Ηλέκτρα: Η Φιόνα σχεδιάζει να σκοτώσει τον Νικόλα
Ηλέκτρα: Η Φιόνα είναι πάντα συνεπής στο σχέδιό της να κατατροπώσει τους Βρεττούς και πλέον νιώθει ότι είναι πολύ κοντά στο να εκπληρώσει την επιθυμία της. Ο Νικόλας κλείνεται στο ψυχιατρείο, και πάλι όμως κάτι της ξέφυγε.
Στο ψυχιατρείο ο χρόνος μοιάζει ακίνητος. Ο Νικόλας παλεύει με τη θολούρα του μυαλού του και κρατιέται από κάθε πληροφορία για την Αγνή, σαν από σωσίβιο, πιστεύοντας ότι μόνο εκείνη μπορεί να τον κάνει καλά. Την ίδια ώρα, η Φιόνα καταστρώνει το σκοτεινό σχέδιό της, επιθυμώντας να βγάλει από τη μέση τους Βρεττούς, ενώ η Τιτίκα θεωρεί ότι κινεί τα νήματα… Ο Νικόλας, σε έναν παράλληλο κόσμο, μαθαίνει να διαπραγματεύεται τη σωτηρία του.
Ηλέκτρα – Ειρήνη Λαφαζάνη: Η Δανάη συγχωρεί, αγαπά άνευ όρων και θα ήθελα να το έχω και εγώ

Η Φιόνα εξοργίζεται
Στο ναυπηγείο, η εμφάνιση της Τιτίκας προκαλεί αναστάτωση. Φτάνει μαζί με τον Αλεβιζάτο, που ανακοινώνει ψυχρά ότι από εδώ και στο εξής αυτός θα προασπίζεται τα συμφέροντά της. Η δήλωση πέφτει σαν βόμβα και η Φιόνα εξοργίζεται. Το βλέμμα της σκληραίνει, τα χέρια της σφίγγονται, γιατί καταλαβαίνει πως χάνει έδαφος. Η ένταση όμως δεν περιορίζεται μόνο εκεί.
Η Τιτίκα ανεβάζει τον τόνο και απειλεί πως θα αποκαλύψει τα πάντα στον Νικόλα για την πλεκτάνη με τα χάπια. Τα λόγια της αιωρούνται βαριά: θα το κάνει; Θα τολμήσει να ξεσκεπάσει όσα τον έριξαν στο σκοτάδι;
Την ίδια στιγμή, στο ψυχιατρείο, ο Νικόλας σκέφτεται μόνο την Αγνή. Δεν τον ενδιαφέρουν τα παιχνίδια εξουσίας ούτε οι απειλές. Θέλει να τη βρει, να την αγγίξει, να νιώσει πως η ζωή του ξαναπαίρνει σχήμα.
Στο παιχνίδι μπαίνει και μια νοσοκόμα του ιδρύματος, που χρηματίζεται από την Τιτίκα για να ελέγχει καταστάσεις, να μεταφέρει πληροφορίες, να κρατά τον Νικόλα ήσυχο. Παράλληλα, εκείνη έχει διαφορετικά σχέδια από τον γιο της για την τύχη της Αγνής. Δεν τη βλέπει ως εμπόδιο, αλλά ως κλειδί για να ξεκλειδώσει κάτι πολύ πιο επικίνδυνο.
Κι ενώ η Τιτίκα πιστεύει πως κινεί τα νήματα, πως με τα χρήματα και τις απειλές της ορίζει τις εξελίξεις, η Φιόνα σχεδιάζει σιωπηλά να βγάλει από τη μέση τον Νικόλα, για να μη βρεθεί ποτέ αντιμέτωπη μαζί του. Ξέρει πως, αν εκείνος βγει από το ψυχιατρείο, αν η μνήμη του καθαρίσει, θα γίνει ο μεγαλύτερος κίνδυνος. Και η Φιόνα δεν αφήνει τίποτα στην τύχη.
Η Τιτίκα υποψιάζεται ότι κάποιος θέλει να δολοφονήσει τον Νικόλα
Η χώρα αλλάζει σελίδα και ένας αέρας ελευθερίας αρχίζει να πνέει. Οι άνθρωποι προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα, να βρουν ισορροπίες, να πιστέψουν σε κάτι καλύτερο. Ο Νικόλας, όμως, βρίσκεται ακόμα έγκλειστος στο ίδρυμα. Τα νέα φτάνουν σε αυτόν σαν απόηχος, σαν φωνές από μακριά που δεν μπορεί να αγγίξει.
Κι ενώ όλοι γύρω του μοιάζουν να προχωρούν, εκείνος μένει στάσιμος, πιο ευάλωτος από ποτέ. Μονάχα μία παραμένει πιστή στους στόχους της: η Φιόνα. Δεν έχει πει ακόμα την τελευταία της λέξη. Με τον Νικόλα κλεισμένο και αδύναμο, θεωρεί πως ήρθε η στιγμή να τελειώσει μια και καλή μαζί του. Κάνει κινήσεις, δίνει εντολές, πιέζει ανθρώπους. Θα τα καταφέρει;
Η αποφασιστικότητά της είναι αμείλικτη, αλλά οι εξελίξεις δεν υπακούουν πάντα στα σχέδια. Στο ναυπηγείο, η Φιόνα μαθαίνει τα νέα για τον Νικόλα και, για μια στιγμή, νιώθει ικανοποίηση. Όμως δεν προλαβαίνει να τα χαρεί. Μια νέα ενημέρωση για την κατάστασή του τη γεμίζει οργή. Κάτι πήγε στραβά, κάτι δεν υπολόγισε.
Ο Αλεβιζάτος, μπροστά σε όσα αποκαλύπτονται, είναι αποφασισμένος να κάνει πίσω. Θέλει να αποσυρθεί, να προστατευτεί. Η Φιόνα όμως αρνείται να το δεχτεί. Τον πιέζει, τον απειλεί, απαιτεί να συνεχίσει, γιατί για εκείνη δεν υπάρχει επιστροφή.
Στο ψυχιατρείο, η Τιτίκα στέκεται μπροστά στον Νικόλα και αποστρέφει το βλέμμα από τις πληγές του. Δεν αντέχει να τις δει. Είναι σίγουρη ότι δεν τις έκανε ο γιος της. Πιστεύει ακράδαντα ότι κάποιος προσπάθησε να τον δολοφονήσει. Ή μάλλον κάποια.
Η υποψία της βαραίνει την ατμόσφαιρα και την οδηγεί σε μια νέα βεβαιότητα: ο πόλεμος δεν τελείωσε. Αντίθετα, μόλις αρχίζει. Ο Νικόλας, ανάμεσα στη θαμπάδα και στην αλήθεια, κρατιέται ακόμα από το σωσίβιο της Αγνής, αγνοώντας ότι γύρω του οι σκιές πυκνώνουν και τα σχέδια συγκρούονται, έτοιμα να τον παρασύρουν είτε προς την ελευθερία είτε προς το τέλος.
Πηγή: Τηλέραμα