Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι: Θρήνος! Πεθαίνει το μωρό της Ιουλίας

Η Ιουλία ζει την πρώτη της εγκυμοσύνη με μια γλυκιά προσμονή, που γεμίζει το σπίτι της με τον Φωκά με φως και ελπίδα. Όταν κρατά στην αγκαλιά της το πρώτο της κοριτσάκι, νιώθει πως η ευτυχία έχει ριζώσει βαθιά μέσα της. Μάλιστα, όπως θα παρακολουθήσουμε, ο καιρός περνά και ακολουθούν ακόμα δύο γέννες και δύο ακόμα κόρες έρχονται να συμπληρώσουν την οικογένειά της. Κι όμως, πίσω από τη φαινομενική πληρότητα, ένας καημός σιγοκαίει μέσα της. Η Ιουλία μονολογεί συχνά, σχεδόν ψιθυριστά, σαν να φοβάται να ακούσει η ίδια τη σκέψη της: «Σαν τη μάνα μου κι εγώ...», ενθυμούμενη τις γυναίκες της οικογένειάς της, που γεννούσαν μόνο κορίτσια. Η επιθυμία να αποκτήσει έναν γιο θεριεύει μέσα της, γίνεται εμμονή, γίνεται ανάγκη που δεν μπορεί να αγνοήσει, Έτσι, όταν μένει έγκυος για τέταρτη φορά, νιώθει πως η μοίρα της δίνει μια τελευταία ευκαιρία. Αυτή η εγκυμοσύνη όμως θα είναι διαφορετική. Η Σμαρώ την κοιτάζει με βλέμμα σκοτεινό και της λέει πως είναι σίγουρη ότι δεν θα καταφέρει να κρατήσει ποτέ αρσενικό παιδί στην αγκαλιά της.

Η Ιουλία ακούει, αλλά δεν υποχωρεί. Η επιθυμία της είναι πιο δυνατή από τον φόβο, πιο ισχυρή από κάθε προφητεία. Δίπλα της στέκεται η Μαριέτα, πιστή και αφοσιωμένη, τη φροντίζει και γίνεται το στήριγμά της στις δύσκολες στιγμές. Καθώς πλησιάζει ο ένατος μήνας, η Ιουλία κινείται με κόπο, το σώμα της βαραίνει υπερβολικά και το σπίτι γίνεται ο κόσμος της. O τοκετός έρχεται σαν δοκιμασία που ξεπερνά τα όριά της. Ο πόνος την κατακλύζει, τη διαπερνά, τη φέρνει στα άκρα της αντοχής της, κι όμως εκείνη επιμένει, παλεύει με μια ελπίδα που αρνείται να σβήσει. Τελικά, η Ιουλία γεννά αγοράκι αλλά όταν το αντικρίζει, η καρδιά της σφίγγεται πριν ακόμα προλάβει να χαρεί. Βλέπει το κορμάκι του τόσο εύθραυστο, που μοιάζει να μην ανήκει σε αυτόν τον κόσμο. Μια βαριά σιωπή πέφτει μέσα της και νιώθει πως αυτό το παιδί δεν θα μείνει. Οι μέρες που ακολουθούν είναι γεμάτες αγωνία, κάθε ανάσα του μωρού μοιάζει δανεική, κάθε στιγμή μια μάχη.

Η Ιουλία δεν φεύγει από το πλευρό του, το κρατά, το ζεσταίνει, το κοιτάζει με βλέμμα που ικετεύει τη ζωή να το λυπηθεί. Ύστερα όμως από μία εβδομάδα, το αναπόφευκτο συμβαίνει. Το παιδί σβήνει ήσυχα, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που καταπίνει τα πάντα. Η Ιουλία καταρρέει, το κλάμα της γίνεται σπαραγμός που γεμίζει το σπίτι, που δεν μπορεί να παρηγορηθεί. Η Σμαρώ πλησιάζει και της θυμίζει ψυχρά την προφητεία της, σαν να σφραγίζει τη μοίρα της. Τα λόγια της πέφτουν βαριά, αμετάκλητα. Και τότε η Ιουλία, συντετριμμένη, νιώθει πως η ελπίδα που τη συντηρούσε τόσα χρόνια σβήνει οριστικά. Δεν είναι μόνο η απώλεια του παιδιού, είναι η απώλεια ενός ονείρου που δεν θα πραγματοποιηθεί ποτέ.

Διαβάστε επίσης:

To σπίτι δίπλα στο ποτάμι: Η Ασπασία μπλέκει σε φόνο! Νεκρή η γυναίκα του Στέλιου

Το Σπίτι Δίπλα Στο Ποτάμι: Κυριάκος και Ευανθία χωρίζουν!

Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι: Η Μαγδαληνή εγκαταλείπει τον Οδυσσέα