Στέφανος Κωνσταντινίδης στο gossip-tv: «Η κληρονομιά στα παιδιά μου θέλω να είναι η παιδεία τους»
Ο Στέφανος Κωνσταντινίδης είναι ένας από τους πιο αγαπητούς δημοσιογράφους της ελληνικής τηλεόρασης, στενός συνεργάτης της Κατερίνας Καινούργιου και αναπόσπαστο κομμάτι της εκπομπής «Super Κατερίνα».
Τα τελευταία χρόνια, μαζί με τη σύζυγό του, Μαρία Δήμου, έχουν επιλέξει έναν διαφορετικό τρόπο ζωής, βάζοντας στο επίκεντρο την οικογένειά τους και τα δύο παιδιά τους, τον Αντώνη και την Κάλλια.
Κατερίνα Καινούργιου: Συνάντηση κεκλεισμένων των θυρών με τον Alpha
Παρότι ο ίδιος εργάζεται στην Αθήνα και περνά τέσσερις ημέρες της εβδομάδας μακριά από το σπίτι τους στην Πάτρα, όπου ζουν τα περισσότερα μέλη της οικογένειας, η ιδιαίτερη αυτή συνθήκη δεν έχει στερήσει τίποτα από τα παιδιά τους. Αντίθετα, όπως εξηγεί στο Gossip-tv, έχουν βρει τον τρόπο να παραμένουν καθημερινά συνδεδεμένοι, ενώ ο χρόνος που περνούν μαζί έχει γίνει ακόμη πιο ουσιαστικός.
Με αφορμή τη Γιορτή του Πατέρα, ο Στέφανος Κωνσταντινίδης μιλά για τις στιγμές που του λείπουν περισσότερο τα παιδιά του, τα μαθήματα που του έδωσε η πατρότητα, αλλά και την παρακαταθήκη που θέλει να τους αφήσει μεγαλώνοντας.
Ζεις καθημερινά μακριά από τα παιδιά σου και τα συναντάς κυρίως τα Σαββατοκύριακα. Ποια είναι η στιγμή της εβδομάδας που σου λείπει περισσότερο και θα ήθελες να περνούσες μαζί τους;
Το σπίτι στο οποίο μένω στην Αθήνα είναι άδειο. Χωρίς την παρουσία τους, αλλά και τις φωνές τους, τα παιχνίδια τους και την καθημερινότητά μας είναι πραγματικά άδειο.
Ευτυχώς έχει βοηθήσει πάρα πολύ η τεχνολογία. Είμαστε συνεχώς σε βιντεοκλήσεις. Είναι το πρώτο πράγμα που κάνουμε το πρωί. Μέχρι πρότινος που ξεκινούσαν για το σχολείο κι εγώ για τη δουλειά, μιλούσαμε αμέσως. Έχουμε τα πρωινά μας, τα μεσημεριανά μας και το βράδυ φυσικά θα ξαναμιλήσουμε. Όχι ότι δεν μιλάμε και μέσα στη διάρκεια της ημέρας για οτιδήποτε χρειαστεί.
Το «καλημέρα» και το «καληνύχτα» δεν λείπουν ποτέ δηλαδή ανάμεσα στον μπαμπά και τα παιδιά;
Βέβαια. Καλημέρα και καληνύχτα είναι δεδομένα. Έχουμε τις βιντεοκλήσεις μας και τις στιγμές μας. Αν ο Αντώνης θέλει να μου πει κάτι ή η Κάλλια θέλει αντίστοιχα να συζητήσουμε κάτι πιο προσωπικό, πολλές φορές καταλαβαίνω ότι θέλουν να μιλήσουν χωρίς να είναι μπροστά ο άλλος ή η μαμά τους. Τους λέω «πηγαίνετε λίγο στο δωμάτιό σας και σας παίρνω σε ένα λεπτό». Οπότε η τεχνολογία μάς έχει βοηθήσει πραγματικά πάρα πολύ να μην αισθανόμαστε την απόσταση.
Όταν επιστρέφεις στην Πάτρα μετά από ημέρες δουλειάς στην Αθήνα, ποια είναι η πρώτη εικόνα ή η πρώτη αγκαλιά που σε κάνει να νιώθεις ξανά σπίτι;
Έχουμε κάνει μια συμφωνία όχι με τη Μαρία, αλλά με τον Αντώνη και την Κάλλια. Κάθε Παρασκευή τους έπαιρνα εγώ από το σχολείο. Είναι μια υπόσχεση που τηρήσαμε όλα αυτά τα χρόνια.
Φρόντιζα πάντα να είμαι εκεί στο σχόλασμα. Κάθε φορά άκουγα το κουδούνι του σχολείου και τους περίμενα να βγουν. Με περίμεναν κι εκείνοι για να με δουν, να τους πάρω αγκαλιά και να πούμε δυο-τρεις κουβέντες με τις δασκάλες τους.
Μετά είχαμε περίπου είκοσι λεπτά δρόμο μέχρι να φτάσουμε στο σπίτι. Σε αυτά τα είκοσι λεπτά λέγαμε τα πάντα. Οργανώναμε ουσιαστικά το τριήμερό μας, γιατί για εμάς είναι πάντα ένα μικρό τριήμερο διακοπών κάθε εβδομάδα και τώρα φυσικά που έχουν κλείσει τα σχολεία. Συζητάμε τις εκπλήξεις που θέλουμε να κάνουμε στη μαμά, πράγματα που θέλουμε να κανονίσουμε, εξόδους, μικρές εκδρομές… Μέχρι να φτάσουμε σπίτι, έχουμε ήδη πει όλα όσα μας έλειψαν τις προηγούμενες ημέρες.
Οι περισσότεροι μπαμπάδες ανησυχούν μήπως χάνουν μικρές αλλά σημαντικές στιγμές από την καθημερινότητα των παιδιών τους λόγω πολλών ωρών εργασίας. Υπάρχει κάτι που σε δυσκολεύει περισσότερο στη δική σας απόσταση που είναι και χλιομετρική;
Η αλήθεια είναι ότι από τότε που μετακομίσαμε στην Πάτρα, εδώ και έξι χρόνια, έχω περισσότερο και πιο δημιουργικό χρόνο με τα παιδιά απ' ό,τι είχα όταν ζούσαμε όλοι στην Αθήνα.
Τότε γυρνούσα από τις δουλειές μετά τις εννιά το βράδυ. Στο σπίτι υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο πρόγραμμα από τη Μαρία και τα παιδιά εκείνη την ώρα είχαν ήδη κοιμηθεί για να ξυπνούν το πρωί ξεκούραστα για το σχολείο. Τώρα έχουμε κάτι διαφορετικό.
Το τριήμερο που περνάμε μαζί είναι ουσιαστικά σαν τρεις ημέρες διακοπών κάθε εβδομάδα. Έχουμε πολύ περισσότερο ποιοτικό χρόνο.
Προσπαθώ επίσης να συμμετέχω στις δραστηριότητές τους. Ο Αντώνης πηγαίνει ποδόσφαιρο τρεις φορές την εβδομάδα και η μία προπόνηση είναι Παρασκευή για να είμαστε μαζί. Σχεδόν κάθε Σάββατο έχουμε και αγώνα. Το ίδιο κάνω και με την Κάλλια, ώστε να έχω επαφή με τις δραστηριότητές της και τους ανθρώπους που βρίσκονται δίπλα της.
Ουσιαστικά έχω βάλει μικρά πράγματα μέσα στο πρόγραμμά μας, ώστε το τετραήμερο που λείπω και είμαι στην Αθήνα να περνά γρήγορα και για μένα και για τα παιδιά.
Ποιο είναι το μεγαλύτερο μάθημα που σου έχουν δώσει τα δύο σου παιδιά και σε έχει αλλάξει όχι μόνο ως πατέρα αλλά και ως άνθρωπο;
Το μεγαλύτερο μάθημα είναι η αυτοπειθαρχία. Επειδή είμαι ένας άνθρωπος αρκετά έντονος, με έντονο χαρακτήρα και γρήγορες αντιδράσεις, από τότε που γεννήθηκαν τα παιδιά μου εφαρμόζω αυτό που εγώ λέω «τον κανόνα των δέκα δευτερολέπτων».
Πλέον, όταν συμβεί κάτι, δεν αντιδρώ αμέσως. Περιμένω, σκέφτομαι τι έχει συμβεί, παίρνω τις ανάσες μου και μετά το διαχειρίζομαι. Αυτό ξεκίνησε επειδή δεν θέλω να έχουμε φωνές στο σπίτι. Αυτό το μάθημα αυτοπειθαρχίας μού το έδωσαν τα παιδιά μου και το εφαρμόζω πλέον και στη δουλειά μου και στην προσωπική μου ζωή.
Το δεύτερο μεγάλο μάθημα είναι η υπομονή. Η φράση «η υπομονή είναι αρετή» υπήρχε πάντα στη ζωή μου, αλλά δεν την εφάρμοζα ιδιαίτερα. Μεγαλώνοντας τα παιδιά κατάλαβα ότι για να τους μάθεις κάτι, πρέπει πρώτα να το εφαρμόζεις εσύ ο ίδιος. Γιατί τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν αυτά που τους λες. Τα παιδιά μιμούνται αυτά που κάνεις.
Αν τα παιδιά σου έπρεπε να σε περιγράψουν με τρεις λέξεις ως μπαμπά, ποιες θα ήθελες να είναι αυτές; Και ποιες πιστεύεις ότι θα έλεγαν πραγματικά;
Θα ήθελα να πουν ότι ο μπαμπάς τους είναι δοτικός. Και όταν λέω δοτικός, αναφέρομαι κυρίως στα συναισθήματα. Θα ήθελα επίσης να πουν ότι είναι δίκαιος και στοργικός. Αν όμως ρωτούσες τα ίδια τα παιδιά, νομίζω ότι το πρώτο πράγμα που θα έλεγαν είναι ότι ο μπαμπάς τους τα αγαπάει πάρα πολύ. Το δεύτερο είναι ότι αισθάνονται ασφάλεια και σιγουριά μαζί μου. Μάλιστα, η Μαρία μού λέει συχνά ότι όταν είμαι σπίτι κοιμούνται πιο ήρεμα και είναι γενικά πιο ήρεμα μεταξύ τους. Και το τρίτο χαρακτηριστικό που πιστεύω ότι θα έλεγαν είναι ότι ο μπαμπάς τους είναι εργατικός.
Με αφορμή τη Γιορτή του Πατέρα σήμερα, τι εύχεσαι να θυμούνται τα παιδιά σου από εσένα όταν μεγαλώσουν; Ποια είναι η κληρονομιά που θα ήθελες να τους αφήσεις;
Η κληρονομιά που θέλω να αφήσω στα παιδιά μου είναι σίγουρα η παιδεία τους. Δεν ξέρω αν θα μπορέσω να τους αφήσω ένα σπίτι ή κάποια μεγάλη περιουσία. Ενδεχομένως να μην μπορώ να τους προσφέρω πάντα τα πιο ακριβά πράγματα. Όμως θεωρώ υποχρέωσή μου να μπορώ να τους δώσω τη δυνατότητα να σπουδάσουν εκεί που θέλουν και να ακολουθήσουν τα όνειρά τους. Αυτό είναι για μένα το σημαντικότερο. Από εκεί και πέρα, θα ήθελα να θυμούνται έναν μπαμπά με πολλή ενέργεια, που χαμογελούσε, που τους έδινε χώρο να εκφραστούν και που ήταν δίπλα τους. Δεν θα ήθελα να θυμούνται έναν πατέρα που φώναζε ή που τους πίεζε. Προσπαθώ να τους ακούω και να τους καθοδηγώ ως πιο έμπειρος στη ζωή, αλλά χωρίς να τους επιβάλλω τις επιλογές μου. Θέλω να αισθάνονται ότι οι αποφάσεις που παίρνουν είναι δικές τους. Ότι εγώ απλώς τους βοήθησα να βρουν τον δρόμο τους. Αυτό είναι το πιο σημαντικό για μένα.
