Ο Άρης Μουγκοπέτρος στο gossip-tv: «Δεν έχω το χέρι μου αλλά έχω έναν Άρη πιο δυνατό από ποτέ»
Υπάρχουν στιγμές που η ζωή δοκιμάζει τα όριά μας και άνθρωποι που καταφέρνουν να σταθούν όρθιοι, αλλά και να ξαναγεννηθούν μέσα από τις στάχτες τους. Ο Άρης Μουγκοπέτρος είναι μία τέτοια περίπτωση.
Ένας βιρτουόζος του κλαρίνου, ένας άνθρωπος της ψυχής και της μουσικής, που έναν χρόνο μετά το ατύχημα που άλλαξε τη ζωή του, μιλά με ειλικρίνεια και δύναμη στο gossip-tv. Με λόγια που δεν χαϊδεύουν την πραγματικότητα αλλά την κοιτούν κατάματα, ξεδιπλώνει τη δική του διαδρομή. Από τον πόνο και την απώλεια, μέχρι την αποδοχή, τη συγχώρεση και την εσωτερική γαλήνη.
Ακριβώς έναν χρόνο μετά το ατύχημα, μιλά για την πατρότητα που έγινε φάρος ζωής, για τη δύναμη που ανακάλυψε μέσα του -μια δύναμη που ούτε ο ίδιος δεν γνώριζε ότι διαθέτει- για τη μουσική που απέκτησε νέο νόημα αλλά και για την πίστη που τον κράτησε όρθιο όταν όλα έμοιαζαν να καταρρέουν.
Μια κατάθεση ψυχής του Άρη Μουγκοπέτρου. Μια ιστορία ενός ανθρώπου που απέδειξε πως η δύναμη δεν μετριέται με όσα έχεις, αλλά με όσα επιλέγεις να γίνεις όταν τα χάσεις.
Ένας χρόνος μετά το ατύχημα. Πώς θα περιέγραφες τη σημερινή σου κατάσταση, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά;
Tώρα αρχίζω να καταλαβαίνω την απώλεια του χεριού μου, διότι επειδή είχα πάρα πολλά άσχημα γεγονότα που συνέβησαν μέσα στη χρονιά αυτή και είχα να ασχοληθώ με όλα αυτά -ασυναίσθητα να σου πω την αλήθεια- δεν είχα παρατηρήσει ακριβώς το μέγεθος της ζημιάς. Αλλά το βλέπω και το θεωρώ λίγο στο να μου στερήσει το να ζω. Θέλω να ζω, αισθάνομαι πλέον ότι είμαι δυνατός. Αισθάνομαι ότι το μεγαλύτερο επίτευγμα αυτή τη στιγμή στη ζωή μου είναι ότι τα παιδιά μου δεν θα με λυπηθούν ποτέ, αλλά ίσα-ίσα θα είναι υπερήφανα για τον μπαμπά τους και για μένα αυτό είναι το πιο μεγάλο. Είναι η πιο μεγάλη επιβράβευση που μπορώ να πάρω εγώ για την ψυχική μου γαλήνη και την ηρεμία μου. Ξέρω ότι για τις κόρες μου είμαι ο μπαμπάς τους και ξέρω ότι και για μένα θα είναι οι κόρες μου, θα είναι οι γυναίκες της ζωής μου που πάντα θα είμαι διατεθειμένος να δώσω χωρίς καμία σκέψη τη ζωή μου γι' αυτές
Δεν ήξερα ότι μπορεί να μπορώ να ανταπεξέλθω σ' έναν απ' τους μεγαλύτερους εφιάλτες που είχα στη ζωή μου
Ποια ήταν η πιο δύσκολη στιγμή αυτής της διαδρομής για σένα;
Θα σου πω την αλήθεια ότι δεν έχω πει καμία στιγμή το «γιατί σε μένα», δεν μ' αρέσει καθόλου, γιατί ο Θεός ξέρει τι κάνει και γιατί το κάνει. Και το θεωρώ ότι για να μου το κάνει αυτό με θεωρεί «εκλεκτό» του. Ίσως και να είναι κουβέντα μεγάλη αυτό που λέω, αλλά δεν θα μπορούσα να πω σε κανέναν να το κάνει σ' αυτόν κι όχι σε μένα. Και σε έναν υποτιθέμενο εχθρό -που εγώ αυτή τη στιγμή δεν νιώθω μέσα στην ψυχή μου ότι υπάρχει κάποιος εχθρός-, δεν θα 'λεγα ποτέ «γιατί σε μένα». Ο Θεός ξέρει τι κάνει, και γιατί το κάνει, γιατί κι εγώ βρισκόμουν σε ένα θολωμένο τοπίο που δεν μπορούσα να ευχαριστηθώ τίποτα από τη ζωή που είχα. Αλλά θα σου πω όμως ότι το πιο δύσκολο σημείο σε όλη αυτή την κατάσταση ήταν, δυστυχώς ήταν ο χωρισμός μου, διότι εκεί κατάλαβα ότι ίσως χάσω τα παιδιά μου, την επαφή που έχω, γιατί χωρίς τα παιδιά μου θεωρώ ότι, ειδικά σ' αυτή τη φάση θα ένιωθα παρείσακτος σ' αυτή τη ζωή. Γιατί σκέψου τώρα, όταν φεύγει ένας μπαμπάς από ένα σπίτι με την κατάσταση τη δική μου, με ένα χέρι σακατεμένο πλέον, να λείπουν τρία δάχτυλα... Και το ένα να είναι καθαρά απ' τη μαεστρία του γιατρού μου. Γιατί θα το λέω συνέχεια αυτό για τον Εμμανουή Φανδρίδη. Αν αυτός ο άνθρωπος δεν υπήρχε, το χέρι μου θα είχε κοπεί δυστυχώς απ' τον αγκώνα μου. Οπότε θέλω να σου πω ότι μέσα από όλη αυτή τη διαδικασία γνώρισα και κάποιους ανθρώπους που μου έκαναν λίγο πιο εύκολο αυτό τον Γολγοθά, γιατί συνάντησα απέναντί μου ανθρώπους κι όχι αγάλματα. Δεν μπορώ να νιώσω μέσα μου ότι εγκαταλείπω τα παιδιά μου. Για μένα είναι ό,τι χειρότερο, γιατί πάντα ένιωθα αυτή την εγκατάλειψη. Όχι απ' τους δικούς μου, αλλά έτσι ένιωθα εγώ...
Πλέον πώς είναι η επικοινωνία με την πρώην σύζυγό σου;
Υπάρχει πλέον μια επικοινωνία τυπική για τα παιδιά. Και προσπαθούμε και οι δύο για το καλό τους, γιατί αυτό είναι που πρέπει να πράττει ο κάθε γονιός. Δεν φταίνε τα παιδιά εάν εμείς οι μεγάλοι κάνουμε λάθη και πρέπει να προσαρμοστούμε στη νέα μορφή οικογένειας μετά τον χωρισμό για το καλό των παιδιών. Βλέπω ότι πλέον είμαι πολύ πιο χαρούμενος απ' ό,τι ήμουν πριν. Ο χωρισμός ήρθε μετά από ένα τρακάρισμα. Σε αυτό έχασα ένα αυτοκίνητο αλλά δεν θα σταθώ στο ότι έχασα το αυτοκίνητο γιατί είναι σίδερο. Θα σταθώ ότι εκείνη τη μέρα με φύλαξε ο Θεός για ακόμη μια φορά. Τρύπησε την πόρτα του αυτοκινήτου μου η μπάρα και πέρασε μέσα, ακούμπησε ένα δερμάτινο μπουφάν που φορούσα στο αριστερό μέρος, το τρύπησε και δεν έφτασε στο να τρυπήσει το σημείο που είναι η σπλήνα μας. Οπότε ζω από θαύμα. Αυτό συνέβη τρεις μέρες πριν τον χωρισμό.
Υπήρξαν διαστήματα μέσα σε όλο αυτό τον χρόνο που είχα αγανακτήσει, είχα θυμώσει, είχα κακιώσει
Η τέχνη σου είναι ένα πολύ σπουδαίο κομμάτι στη ζωή σου, θέλω να μου πεις αν σε βοήθησε στη νέα αυτή πραγματικότητα η μουσική να σταθείς ξανά στα πόδια σου.
Η τέχνη μου είναι κάτι το οποίο το καταλαβαίνω τώρα που έχω ένα χρόνο εκτός δράσης. Θα σου πω ότι επειδή δεν είχα καταλάβει ποτέ ότι είμαι καλός καλλιτέχνης τώρα το καταλαβαίνω από το πόσο μου λείπει. Υπήρξαν διαστήματα μέσα σε όλο αυτό τον χρόνο που είχα αγανακτήσει, είχα θυμώσει, είχα κακιώσει, να το πω έτσι λαϊκά. Έχω τεράστιο παράπονο από τους «υποτιθέμενους» συναδέλφους μου, γιατί ούτε ένας δεν με έχει πάρει να μου πει «Φίλε μου, πώς ζεις; Έχεις δύο παιδιά. Πώς ζεις;» Κι αν δεν είχα τον πατέρα μου να μου δανείσει ό,τι οικονομία είχε στην άκρη αυτή τη στιγμή εγώ μπορεί και να ζητιάνευα. Πλέον όμως θα σου πω ότι απ' τη στιγμή που έπιασα το κλαρίνο στα χέρια μου και κατάλαβα ότι είναι εύκολο να ξαναέρθω εκεί που ήμουν, γιατί ο Θεός μου έχει δώσει το ταλέντο αυτό στη μουσική και είδα ότι μπορώ να το εξελίξω και να γίνω ακόμη πιο καλός, αγάπησα ακόμα περισσότερο τη μουσική και πλέον η κάθε νότα που παίζω είναι πολύ πιο σημαντική για μένα, γιατί την ακούω εγώ πρώτα απ' όλα. Η κάθε νότα που παίζω βγαίνει μέσα απ' την ψυχή μου.
Και νομίζω Άρη, ότι σημαντικό ρόλο έπαιξε και η στήριξη του κοινού σου.
Από το νοσοκομείο πέρασαν τουλάχιστον από 2.700 με 3.000 άτομα και ο καθένας μου άφηνε από μια εικονίτσα της Παναγίας, του Αγίου Παΐσιου, του Χριστούλη μας. Δηλαδή πραγματικά ο κάθε άνθρωπος που ήρθε εκεί για να με δει, μου έδινε τη δική του ξεχωριστή δύναμη και ώθηση στο να συνεχίσω και δεν σου κρύβω πως θέλω να ξαναπαίξω κλαρίνο – ήδη παίζω- αλλά θέλω να μπορέσω ξανά να μ' ακούσει ο κόσμος. Πρώτα για την ψυχή τη δική μου, μετά για τις κόρες μου, γιατί θέλω να τις δω οπωσδήποτε να χορεύουν με το παίξιμο το δικό μου, και τρίτον θέλω ο κόσμος που δέθηκε μαζί μου μέσα απ' αυτό το γεγονός, που πόνεσε, έκλαψε και χάρηκε τώρα με τα τελευταία γεγονότα που με βλέπουν και είμαι καλύτερα, να τους δώσω την ψυχή μου όπως έκανα πάντα και αυτή τη φορά τη δίνω την ψυχή μου, αλλά την παίρνω κι εγώ ο ίδιος. Είναι μαγικό να βλέπεις τον κόσμο στον δρόμο και να σε παίρνει αγκαλιά και να σου λέει «Παλικάρι μου, μπράβο σου, είσαι δυνατός... », γιατί πραγματικά κι εγώ αυτή τη δύναμη δεν ήξερα ότι την έχω. Δεν ήξερα ότι μπορεί να μπορώ να ανταπεξέλθω σ' έναν απ' τους μεγαλύτερους εφιάλτες που είχα στη ζωή μου.
Η κάθε νότα που παίζω βγαίνει μέσα απ' την ψυχή μου
Υπάρχουν πλέον πράγματα Άρη που δεν τα θεωρείς δεδομένα και τα εκτιμάς διαφορετικά;
Εννοείται. Κάθε μέρα που ξυπνάμε πρέπει να λέμε «Δόξα τω Θεώ», να κοιτάζουμε τα καλά και τα αρνητικά, που δυστυχώς είναι πάρα πολλά. Όλοι μας έχουμε πιεστεί, κι εγώ έχω πιεστεί πολύ αυτή τη στιγμή οικονομικά, χρωστάω στους δικούς μου... αλλά δεν θέλω να το βάλω κάτω. Αυτή τη στιγμή ψάχνω παράγοντες για να κάνουμε την πρώτη συναυλία ώστε να μαζευτούν χρήματα όσα περισσότερα γίνεται για να τα δώσουμε σε παιδάκια που το έχουν ανάγκη. Και γιατί εγώ σαν παιδάκι δεν έζησα την παιδική μου ηλικία. Ήμουν απ' τα 13 μέσα σ' αυτή τη δουλειά, η οποία μου επιφύλασσε πολύ άσχημα πράγματα γιατί είχα να κάνω με ανθρώπους τους έπρεπε να τους διαχειριστώ πάνω στο μεθύσι τους. Είχα να κάνω με ανθρώπους, συναδέλφους που με κλέβανε, που ήθελαν να πάρουν τα χρήματα που ήταν για να πάνε να παίξουν σε τζόγο, που ήθελαν να πάνε να πάρουν αντίκες, αυτοκίνητα... το οτιδήποτε. Η αδικία σ' αυτή τη δουλειά είναι πολύ άσχημη. Έχω δει μέχρι και τραγουδιστή να βγάζει όπλο και να απειλεί ότι αν δεν κάτσεις να κάνουμε ό,τι είναι να κάνουμε, θα σε εντοπίσω, άσχετα αν το 'λεγε για πλάκα, το είπε και το είδα και ήμουν παιδάκι και πλέον είναι κι αυτός ένας άσχημος εφιάλτης γιατί λέω «Ρε φίλε, έπρεπε να μιλήσεις τότε». Αλλά κι εγώ ήμουν 14. Τι να πω; Ήμουν ψαρωμένος; Ή να έρχεται ο μεθυσμένος το πρωί και να μου λέει «Παίξε ρε μαλ@κα. Τώρα εγώ σε πληρώνω». Και αυτά τα λεφτά που πέταγε να τα κλέβει ο τραγουδιστής ή η τραγουδίστρια να τα βάζει στο μπουστάκι της.... κακώς που μ' έμαθε το Πανελλήνιο μέσα απ' την κατάσταση αυτή, αλλά εφόσον μ' έμαθε, θέλω να πω επειδή ότι είμαι ένα παιδί της γενιάς μου. Μέχρι να βγω εγώ δεν υπήρξε άλλος κλαρινίστας ο οποίος να 'χει τατουάζ, να 'χει σκουλαρίκια, να 'χει μακριά μαλλιά. Όταν θα βγω έξω δεν θα πάω να ακούσω μόνο κλαρίνα. Θα ακούσω και ποπ μουσική. Έχω ακούσματα γιατί η μουσική είναι μία. Μόλις ακούω δηλαδή αυτό το κλισέ ότι «ακούω έντεχνα...». Δεν υπάρχει. Η μουσική είναι μία. Και η μουσική ενώνει, η μουσική συγκινεί, η μουσική δυναμώνει...
Πάντα ένιωθα ευάλωτος, ένιωθα αδύναμος. Τώρα αυτή τη στιγμή κοιτάζω τον πόνο κατάματα και λέω «Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα»
Πόσο έχει αλλάξει ο τρόπος που βλέπεις τη ζωή μετά από αυτή την εμπειρία;
Θα σου πω Κατερίνα μου, ότι από τη στιγμή που πήρα την απόφαση να αφήσω τα πάντα πίσω μου αποσύροντας τις μηνύσεις στον άνθρωπο που μου σακάτεψε τη ζωή και συγχώρεσα, νιώθω μέσα μου γαλήνη και διανύω αυτές τις μέρες ως την πιο όμορφη στιγμή της ζωής μου. Αδιαμφισβήτητα... Χαίρομαι την κάθε μέρα που ζω και αναπνέω. Την κάθε στιγμή με τις κόρες μου τη θεωρώ ιερή και δεν αφήνω να την αγγίξει κανένας. Βλέπω δηλαδή πράγματα που θεωρούσα δεδομένα, όπως το φως του ήλιου για παράδειγμα. Δεν είχα προσέξει πόσο φωτίζει γιατί πάντα δούλευα βράδυ και λέω «Κοίτα τι όμορφη είναι η μέρα, τι όμορφα είναι να ζεις την άνοιξη, να ζεις την κάθε εποχή ξεχωριστά». Θα σου πω ότι η ζωή μου έχει αλλάξει. Ναι... Τον πρώτο καιρό ήθελα να πιώ έναν καφέ και έπεφταν όλα κάτω, έσπαγα φλιτζάνια αλλά... προχωράω παρακάτω, δεν θέλω να σκέφτομαι την προηγούμενη ζωή μου. Γιατί; Με την προηγούμενη ζωή μπορεί να 'χα τα χέρια μου, αλλά δεν είχα τη ζωή μου. Αυτή τη στιγμή δεν έχω τα χέρια μου, αλλά έχω έναν Άρη πιο δυνατό από ποτέ. Έχω έναν πατέρα απέναντι στον καθρέφτη που πάντα θα ήθελα να είχα. Είχα πατέρα καλό, αλλά αυτό που κάνω εγώ στις κόρες μου θεωρώ ότι είναι υπερβολή στο να είμαι τέρμα καλός. Δηλαδή νιώθω τέρμα γεμάτος μέσα μου με αυτό που δίνω και με αυτό που παίρνω ειδικά απ' τις κόρες μου. Οπότε θέλω να σου πω ότι είναι ευλογία και ναι, μου 'χει αλλάξει η ζωή, αλλά μου την έχει αλλάξει προς το καλύτερο αυτή τη στιγμή.
Με την προηγούμενη ζωή μπορεί να 'χα τα χέρια μου, αλλά δεν είχα τη ζωή μου. Αυτή τη στιγμή δεν έχω τα χέρια μου, αλλά έχω έναν Άρη πιο δυνατό από ποτέ
Κοιτάζοντας μπροστά ποιοι είναι οι στόχοι σου και τι ονειρεύεσαι για την επόμενη μέρα
Θέλω να ανοίξουν κάποιοι δρόμοι και κάποιες πόρτες που εγώ ίσως φοβόμουν να περάσω. Θέλω να μπορέσω να παίξω σε ένα απ' τα κορυφαία μαγαζιά της Αθήνας, να προσπαθήσω να κάνω κάποια εμφάνιση εκεί, γιατί ξέρω ότι μπορώ να ανταπεξέλθω. Μπορώ να τους παρουσιάσω κάτι που το αθηναϊκό κοινό θα εκτιμήσει. Μπορώ να παίξω τα πάντα. Επειδή η μουσική ενώνει θέλω να ανοίξουν κάποιοι δρόμοι τέτοιοι, να μπορέσω να βρω τον κατάλληλο μάνατζερ ώστε να με καθοδηγήσει σε όλο αυτό, να μου ανοίξουν οι πόρτες. Να υπάρχει και το πανηγύρι το καθώς πρέπει, με σεβασμό. Θέλω να μπορέσω αυτή τη στιγμή τη δουλειά να την πάω ένα επίπεδο παραπάνω και με τους κατάλληλους συνεργάτες να το απογειώσουμε. Και θεωρώ ότι μπορούμε να το απογειώσουμε. Αυτό είναι το όνειρό μου. Θέλω να μπορέσω να παίξω στις αθηναϊκές πίστες, σε μεγάλα μαγαζιά και να κάνω κάτι δικό μου, αλλά να είναι και δικό μας. Να 'ναι και του κόσμου, να 'ναι και του Άρη και να 'ναι όλων. Αυτό θέλω.
Από τη στιγμή που πήρα την απόφαση να αφήσω τα πάντα πίσω μου αποσύροντας τις μηνύσεις στον άνθρωπο που μου σακάτεψε τη ζωή και συγχώρεσα, νιώθω μέσα μου γαλήνη
Πώς θα περάσεις αυτή τη μέρα;
Με την οικογένειά μου και ευλογία που είμαι δίπλα τους. Θεωρώ ευλογία το ότι θα κάνω την Ανάσταση, άσχετα αν δεν μπορέσω να πάω στην εκκλησία. Θα κάτσω στο σπίτι μου -ενώ θέλω να ζήσω πολύ τη λειτουργία της Ανάστασης και αισθάνομαι άσχημα που δεν θα πάω, γιατί πηγαίνω κάθε Κυριακή στην εκκλησία και αυτό με πληγώνει- όμως επειδή ξέρω ότι θα ταραχτώ, θα κάτσω με τις κόρες μου εκείνη τη μέρα, θα περιμένουμε το Άγιο Φως να μας το φέρουν στο σπίτι οι γονείς μου μαζί με τα αδέλφια μου. Ανυπομονώ για το τραπέζι το κυριακάτικο που θα είμαστε όλο μου το σόι μαζεμένο για να το ζήσω όπως όταν ήμουν παιδάκι. Και σαν παιδάκι περίμενα αυτές τις στιγμές γιατί το χωριό μας τότε γέμιζε από κόσμο. Γέμιζε το Πάσχα, γέμιζε τον Δεκαπενταύγουστο. Και αυτές τις μέρες τις θεωρούσαμε πραγματικά βάλσαμο στην ψυχή μας και τώρα είναι οι πιο φωτεινές της ζωής μου. Το αισθάνομαι ότι είναι ευλογία να ζήσω αυτό το Πάσχα και να το ζήσω. Και θα ήθελα να πω να μην χάνει ο κόσμος την πίστη του, γιατί η πίστη είναι το μόνο πράγμα που δεν θα μας προδώσει ποτέ. Και θα μας δώσει δύναμη στην οποιαδήποτε στιγμή αδυναμίας μας. Πάντα ένιωθα ευάλωτος, ένιωθα αδύναμος. Τώρα αυτή τη στιγμή κοιτάζω τον πόνο κατάματα και λέω «Δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα». Και θα κλείσω με μία πολύ ωραία φράση του Καζαντζάκη, που τόσο πολύ λατρεύω και την έχω κάνει τατουάζ «δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα. Είμαι λεύτερος».
