Ο... Αυθαίρετος Χρήστος Βαλαβανίδης: Το τελευταίο χειροκρότημα σε έναν ακούραστο εργάτη της τέχνης
Σαν να έσβησε αργά ένα φως πάνω στη σκηνή, ο Χρήστος Βαλαβανίδης έφυγε από τη ζωή χθες, Παρασκευή 6 Μαρτίου, σε ηλικία 82 ετών, αφήνοντας πίσω του μια πορεία γεμάτη θέατρο, λόγο, ποίηση και αμέτρητους ρόλους που σημάδεψαν το ελληνικό κοινό.
Για δεκαετίες περπάτησε το θεατρικό σανίδι με την ίδια αφοσίωση και το ίδιο πάθος, αποδεικνύοντας πως για εκείνον η υποκριτική δεν ήταν απλά και μόνο ένα επάγγελμα, αλλά τρόπος ζωής.
Τι έλεγε 2 μήνες πριν τον θάνατό του ο Βαλαβανίδης - Το πρόβλημα με την καρδιά του & το στήριγμά του
Τα τελευταία χρόνια ο σπουδαίος ηθοποιός αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας, κυρίως με την καρδιά του. Μάλιστα, τις γιορτές των Χριστουγέννων τις πέρασε στο νοσοκομείο, δίνοντας τη δική του δύσκολη μάχη. Παρά τις δυσκολίες, δεν έχασε ποτέ την αισιοδοξία και το χιούμορ που τον χαρακτήριζαν.
Η είδηση του θανάτου του έγινε γνωστή μέσα από μια συγκινητική ανάρτηση της Ελένης Γερασιμίδου και του Αντώνη Ξένου στη σελίδα του Από Κοινού Θεάτρου στο Facebook.
«Χτες το βράδυ μάθαμε, από την αγαπημένη σου Ασπασία, για το δυσβάσταχτο φευγιό σου.
Αντίο σπουδαίε μας Χρήστο. πολυτάλαντε καλλιτέχνη! Λάμπρυνες αυτό τον τόπο με την πολυσήμαντη υποκριτική σου, την υπέροχη φωνή και ποίησή σου!
Καλή δύναμη στην Ασπασία σου, στην Κατερίνα σου και σε όλους τους οικείους».
Μια ζωή μοιρασμένη ανάμεσα στο θέατρο και την αγάπη
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης γεννήθηκε στις 21 Μαΐου 1944 και πολύ νωρίς στη ζωή του γνώρισε τη γυναίκα που θα στεκόταν δίπλα του για σχεδόν μισό αιώνα. Η Ασπασία Κράλλη υπήρξε η σύντροφός του στη ζωή αλλά και στην τέχνη. Μαζί δημιούργησαν οικογένεια και απέκτησαν μια κόρη, την Κατερίνα, η οποία ακολούθησε τον δρόμο της ψυχολογίας.
Το 1996 το ζευγάρι πραγματοποίησε ένα ακόμη κοινό όνειρο, ιδρύοντας το «Από Μηχανής Θέατρο», μετατρέποντας έναν παλιό εργοστασιακό χώρο σε έναν ζωντανό θεατρικό πυρήνα στην καρδιά της Αθήνας.
Με τη σύζυγό του Ασπασία Κράλλη.
Με τρυφερότητα και χιούμορ μιλούσε συχνά για τη σύζυγό του, αποκαλύπτοντας κάποτε: «Η γυναίκα μου με χαίρεται καλύτερα τώρα. Έχω γίνει λίγο πιο ευχάριστος και το εύχομαι να το δεχτεί ότι είμαι ευχάριστος μετά το εγκεφαλικό».
Λίγοι γνωρίζουν επίσης ότι ο Χρήστος Βαλαβανίδης ήταν ξάδελφος της ηθοποιού Νένας Μεντή.
Η τελευταία του εξομολόγηση
Λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, ο ηθοποιός είχε μιλήσει ανοιχτά για την περιπέτεια της υγείας του. Τον Ιανουάριο του 2026 έδωσε την τελευταία του τηλεοπτική συνέντευξη στην εκπομπή «Το Πρωινό» του ΑΝΤ1, μιλώντας με ειλικρίνεια για όσα περνούσε.
«Καλά είμαι. Είχα κάτι το οποίο θα περάσει, είμαι σε θεραπεία. Δεν είναι τραγικό, αλλά είναι βαριά αρρώστια που πρέπει να τη φροντίσω οπωσδήποτε γιατί είμαι και μεγάλη κοπέλα. Είναι σοβαρό, αλλά δεν είναι θανατηφόρο, ακόμα τουλάχιστον. Κάποια στιγμή όλοι μας κάτι πληρώνουμε, κάποιο λάθος μας πληρώνουμε».
Μιλώντας για τις ημέρες που πέρασε στο νοσοκομείο, είχε τονίσει:
«Είναι μια περιπέτεια. Υπομονή, υπομονή και όλα θα πάνε καλά. Για να πάρω το εξιτήριο από το Λαϊκό, με κάνανε καλά. Δεν μ’ άφηναν να φύγω. Δεν σου λέω άλλες λεπτομέρειες. Τρυπήματα, ενέσεις, εμβόλια και τα λοιπά».
Και στη συνέχεια είχε μιλήσει με συγκίνηση για όσα είδε εκεί:
«Ευτυχώς που έτσι είναι ο χαρακτήρας μου, να είναι συνέχεια κεφάτος. Απίστευτο, και Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, μέσα στο Λαϊκό. Έχω πάρα πολλές εντυπώσεις. Είναι πράγματα που κάποια στιγμή, εάν ο Θεός μου δώσει χρόνο, θα τα γράψω. Το νοσηλευτικό και το ιατρικό δυναμικό, άπταιστα. Το περιβάλλον, άθλιο. Ράντζα στους διαδρόμους και οι άνθρωποι να δουλεύουνε σκληρότατα. Τους λυπήθηκε η ψυχή μου. Είχα κοντά μου τη γυναίκα μου η οποία κουράστηκε πάρα πολύ για να με περιποιείται. Φοβότανε βέβαια και για μένα και για αυτή. Πέρα απ’ τη γυναίκα μου η οποία είναι φρουρός, η αγάπη του κόσμου με κράτησε όρθιο».
Οι «Αυθαίρετοι» και η τηλεοπτική αγάπη του κοινού
Το τηλεοπτικό κοινό τον αγάπησε ιδιαίτερα μέσα από τη σειρά «Οι Αυθαίρετοι», ένα από τα πρώτα μεγάλα σίριαλ της ιδιωτικής τηλεόρασης που προβλήθηκε στο MEGA τις σεζόν 1989 – 1991.
Η σειρά, μια μαύρη κωμωδία που καυτηρίαζε την ελληνική πραγματικότητα της εποχής, αφηγούνταν την αντιπαλότητα δύο οικογενειών. Οι χαρακτήρες Ανδρέας και Κώστας θύμιζαν έντονα τους πολιτικούς αντιπάλους της εποχής, Ανδρέα Παπανδρέου και Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης ενσάρκωσε τον Κώστα Χατζηγιώργη, ενώ στο καστ συμμετείχαν επίσης οι Δημήτρης Πουλικάκος, Βάσια Τριφύλλη, Νατάσα Τσακαρισιάνου, Θέμης Μάνεσης, Βάνα Παρθενιάδου, Εμμανουέλα Αλεξίου και Ισαβέλλα Βλασιάδου.
Μια διαδρομή γεμάτη θέατρο
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου το 1973. Από τότε ξεκίνησε μια πορεία που θα τον οδηγούσε σε δεκάδες σημαντικές συνεργασίες με ιδιωτικούς θιάσους αλλά και με τις κρατικές σκηνές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης.
Στη διάρκεια της καριέρας του υπηρέτησε σχεδόν κάθε μορφή θεατρικής έκφρασης: το αρχαίο δράμα, την αττική κωμωδία, το κωμειδύλλιο, την οπερέτα, το μουσικό θέατρο, την παντομίμα και την επιθεώρηση.
Συμμετείχε σε σημαντικές παραστάσεις όπως οι «Μορμόλης», «Παπουτσωμένος γάτος», «Το ημέρωμα της στρίγγλας», «Τα οράματα της Σιμόν Μασάρ», «Άλκηστη – Κύκλωπας», «Κατζούρμπος», «Η τύχη της Μαρούλας», «Η τρελή του Σαγιό», «Κύκλωπας – Εκάβη», «Αντώνιος και Κλεοπάτρα» και «Ντόλλυ».
Με το ΔΗΠΕΘΕ Αγρινίου ερμήνευσε τον Στέλιο στην «Αυλή των θαυμάτων» του Ιάκωβου Καμπανέλλη, σε σκηνοθεσία του Γιώργου Μιχαηλίδη.
Αργότερα εμφανίστηκε σε έργα όπως οι «Φυλλωσιές» του Lars Norén, η «Αντίστροφη ψυχολογία» του Charles Ludlam, οι «Σιδεράδες» του Miloš Nikolić και η παντομιμική παράσταση «Άτακτη τάξη», που δημιούργησε μαζί με την Ασπασία Κράλλη.
Στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Ολυμπιάδας του 2004 παρουσίασε τον μονόλογο «Εγώ, η μάνα μου» του Joop Admiraal.
Υποδύθηκε επίσης τον Alfred Hitchcock στο έργο «Hitchcock Blonde», ενώ στο Εθνικό Θέατρο συμμετείχε στη θεατρική διασκευή του «Dogville» του Lars von Trier ως αρχηγός της συμμορίας.
Στη «Δωδέκατη νύχτα» του William Shakespeare με το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης ερμήνευσε τον σερ Τόμπι, ενώ στο «Τάνγκο» του Sławomir Mrożek τον Στόμιλ.
Το 2006 εμφανίστηκε στο Ηρώδειο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών στις «Σφήκες» του Αριστοφάνη στον ρόλο του Βδελυκλέωνα, ενώ την περίοδο 2006-2007 συμμετείχε στο μιούζικαλ «Το μαγαζάκι του τρόμου» στον ρόλο του Μούσνικ.
Σκηνοθεσία, κινηματογράφος και ποίηση
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης ασχολήθηκε και με τη σκηνοθεσία, σκηνοθετώντας τον «Παπουτσωμένο γάτο» στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, γράφοντας μάλιστα και τους στίχους των τραγουδιών, καθώς και την «Αντίστροφη ψυχολογία» του Charles Ludlam.
Παράλληλα επιμελήθηκε τη μουσική σε παραστάσεις όπως «Λίστα γάμου», «Σιδεράδες» και «Ο έρωτας δαγκώνει», ενώ δημιούργησε και την ηχητική επένδυση για την παράσταση «Αναζητώντας τον Οιδίποδα».
Στην τηλεόραση συμμετείχε σε σειρές όπως «Το μινόρε της αυγής», «Οι αυθαίρετοι», «Σιγά, η πατρίδα κοιμάται», «Οι άνδρες δεν υπάρχουν πια» και «Λίστα γάμου».
Στον κινηματογράφο εμφανίστηκε σε ταινίες όπως «Λούφα και παραλλαγή» του Νίκου Περάκη, «Η φωτογραφία» του Νίκου Παπατάκη, «Πάμπτωχοι Α.Ε.» και «Το κλάμα βγήκε απ’ τον Παράδεισο» των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου.
Για την ερμηνεία του στην ταινία «Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα» του Νίκου Νικολαΐδη τιμήθηκε με το βραβείο Α΄ ανδρικού ρόλου στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
Συμμετείχε επίσης σε διεθνείς παραγωγές όπως «The First Olympics», «My Family and Other Animals» και «ORA».
Παράλληλα με την υποκριτική ασχολήθηκε και με την ποίηση, εκδίδοντας τρεις ποιητικές συλλογές, ενώ ποιήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες. Συνεργάστηκε ακόμη με λογοτεχνικά περιοδικά και συμμετείχε στη συγγραφή δύο τηλεοπτικών σειρών, «Πλάκας Μέλαθρον» και «Οι Αθώοι της Πτέρυγας 5».
Ο Χρήστος Βαλαβανίδης υπήρξε ένας άνθρωπος που αφιέρωσε τη ζωή του στη δημιουργία, στη σκηνή, στη λέξη και στην τέχνη. Και κάπως έτσι, το χειροκρότημα για εκείνον δεν τελειώνει ποτέ — απλώς συνεχίζει να αντηχεί μέσα στους ρόλους, τις εικόνες και τις μνήμες που άφησε πίσω του.
