Ντόρα Μακρυγιάννη στο gossip-tv: Το θέατρο είναι ένας τρόπος να ειπωθούν αλήθειες
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, η Ντόρα Μακρυγιάννη, η οποία φέτος πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Το όνομα» στο θέατρο Αθηνά, δεν μιλά μόνο για... θέατρο, το αποκαλύπτει.
Μέσα από τις σκέψεις της, αναδύεται μια καλλιτέχνιδα με ουσιαστικό βάθος, ειλικρίνεια και μια σπάνια ευαισθησία απέναντι στην Τέχνη που υπηρετεί. Η δική της ματιά δεν περιορίζεται σε τεχνικές ή επιφανειακές προσεγγίσεις αλλά αγγίζει τον πυρήνα της θεατρικής πράξης, εκεί όπου η ανθρώπινη ψυχή συναντά την αλήθεια της.
Θέατρο Αθηνά: Οι συντελεστές της παράστασης Το Όνομα έκοψαν την Πρωτοχρονιάτικη πίτα σε κλίμα χαράς
Με λόγο μεστό και αυθεντικό, αναδεικνύει το θέατρο ως έναν ζωντανό οργανισμό — έναν χώρο διαρκούς μεταμόρφωσης, επικοινωνίας και εσωτερικής αναζήτησης.
Η Ντόρα Μακρυγιάννη ανήκει σε εκείνη την κατηγορία καλλιτεχνών που δεν αρκούνται στο να ερμηνεύουν, δημιουργούν εμπειρίες. Με μια δυνατή σκηνική παρουσία καταφέρνει να μεταδίδει συναισθήματα με αμεσότητα και αλήθεια, χτίζοντας κάθε φορά μια ξεχωριστή, σχεδόν μυσταγωγική σχέση με το κοινό.
Το ταλέντο της δεν έγκειται μόνο στην υποκριτική της δεινότητα, αλλά και στην ικανότητά της να αφουγκράζεται τη στιγμή, να «ζει» μέσα στον ρόλο και να μετατρέπει κάθε παράσταση σε μια μοναδική εμπειρία τόσο για την ίδια όσο και για όσους την παρακολουθούν. Με τέτοιες φωνές και τέτοια αφοσίωση, το θέατρο όχι μόνο παραμένει ζωντανό αλλά συνεχίζει να μας συγκινεί, να μας αφυπνίζει και να μας εξελίσσει.
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, τι σημαίνει για εσάς το θέατρο; Είναι μια μορφή τέχνης ή κάτι βαθύτερο που αγγίζει την ανθρώπινη ψυχή;
Για μένα το θέατρο είναι μια μορφή τέχνης, αλλά όχι μόνο αυτό, είναι και ένας τρόπος επικοινωνίας. Κάθε φορά, σε κάθε διαφορετικό έργο, ενώνεσαι με άλλους κόσμους, με διαφορετικούς χαρακτήρες, τους οποίους καλείσαι να κατανοήσεις και να υπερασπιστείς. Ακόμα και μέσα στην ίδια παράσταση, κάθε φορά μπορεί να ανακαλύψεις κάτι καινούργιο για τον ρόλο. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός που αλλάζει συνεχώς. Είναι ένας τρόπος να ειπωθούν αλήθειες, να εκφραστούν συναισθήματα και να δημιουργηθεί μια πραγματική σύνδεση με το κοινό. Κάθε φορά που ανεβαίνεις στη σκηνή, κάτι από εσένα εκτίθεται — και αυτό είναι που το κάνει ουσιαστικό. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε για μένα δεν έχει και νόημα.
Το θέατρο συχνά χαρακτηρίζεται ως “καθρέφτης της κοινωνίας”. Πιστεύετε ότι μέσα από τις ιστορίες που αφηγείται μπορεί πραγματικά να επηρεάσει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο;
Δεν ξέρω αν μπορώ να είμαι τόσο αισιόδοξη και να πιστέψω ότι το θέατρο μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο, ίσως, αλλά με έναν πολύ διακριτικό τρόπο. Το θέατρο δεν πρέπει σου επιβάλλει μια άποψη, δεν θα σου δώσει απαντήσεις, ούτε πρέπει να σηκώνει το δάχτυλο. Σου δείχνει ιστορίες, καταστάσεις και ανθρώπους, και σε αφήνει να νιώσεις και να σκεφτείς — και φυσικά στο βαθμό που θα το επιτρέψεις εσύ και με την προϋπόθεση πως είσαι «ανοιχτός» για να συμβεί κάτι τέτοιο. Και αν είσαι, ίσως τελικά αν καταφέρει να σε αγγίξει πραγματικά μια παράσταση ή ένας ρόλος, τότε μετά κάτι μένει μέσα σου και σε ακολουθεί για όσο καιρό αυτό σε εξυπηρετεί .
Υπάρχει μια ιδιαίτερη στιγμή λίγο πριν ξεκινήσει μια παράσταση. Πώς βιώνετε εσείς εκείνα τα δευτερόλεπτα πριν βγείτε στη σκηνή;
Είναι μια στιγμή που αλλάζει κάθε φορά. Δεν είναι ποτέ ίδια. Άλλες φορές καλείσαι να αφήσεις πίσω προβλήματα της δικής σου ζωής και να συγκεντρωθείς για να βγεις στη σκηνή. Άλλες φορές υπάρχει μια πιο ανάλαφρη διάθεση, με γέλια και ωραίες στιγμές με τους συναδέλφους. Και άλλες είναι πιο μοναχικές, πιο εσωτερικές. Σίγουρα πάντως υπάρχουν για μένα προσωπικά κάποια δευτερόλεπτα πριν βγω στη σκηνή πάντα που θα είναι κάποιες συγκεκριμένες ανάσες και μία προσευχή.
Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο γρήγορος και αποστασιοποιημένος, το θέατρο μας θυμίζει κάτι πολύ βασικό· ότι η ανθρώπινη επαφή, η ενσυναίσθηση και η αληθινή επικοινωνία δεν μπορούν να αντικατασταθούν
Σε μια εποχή γεμάτη ταχύτητα και ψηφιακές εικόνες, τι είναι αυτό που κρατά το θέατρο ζωντανό και αναγκαίο;
Σε μια εποχή που όλα κινούνται τόσο γρήγορα και μέσα από οθόνες, αυτό που κρατά το θέατρο πιστεύω ζωντανό είναι η αμεσότητά του. Το γεγονός ότι τίποτα δεν μεσολαβεί. Δεν υπάρχει απόσταση, δεν υπάρχει επανάληψη. Αυτό που συμβαίνει στη σκηνή συμβαίνει εκείνη τη στιγμή και μόνο για αυτούς που είναι παρόντες. Ταυτόχρονα, σε «αναγκάζει» να δεχτείς τους δικούς του ρυθμούς. Δεν μπορείς να ορίσεις εσύ την ταχύτητα, όπως με το συνεχές scrollάρισμα και τον καταιγισμό πληροφοριών και ειδήσεων που έχουμε συνηθίσει, εκεί αναγκάζεσαι να κάνεις μία παύση, να πάρεις μια ανάσα. Εκεί, το θέατρο έρχεται και σε τοποθετεί σε μια κατάσταση όπου δεν έχεις εσύ τον έλεγχο της ροής — και χρειάζεται να αφεθείς σε αυτό. Και πιστεύω πως για πολλούς ανθρώπους αυτό είναι ανακουφιστικό.
Το θέατρο δεν πρέπει σου επιβάλλει μια άποψη, δεν θα σου δώσει απαντήσεις, ούτε πρέπει να σηκώνει το δάχτυλο. Σου δείχνει ιστορίες, καταστάσεις και ανθρώπους, και σε αφήνει να νιώσεις και να σκεφτείς
Ποια είναι η μεγαλύτερη “μαγεία” που έχετε νιώσει ποτέ πάνω στη σκηνή; Υπάρχει κάποια στιγμή που σας έχει μείνει ανεξίτηλη;
Η “μαγεία” στο θέατρο για μένα ξεκινάει από τη στιγμή που βρίσκεσαι στον χώρο. Από την ώρα που είσαι στο καμαρίνι και ετοιμάζεσαι για τον εκάστοτε ρόλο. Λεπτό με το λεπτό βλέπεις μια μεταμόρφωση να συντελείται, που κορυφώνεται τη στιγμή που πατάς πάνω στη σκηνή. Είναι κάτι που συμβαίνει κάθε φορά διαφορετικά, ακόμα κι αν όλα μοιάζουν ίδια. Μαγικό είναι όταν νιώθεις ότι το κοινό αλληλεπιδρά με αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Όταν καταλαβαίνεις ότι υπάρχει μια ανταπόκριση, μια ενέργεια που πηγαίνει κι έρχεται. Μαγικό είναι επίσης αυτό που συμβαίνει με τους συναδέλφους σου πάνω στη σκηνή — αυτή η επικοινωνία που “ζυμώνεται” εκείνη την ώρα, ζωντανά. Ακόμα κι αν είναι τα ίδια λόγια, η ίδια σκηνή, πάντα θα υπάρξει κάτι που θα διαφοροποιηθεί. Και ίσως τελικά αυτή να είναι και η ουσία της μαγείας· ότι δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο
Η “μαγεία” στο θέατρο για μένα ξεκινάει από τη στιγμή που βρίσκεσαι στον χώρο.
Αν το θέατρο μπορούσε να στείλει σήμερα ένα μήνυμα στους ανθρώπους, με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου, ποιο πιστεύετε ότι θα ήταν;
Δεν ξέρω τι μήνυμα θα μπορούσε να στείλει το θέατρο. Αυτό που εγώ όμως μπορώ να πω, με αφορμή τη συγκεκριμένη μέρα, ίσως είναι αυτό: να μην ξεχάσουμε να είμαστε παρόντες. Να ακούμε, να παρατηρούμε και να επιτρέπουμε στον εαυτό μας να νιώθει. Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο γρήγορος και αποστασιοποιημένος, το θέατρο μας θυμίζει κάτι πολύ βασικό· ότι η ανθρώπινη επαφή, η ενσυναίσθηση και η αληθινή επικοινωνία δεν μπορούν να αντικατασταθούν. Και ίσως αυτό είναι που έχουμε περισσότερο ανάγκη.
Ντόρα Μακρυγιάννη: «Mου γίνονταν προτάσεις για δράμα! Ένιωθα ότι δεν μπορώ να δώσω κάτι άλλο...»
Ντόρα Μακρυγιάννη: Οι κρίσεις πανικού μου άνοιξαν τα μάτια για πάρα πολλά πράγματα
Ντόρα Μακρυγιάννη: «Ήταν ένα χαστούκι μέχρι να συνέλθω από αυτό που ζήσαμε…»
