Ευσταθία Τσαπαρέλη στο gossip-tv: Δεν περνάω καλά όταν βλέπω τον εαυτό μου στην τηλεόραση, έχω θέμα
Η Ευσταθία Τσαπαρέλη είναι από τους ανθρώπους που δεν αντιμετωπίζουν την επιτυχία ως αυτοσκοπό. Για εκείνη, η ουσία βρίσκεται στην ίδια τη διαδρομή, στην τόλμη να δοκιμάζεις κάτι διαφορετικό, να εκτίθεσαι και να ανακαλύπτεις νέες πλευρές του εαυτού σου.
Φέτος, τη συναντάμε ξανά τηλεοπτική στον ρόλο της Βιργινίας στη σειρά του Alpha «Μπαμπά σ’ αγαπώ», μια δουλειά που έχει κερδίσει την αγάπη του τηλεοπτικού κοινού.
Στη συνέντευξή της στο Gossip-tv, μιλά για την επιτυχία της σειράς, τη σχέση της με τα παιδιά εντός και εκτός γυρισμάτων, την αυστηρότητα με την οποία κρίνει τον εαυτό της, αλλά και για την παράσταση «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού», που της χάρισε μια εμπειρία με βαθύτερο κοινωνικό και ανθρώπινο αποτύπωμα.
Δεύτερος κύκλος του «Μπαμπά σ ’αγαπώ», περιμένατε ότι θα έχει τόσο μεγάλη επιτυχία σειρά;
Αρχικά, όχι. Σιγά σιγά με τον καιρό, έβλεπα τους συντελεστές, άκουγα τον Νίκο Κρητικό, τον σκηνοθέτη μας, διάβαζα τα σενάρια και σιγά σιγά να καταλαβαίνω ότι πάμε για κάτι πολύ καλό. Αλλά επειδή στην τηλεόραση πάντα υπάρχουν αστάθμιτοι παράγοντες και έχει συμβεί πολύ ωραίες δουλειές να μην λειτουργήσουν, να μην κάνουν γκελ για διάφορους λόγους, που δεν είναι και σαφείς πάντα, οπότε, ξέρεις, κρατούσα μικρό καλάθι. Κατάλαβα κάποια στιγμή ότι πάμε για κάτι καλό. Την ανταπόκριση του κόσμου αυτή την τόσο μεγάλη δεν την περίμενα.
«Η επιτυχία είναι να βγαίνεις από τις ευκολίες σου και να εκπλήσσεις τον εαυτό σου»
Ήταν πραγματικά τεράστια η ανταπόκριση...
Ήταν τεράστια η ανταπόκριση και νομίζω ότι καταλάβαινα ότι κάπως ο κόσμος έχει ανάγκη να δει κάτι που να του μιλάει κάπως ισότιμα, κάπως για τη ζωή του, για την καθημερινότητά του, για την πραγματικότητά του, που να έχει μια τρυφερότητα, όλο αυτό το κομμάτι της οικογένειας και των παιδιών και των σχέσεων και της φιλίας. Νομίζω ότι αυτά τα θετικά πράγματα, σε όλο αυτό το ζωφερό που ζούμε, τελικά το έχει ανάγκη ο κόσμος.
Λίγο πολύ όλοι είδαμε ένα κομμάτι του εαυτού μας.
Νομίζω ότι λίγο πολύ όλοι ταυτιζόμαστε, κάτι ακουμπάει. Κάτι μας ακουμπάει.
Πάντα, σε κάθε ρόλο, υπάρχουν πράγματα που νιώθω. Και νομίζω ότι οι άνθρωποι δεν είμαστε ένα πράγμα. Είμαστε πάρα πολλά, ανάλογα με τις συνθήκες, με τον περιβάλλον, με τις περιόδους της ζωής μας, συνδυάζουμε αντίστοιχα αντίστοιχες ποιότητες. Οπότε, κάθε ρόλος έχει κομμάτια δικά μου. Και εγώ βάζω κάτι προσωπικό. Στ΄αλήθεια, νομίζω ότι μέσα μας υπάρχουν οι ρόλοι που υποδιόμαστε.
«Ο γιος μου είναι πολύ αυστηρός κριτής – Θέλει να κάνει τη δουλειά του αθόρυβα»
Παιδί στο σπίτι, παιδιά στη δουλειά. Είναι δύσκολο αυτό;
Είναι δύσκολο... Δεν ξέρω πώς λειτουργεί. Είναι δύσκολη δουλειά. Η συνθήκη του γυρίσματος είναι, αντικειμενικά, μια πολύ δύσκολη συνθήκη, οι απαιτήσεις είναι μεγάλες, οι χρόνοι είναι περιορισμένοι, πρέπει να βγει το αποτέλεσμα. Για να κρατήσουμε τη φρεσκάδα και την χαρά των παιδιών και να μην είναι τραυματικό για τα παιδιά αλλά και ταυτόχρονα να βγαίνει και ένα καλό αποτέλεσμα, πρέπει όλοι γύρω τους να δημιουργούν ένα καλό περιβάλλον.
Κάπως έτσι είναι και στην καθημερινότητα ως γονιός. Με ένα παιδί, οι απαιτήσεις της καθημερινότητας είναι δύσκολες, η ζωή μας πια είναι πολύ δύσκολη. Οι γονείς είμαστε μόνοι μας και προσπαθούμε να βγάλουμε με ό,τι έχουμε το καλύτερο των παιδιών μας. Και δεν είναι πάντα εύκολο, αλλά υπάρχουν στιγμές που είναι τόσο λαμπερές, που είναι τόσο όμορφες, που λες εντάξει αξίζει η προσπάθεια. Και κάπως, ναι, αυτά τα δύο οικογένεια και γύρισμα έρχονται και ισορροπούν.
Ο γιος σας είναι αυστηρός κριτής;
Είναι πολύ! Θα μου πει στα ίσα «τώρα αυτό γιατί το κάνεις αυτό;»
Και τώρα κάνει και το δικό του ξεκίνημα στο θεατρικό σανίδι.
Ναι, αλλά γι' αυτό δεν θα πω πολλά, δεν θέλει. Δεν θέλει, οπότε θα το σεβαστώ. Θέλει να κάνει τη δουλειά του αθόρυβα.
Έχετε άγχος για το αποτέλεσμα; Γιατί εγώ σας παρατήρησα λίγο μέσα όταν παρακολουθήσαμε μαζί το πρώτο επεισόδιο φαινόσασταν λίγο αγχωμένη.
Έχω μεγάλο πρόβλημα. Δεν περνάω καλά, δηλαδή, όταν βλέπω τον εαυτό μου. Και όταν είμαι και με άλλους, προσπαθώ να κρατάω μια μάσκα χαράς, αλλά μέσα μου δεν περνάω καλά, έχω θέμα.
«Εκεί, στα “Παιδιά ενός κατώτερου Θεού”, δώσαμε ψυχούλα»
Μπράβο λέτε στον εαυτό σας;
Ναι, υπάρχουν φορές τώρα τελευταία. Με αυτή τη σειρά, έπιασα τον εαυτό μου κάποια στιγμή να βλέπω επεισόδιο και να γελάσω σε μια σκηνή που κάναμε με τον Μιχάλη. Και ξέρεις, σοκαρίστηκα κι εγώ που γέλασα. Είπα εντάξει, πάμε καλά. Έπιασε η ψυχοθεραπεία. Αυτό είναι ένα κομμάτι που το δουλεύω. Είμαι πολύ αυστηρή, δυσκολεύονται και οι συνεργάτες μου με αυτό. Έχω πολύ μεγάλη ανασφάλεια. Είμαι ένα παιδάκι που θέλω συνέχεια να μου πει ο άλλος κάτι. Και ιδανικά να μου πει: "ναι, όντως, έχεις δίκιο, εδώ δεν το έκανες καλά". Τότε θα πιστέψω ότι με προσέχει.
Άρα την αρνητική κριτική την διαχειρίζεστε ψύχραιμα;
Σχεδόν την καλοδέχομαι! (Γέλια).
Τι είναι επιτυχία για εσάς;
Η επιτυχία είναι μια ευρεία έννοια και σχετική. Για μένα η επιτυχία είναι να βλέπεις τη δουλειά σου και να είσαι αρχικά εσύ ο ίδιος εντάξει με τον εαυτό σου. Δηλαδή να αισθάνεσαι ότ κατάφερες να τιμήσεις τη δουλειά, τους συναδέλφους και τον κόσμο. Και πρωτίστως τον εαυτό σου, τη σχέση σου με το αντικείμενό σου, σε οτιδήποτε και αν κάνεις. Είτε κάνεις κωμωδία, είτε κάνεις δράμα, είτε κάνεις θέατρο, είτε κάνεις σινεμά. Να βλέπεις τον εαυτό σου και να πεις "Έδωσα, προχώρησα σε αυτή τη δουλειά. Έκανα κάτι, βγήκα από την πεπατημένη μου. Κινδύνεψα και τα κατάφερα. Δεν πήγα στις ευκολίες μου". Να νιώσεις δηλαδή και εσύ ο ίδιος μια έκπληξη με τον εαυτό σου. Και υπάρχουν και πράγματα που έχουν να κάνουν με τεχνικά ζητήματα που μας απασχολούν. Εμένα τουλάχιστον με απασχολούν. Δηλαδή, εδώ έχω χάσει την τεχνική μου, εδώ έπρεπε να είναι καλύτερη η αναπνοή μου, εδώ έπρεπε να ακούω καλύτερα. Δηλαδή, είναι τέτοια πράγματα. Σίγουρα μετά μπαίνει και το κομμάτι του κόσμου.
Το να έχει κάτι η απήχηση στον κόσμο δεν προεξοφλεί ότι είναι κάτι καλό. Τώρα αυτό ακούγεται κάπως όταν κάνουμε μία δουλειά που έχει τόσο μεγάλη επιτυχία αλλά για μένα δεν είναι το βασικό το να έχει απήχηση στον κόσμο. Δυστυχώς ο κόσμος βλέπει και πράγματα τα οποία εγώ δεν εκτιμώ, ας πούμε. Και αυτή είναι μία δουλειά που χαίρομαι που έχει απήχηση στον κόσμο γιατί μου δίνει ελπίδα, γιατί περνάει πράγματα που είναι οριακά επαναστατικά για αυτό που λέμε μέση ελληνική οικογένεια.
Σε μια εποχή που όλα κατακρίνονται και μία τάση σε έναν συντηρητισμό που είναι αρκετά επικίνδυνος. Οπότε το να βλέπεις ανθρώπους που χωρίζουν και ταυτόχρονα προσπαθούν και διατηρούν μία καλή σχέση... Προσπαθούν, δεν σου λέω ότι είναι τέλειοι αλλά έχουν αυτήν την πρόθεση. Και ανθρώπους που ξεπερνάνε στερεότυπα και μικρότητες για το καλό των παιδιών, για μένα αυτό, είναι επαναστατικό για την ελληνική μέση οικογένεια.
Θεατρικά που θα σας απολαύσουμε;
Τι να πω τώρα γι' αυτό. Δεν ξέρω αν την έχετε δει στην παράσταση «Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού», στο θέατρο Άλφα... Εκεί δώσαμε ψυχούλα. Αυτό και αν ήταν προχώρημα, δηλαδή το να μπούμε, όχι μόνο εγώ, όλοι οι συντελεστές σε αυτή τη διαδικασία, να μάθουμε αυτή τη γλώσσα της νοηματικής, να έρθουμε πιο κοντά με αυτούς τους ανθρώπους, τους κωφούς και τους βαρύκοους, που δυστυχώς η κοινωνία μας δεν έχει φτιάξει τον δίαυλο επικοινωνίας. Είμαστε απομακρυσμένοι και είναι τραγικό αυτό.
Το ότι έρχονται άνθρωποι στο θέατρο, που είναι κωφοί και μπορούν να δουν μια παράσταση που τους απευθύνεται ισότιμα στη γλώσσα τους και τελειώνει η παράσταση και τους βλέπω δακρυσμένους και δεν ξέρω αν επειδή άκουσαν την ιστορία και τους άρεσε η ιστορία ή αν επειδή πρώτη φορά κάποιος τους απευθύνεται, για μένα αυτό, ας πούμε, είναι επιτυχία. Και ας είναι πέντε άνθρωποι από κάτω, δεν με νοιάζει.