Αλέξανδρος Βάρθης-«Grand Hotel»: O Βλάσης για πρώτη φορά στη ζωή του ανοίγεται σε κάποιον

Κάτι έχει αλλάξει τελευταία στον Βλάση…

«Είναι ένας άνθρωπος που γεννήθηκε στο δρόμο, μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο και όλη του τη ζωή παλεύει με κάθε τρόπο να επιβιώσει. Δεν δίνει λογαριασμό σε κανέναν και είναι έξυπνος, αν σκεφτούμε ότι έως τώρα επιβιώνει όσων έχει κάνει, ξεφεύγοντας και από το νόμο.

Αυτή την εποχή τον συναντάμε σε μια φάση πρωτόγνωρη, γένους θηλυκού, που λέγεται… Φρίντα! Για πρώτη φορά στη ζωή του ανοίγεται σε κάποιον. Είναι γι’ αυτόν αρχή ενός νέου, παράξενου κόσμου… Δεν ξέρω πού θα πάει αυτό, μα για πρώτη φορά βλέπουμε ότι ο Βλάσης μπορεί τελικά να νιώσει. Ίσως γιατί αυτή η γυναίκα του βγάζει μια παιδικότητα που ούτε ίδιος ήξερε ότι έχει».

— Μήπως έχει… βαρεθεί πια να είναι κακός;

«Δεν ξέρω αν έχει βαρεθεί. Σίγουρα όμως τον έχει κουράσει όλη αυτή η προσπάθεια να αποδεικνύει στους άλλους ότι κάτι είναι. Αυτό που έχω αντιληφθεί όσο καιρό «ζούμε μαζί», είναι πως προσπαθεί να πετύχει πράγματα που κανονικά δεν θα έπρεπε να έχει καταφέρει. Έχει, ας πούμε, ένα μαγαζί – έστω κι αυτό που έχει – κάτι που εκλαμβάνει ως μεγάλη επιτυχία, μια κι είναι ένας άνθρωπος που έτρωγε από τα σκουπίδια για να ζήσει. Μετά, μπλέχτηκε με τον υπόκοσμο κι έτσι έγινε ο Βλάσης που ξέρουμε. Επομένως, είναι ένας τύπος που συνεχώς θέλει να αποδεικνύει, κυρίως στον εαυτό του, πως κάτι αξίζει.

Τώρα μάλιστα, που μπήκε ως ασφάλεια στο ξενοδοχείο, το θεωρεί μεγάλο κατόρθωμα. Θα αρχίσει, λοιπόν, να ψάχνει για την επόμενη κατάκτησή του, για το επόμενο βήμα στην… καριέρα του, γιατί είναι κι αχόρταγος. Δεν θα μου έκανε εντύπωση αν, μελλοντικά, προσπαθούσε να πάρει δικό του ακόμα και το ίδιο το «Grand Hotel»!

— Ωστόσο, δεν έχει τιμωρηθεί για κανένα από τα εγκλήματά του.

«Ναι, κι αυτό είναι λιγάκι αστείο. Δεν έχει τιμωρηθεί για τίποτε απ’ όσα έχει κάνει, αλλά παραλίγο να τιμωρηθεί για κάτι που δεν έκανε. Βρέθηκε, όμως, στο δρόμο του η όμορφη Φρίντα, μια γυναίκα από έναν εντελώς διαφορετικό κόσμο. Το ότι του έδωσε σημασία και ότι τον είδε πρωτίστως ως άνθρωπο, τον άγγιξε και τον ξεκλείδωσε».

— Θα δούμε δηλαδή κάτι σαν… τη λαίδη και τον αλήτη;

«Αυτός είναι ο στόχος! Ο Βλάσης την έχει «δαγκώσει» για τα καλά τη λαμαρίνα. Δεν ξέρω πώς θα καταλήξουν, αλλά ξέρω πως σίγουρα εκείνος τη θέλει. Είναι πρώτη φορά που δεν ενδιαφέρεται να είναι από πάνω και που δίνει τα… κλειδιά σε κάποιον άλλον. Κι αυτή είναι μεγάλη μεταστροφή για έναν άνθρωπο που θέλει διαρκώς να αποδεικνύει την εξουσία του πάνω σε όλους. Με τη Φρίντα θα προσπαθήσει πιο ειλικρινά από ποτέ και θα πασχίσει να αφήσει πίσω το παρελθόν. Επειδή όμως όλοι κάποτε ερχόμαστε αντιμέτωποι με το παρελθόν, έτσι πιστεύω πως θα συμβεί και σε αυτόν».

— Μπορεί ένας αδίστακτος να ερωτευτεί και γι’ αυτό να αλλάξει;

«Είμαι της άποψης ότι τα πάντα μπορεί να συμβούν. Παραδείγματα τέτοια υπάρχουν παντού. Ακόμα και αναγνωρισμένοι άγιοι της Εκκλησίας, αν και ήταν βαριά εγκληματίες, άλλαξαν και αγιοποιήθηκαν. Δεν εννοώ ότι ο Βλάσης θα γίνει ένας… άγιος, δεν το πιστεύω. Ούτε πως θα έχει καλό τέλος, πιστεύω. Είναι ένας αδίστακτος δολοφόνος που σκοτώνει για τα χρήματα! Επίσης, δεν μπορεί να ξεχαστεί ο βιασμός της Πελάγιας… Στη φάση που τον βλέπουμε όμως τώρα, ναι, θέλει να αλλάξει την άσωτη ζωή του κακοποιού. Ελπίζω να κοιταχτεί κάποτε στον καθρέφτη και να δει κατάματα τα εγκλήματα που έχει κάνει».

— Θα συγχωρούσατε ποτέ έναν τέτοιο χαρακτήρα;

«Αλήθεια, δεν ξέρω! Είναι τόσο φρικτά όσα έχει κάνει, που δύσκολα θα τον συγχωρούσα. Ίσως αν κάνει όντως μια μεγάλη μεταστροφή, θα μπορούσε όχι να “ξεπλυθεί” – γιατί τέτοια πράγματα δεν ξεπλένονται ποτέ από πάνω σου – αλλά να γίνει πιο ανθρώπινος. Μόνο με πολύ σημαντικές πράξεις μπορεί να συγχωρεθεί, όχι με λόγια. Στα λόγια όλα είναι εύκολα».

— Μου φαίνεται πως τον συμπαθείτε…

«Το μόνο σημείο επαφής μου είναι η… παιδικότητά του, τώρα που αρχίζει και ανοίγεται στη Φρίντα. Όσο τρελό κι αν ακούγεται για έναν άνθρωπο σαν κι αυτόν, έχει μια αθωότητα στην προσέγγισή του, γιατί δεν έχει ξανανιώσει έτσι – κι εκεί μαζί του… ταυτίζομαι! Όταν εγώ γνωρίζω κάποιον άνθρωπο, είναι για μένα… κενό χαρτί. Ούτε αρχίζω να σκέφτομαι πράγματα γι’ αυτόν ούτε «κρατιέμαι». Γιατί όταν κουβαλάμε τραύματα από παλιές σχέσεις, τότε ίσως αδικήσουμε τη νέα μας σχέση χωρίς να το θέλουμε. Στις ευάλωτες στιγμές μας φερόμαστε σαν παιδιά. Κι αυτό μπορεί να αποδειχθεί είτε πολύ καλό είτε να μας πάει κατευθείαν στο γκρεμό».

Πηγή: Τηλεθεατής