Νικήτας Κορωνάκης: «Για πολλά χρόνια ο πατέρας μου δεν ήταν απόλυτα σύμφωνος να γίνω δημοσιογράφος»
Ο Νικήτας Κορωνάκης ανήκει σε εκείνη την κατηγορία δημοσιογράφων που δεν «βρέθηκαν» τυχαία στον χώρο, αλλά μεγάλωσαν μέσα στην ενημέρωση και την έκαναν τρόπο ζωής.
Από τα παιδικά του χρόνια στο Ρέθυμνο, με τα δελτία ειδήσεων να παίζουν αδιάκοπα στο σπίτι, μέχρι τη συνειδητή απόφασή του να κυνηγήσει το όνειρό του στην Αθήνα, η πορεία του μοιάζει σχεδόν προδιαγεγραμμένη.
Νικήτας Κορωνάκης: Η ενημέρωση είναι κάθε μέρα κάτι δημιουργικό και διαφορετικό

Στη συνέντευξή του, μιλά για το πώς γεννήθηκε αυτή η αγάπη, τις απαιτήσεις του επαγγέλματος και τις δυσκολίες που καλείται να διαχειριστεί καθημερινά, αποκαλύπτοντας τι σημαίνει πραγματικά να υπηρετείς τη δημοσιογραφία.
Κολλήσατε το μικρόβιο της δημοσιογραφίας από πολύ νωρίς;
Με ενδιέφερε η επικαιρότητα από πάρα πολύ μικρό. Από το δημοτικό, έβλεπα δελτία ειδήσεων. Ήθελα να ξέρω τι συμβαίνει στον κόσμο. Ίσως και να μην παρακολουθούσα παιδικά προγράμματα, αρκεί να έβλεπα ειδήσεις. Από την απαρχή της ζωής μου, με ιντρίγκαρε όλη αυτή η εικόνα, η πληροφορία. Μπορώ να σας πω ότι θυμάμαι ακόμα και το πώς καταγράφηκαν γεγονότα της επικαιρότητας στα δελτία και στις ενημερωτικές εκπομπές. Έχω πληροφορίες στο μυαλό μου που — για την ηλικία που ήμουν — απορώ πώς τις θυμάμαι.
Τηλεόραση παρακολουθούσατε κυρίως;
Μικρός, ναι, κυρίως τηλεόραση, αργότερα διάβαζα και εφημερίδες. Το ’96 ήμουν 7 ετών, αλλά θυμάμαι σαν να συνέβησαν λίγα χρόνια πριν την κηδεία και τα γεγονότα με το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου. Σίγουρα σε όλο αυτό συνετέλεσε και το ότι ο πατέρας μου είναι κι εκείνος δημοσιογράφος. Ζούσα σε ένα σπίτι ενημέρωσης, γεμάτο εφημερίδες και με τα δελτία να παίζουν συνεχώς.
Άρα, όλο αυτό σας κατηύθυνε κατά κάποιον τρόπο να ασχοληθείτε με το επάγγελμα του δημοσιογράφου.
Πράγματι, κι εγώ στην πορεία.
Τα παιδικά σας χρόνια τα ζήσατε στην Κρήτη;
Στο Ρέθυμνο συγκεκριμένα. Εκεί πήγα σχολείο.
Στην Αθήνα πότε ήρθατε;
Ήρθα το 2009, έχοντας στο μυαλό μου ότι αυτό με το οποίο ήθελα να ασχοληθώ μπορούσα να το κάνω μόνο στην Αθήνα. Όλα έγιναν πολύ γρήγορα και με απόλυτη στοχοπροσήλωση.
Ο πατέρας σας ήταν σύμφωνος με την απόφασή σας να ασχοληθείτε με αυτό το επάγγελμα;
Όχι, για πολλά χρόνια δεν ήταν απόλυτα σύμφωνος, και τώρα καταλαβαίνω εκείνα που μου έλεγε. Τα ζω κάθε μέρα. Είναι ένα επάγγελμα που πρέπει να αγαπάς πάρα πολύ, αλλιώς δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις. Ένας μέσος άνθρωπος ίσως δεν μπορεί να το κάνει. Χρειάζεται να συμβιβαστείς με πολλά.
Πηγή: Hello