Συνέντευξη - Ευσταθία Τσαπαρέλη: «Μετά την Παραλία ήθελα να κάνω κωμωδία»

Αναφέρεται με συγκίνηση στις συνεργασίες της, στην ανάγκη για φρέσκα πρόσωπα στην τηλεόραση και στη δημιουργική αβεβαιότητα που κρατά ζωντανή την καλλιτεχνία.

Ξεχωριστή θέση στην καρδιά της έχει το θέατρο και η εμπειρία της στην παράσταση «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού», στο θέατρο Άλφα. Μια απόλυτα συμπεριληπτική δουλειά, με πλήρη προσβασιμότητα για κωφούς θεατές.

• Τι σε έκανε να πεις το "ναι" στη σειρά Μπαμπά, σ΄αγαπώ;

Καταρχάς ο Νίκος Κρητικός... Ρώτησα, έψαξα, έμαθα, πήρα τις απαντήσεις που ήθελα και είπα ok, είναι ένας άνθρωπος που θέλω σίγουρα να συνεργαστώ μαζί του. Μετά διάβασα... Είδα και επεισόδια από την ξένη σειρά και μου έκανε κατευθείαν το κλικ, και όταν διάβασα και τα επεισόδια που είχε γράψει ο Γιώργος λέω εντάξει, αυτό είναι ένα κείμενο που μπορώ να το μιλήσω, που μπορώ να το ευχαριστηθώ, που μπορώ μέσα εκεί να κάνω πολλά πράγματα. Επίσης για μένα ήταν πολύ βασικό ότι ήρθε η πρόταση μετά την Παραλία γιατί είχα φτάσει σε ένα σημείο στην παραλία να λέω "παιδιά, μια κωμωδία τώρα ας πούμε". Οπότε ήρθα μετά από την Παραλία και είναι πολύ... θεραπευτικό μπορώ να πω.

«Με τον γιο μου πλέον πολλές φορές σηκώνω τα χέρια ψηλά»

• Η ηρωίδα σας είναι η Βιργινία, η πρώην σύζυγος του Νίκου...

Ναι, η ηρωίδα μου είναι Βιργινία, η πρώην γυναίκα του Νίκου. Έχουμε δύο παιδιά, τη Σοφία που είναι 5 χρονών και την Ζωή που είναι στα 17, έφηβη. Έχουμε χωρίσει γιατί ο Νίκος σε ένα στραβοπάτημά του ένα βράδυ με απάτησε και εγώ δεν μπορώ να τα συγχωρήσω αυτά παρόλο που αγαπιόμαστε πάρα πολύ. Υπάρχει ακόμα μια πολύ έντονη σπίθα μεταξύ μας... Η Βιργινία είναι ένας χαρακτήρας πολύ συγκεντρωτικός, πολύ ελεγκτικός. Είναι πολύ αποφασιστική. Εμένα μου αρέσει γιατί είναι μια γυναίκα που εγώ νιώθω ότι συναντώ συχνά.

Δηλαδή είναι μια γυναίκα που είναι έτσι οι συνθήκες της ζωής της που κάπως σαν να εξαναγκάζεται να φέρει εις πέρας πάρα πολλά πράγματα και μοιραία λίγο να σκληρύνει. Και μ' αρέσει που υπάρχει και μια πτυχή της πάρα πολύ τρυφερή, πολύ ανασφαλής, πολύ φροντιστική, πολύ αγαπησιάρικη, που δεν μας τη δίνει στο πιάτο αλλά την αποκαλύπτει σιγά σιγά, πολύ έντονα και πολύ όμορφα μέσα από σκηνές που έρχονται στα επεισόδια και ανθίζει και ένα άλλο πολύ όμορφο κομμάτι του χαρακτήρα της. Μ' αρέσει πάρα πολύ.

• Δύσκολος ο χωρισμός... Θα δούμε κάποια επανασύνδεση στα επόμενα επεισόδια;

Τυπικά είναι χωρισμένοι. Ουσιαστικά δυσκολεύονται πάρα πολύ να χωρίσουν. Δεν χωρίζουνε, δεν μπορούν να χωρίσουν. Και είναι πολύ ωραίο να το βλέπεις αυτό. Είναι πολύ ωραίο να βλέπεις δύο ανθρώπους που βάζουν στην άκρη τα προβλήματά τους για τα παιδιά αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και ένα ζωντανός πυρήνας έρωτα που αλλάζει μορφές. Είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον.

Ο Μιχάλης Βαλάσογλου είναι για μένα δώρο που είμαι μαζί του. Γενικά με έχει πάει καλά με τους συμπρωταγωνιστές μου. Και στην Παραλία με τον Νικόλα Παπαγιάννη και τώρα με τον Μιχάλη, νιώθω ότι το σύμπαν με πηγαίνει από μια αγκαλιά στην άλλη, με ταχταρίζει στους ηθοποιούς που κάνω το ζευγάρι, είμαι πολύ χαρούμενη.

• Η συνεργασία σας με τις τηλεοπτικές σας κόρες πώς είναι;

Είναι υπέροχα. Γενικά εμένα σε αυτή τη δουλειά μου αρέσει πάρα πολύ που είμαστε νέοι άνθρωποι και έχουμε πολλή όρεξη, αν και δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Για μένα είναι πολύ σημαντικό το να διατηρείς μια δημιουργική αβεβαιότητα σε αυτή τη δουλειά. Ακόμα και στη τηλεόραση που είναι ένα μέσο που είναι αρκετά "καλουπωμένο".

Και υπάρχει και μια τάση και από τα κανάλια και από τους ανθρώπους να "καλουπώνονται" τα πράγματα. Οπότε μοιραία καταλήγουμε όλοι να πηγαίνουμε σε μια πεπατημένη. Για μένα είναι ευχή, είναι δώρο η τηλεόραση να έχει φρέσκα καινούργια πρόσωπα που έχουν αυτή τη λαχτάρα, αυτή τη δημιουργική αγωνία: Το "είμαι καλός;", "αυτό πώς να το κάνω; Βοήθησέ με". Είναι πολύ ωραίο αυτό! Έτσι κάπως νιώθεις ότι κρατάς την καλλιτεχνία σου.

«Έχω μια παράξενη σχέση με την έκθεση»

• Παιδιά και στη δουλειά και στο σπίτι! Είναι δύσκολο αυτό;

Είναι δύσκολο. Η εφηβεία υπάρχει και στη σειρά και για μένα είναι πολύ ωραίος ο τρόπος που προσεγγίζει την εφηβεία, δεν την ωραιοποιεί καθόλου. Δεν παρουσιάζονται τέλειοι γονείς, αλλά γονείς με προβλήματα, γονείς που δεν ξέρουν πραγματικά πώς να χειριστούν τις καταστάσεις. Εγώ το βιώνω αυτή τη στιγμή με τον γιο μου. Βρίσκομαι πολλές φορές πλέον να σηκώνω τα χέρια ψηλά. Είναι δεκατρία μισό, έχει μπει στην εφηβεία φουλ και εγώ νομίζω ότι είναι η στιγμή που πιο πολύ από ποτέ νιώθω ότι μπαίνω σε τελείως αχαρτογράφητα νερά.

• Ποιος είναι ο μεγαλύτερος φόβος ως μαμά τη σήμερον ημέρα;

Είναι η μεγάλη αντίφαση που υπάρχει μεταξύ των αξιών που εγώ έχω περάσει στο γιο μου και στις αξίες που υπάρχουν γύρω μας. Δηλαδή νιώθω ότι το παιδί μου έρχεται συνεχώς και μου λέει "αυτό που μου έχεις πει, αυτός δεν το κάνει" ή αυτό δεν είναι έτσι". Και εκεί στα αλήθεια δεν μπορείς να του πεις κάτι και ο φόβος μου είναι η αλλοίωση αυτού του αθώου, του αγνού παιδιού που εγώ με τόση φροντίδα και αγάπη και ζεστασιά και αξίες το βγάζω προς τα έξω, θα έρθει η κοινωνία η ίδια και αυτό σιγά σιγά θα το αλλοιώσει. Ok, θα δούμε!

• Πέρα από την υποκριτική, θα σε ενδιέφερε το κομμάτι της παρουσίασης μιας εκπομπής;

Αυτή τη στιγμή εμένα με γεμίζει τόσο πολύ αυτό που κάνω, η δουλειά μου είναι αυτή. Τώρα αν ήταν ένα project που θα με ενδιέφερε πολύ θεματολογικά μπορεί και να το σκεφτόμουν. Ξέρεις, εγώ δεν είμαι και πολύ της έκθεσης. Έχω μια παράξενη σχέση με την έκθεση, δεν τα πάω καλά ούτε και με τα social... Οπότε δεν ξέρω, νιώθω ότι βαριέμαι, μπορεί και οι άλλοι να βαριούνται, αλλά τι να σου πω... δεν ξέρω!

• Στο θέατρο που μπορεί κανείς να σε απολαύσει;

Θεατρικά κάνω κάτι κάτι υπέροχο. Είμαι στην παράσταση Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού, στο θέατρο Άλφα που παίζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00. Έχω υπάρξει σε πολλές δουλειές που ήμουν πολύ περήφανη για το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα όμως είναι η πρώτη φορά που αισθάνομαι ότι πέρα το καλλιτεχνικό αποτέλεσμα, αυτή η δουλειά είναι μία δουλειά που αισθάνομαι πολύ περήφανη και για το κοινωνικό της μήνυμα. Είναι η μόνη θεατρική παράσταση αυτή τη στιγμή που έχει 100% προσβασιμότητα για κωφούς ανθρώπους. Οπότε είναι η μόνη παράσταση που είναι απόλυτα συμπεριληπτική. Όλοι οι ηθοποιοί μάθαμε νοηματική, το έργο έχει καθόλη τη διάρκεια διερμηνεία στην νοηματική γλώσσα. Έκανα μαθήματα νοηματικής. Υπάρχω σε αυτή την παράσταση χωρίς να λέω κιχ.

Για μένα από τις πιο όμορφες και συγκινητικές στιγμές μου ως ηθοποιός είναι αυτό που βιώνω όταν βλέπω στην πλατεία έναν κωφό να κάθεται δίπλα σε έναν ακούοντα, μαζί να ενώνονται αυτοί οι κόσμοι που δεν έχουν ξαναενωθεί. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν ξαναδεί θέατρο... Μου έστειλε μήνυμα μια κοπέλα και μου είπε "θα έρθω να δω την παράστασή σας, πήρα τηλέφωνο και μου είπανε ότι έχει πλήρη διερμηνεία. Δεν μπορείτε να φανταστείτε τα συναισθήματά μου γιατί μετά από 15 χρόνια παντρεμένη με ένα κωφό είναι η πρώτη φορά που θα παρακολουθήσουμε μαζί θέατρο". Παιδιά το λέω και ανατριχιάζω.

Το ότι ενώνονται στην πλατεία αυτοί οι δύο κόσμοι για μένα είναι από τις πιο σπουδαίες στιγμές που είχα επαγγελματικά στο θέατρο και εύχομαι πραγματικά να γίνει αυτή η παράσταση η αφορμή για να επιτελέσει το θέατρο έναν από τους πιο σημαντικούς ρόλους του: Να ενώσει κόσμους που είναι απομακρυσμένοι, που η κοινωνία δεν έχει καταφέρει. Και στο θέατρο μπορεί να γίνει αυτό το πράγμα.

Διαβάστε επίσης:

Συνέντευξη - Αναστάσης Ροϊλός: «Δεν σκέφτομαι το ενδεχόμενο να γίνω πατέρας»

Συνέντευξη - Μιχάλης Βαλάσογλου: «Ένα παιδί είναι ίσως ο πιο απαιτητικός παρτενέρ. Είναι δύσκολο!»