Στέλλα Στυλιανού: «Η ενημέρωση απαιτεί πάθος, ευθύνη και συνεχή προσπάθεια»
Η Στέλλα Στυλιανού που ήρθε από την Κύπρο, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του MEGA και πλέον διανύει μια σημαντική περίοδο στην ΕΡΤ.
Ήρθε από την Κύπρο με φόρα, βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του MEGA και πλέον συμπληρώνει έναν χρόνο στην οικογένεια της ΕΡΤ. Με όνειρα, σκληρή δουλειά και στοχοπροσήλωση, η Στέλλα Στυλιανού καταφέρνει να πρωταγωνιστεί στον χώρο της ενημέρωσης και να θεωρείται μία από τις πολλά υποσχόμενες παρουσίες της ελληνικής τηλεόρασης.
Στέλλα Στυλιανού: «Έχει «κακοποιηθεί» ο όρος infotainment στην προσπάθεια εφαρμογής του»
Συμπληρώνεις έναν χρόνο στην ΕΡΤ1 και στην οικογένεια του ERTNEWS. Πώς είναι αυτή η νέα συνθήκη στην επαγγελματική σου ζωή;
Μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι διανύω μία από τις καλύτερες επαγγελματικές περιόδους της ζωής μου. Τον τελευταίο χρόνο, όσο δηλαδή βρίσκομαι στην ΕΡΤ, είχα την ευκαιρία να εξελιχθώ επαγγελματικά, καθώς, εκτός από το καθημερινό δελτίο που σου δίνει την ευκαιρία να έχεις συνεχή επαφή με την ενημερωτική αρένα, συμμετείχα σε αποστολή στην Κύπρο κατά την κρίσιμη περίοδο του Μαρτίου, με το χτύπημα στις βρετανικές βάσεις.
Για μένα ήταν πολύ σημαντικό να βρίσκομαι εκεί τη συγκεκριμένη στιγμή. Η ΕΡΤ μού έδωσε αυτή την ευκαιρία και γι’ αυτό νιώθω ευγνώμων.
Πώς αισθάνεσαι που βρίσκεσαι στο τιμόνι των ειδήσεων;
Αισθάνομαι σαφώς μεγάλη ευθύνη, αλλά και ικανοποίηση, καθώς το δελτίο των 12.00 έχει πολλές ιδιαιτερότητες και προκλήσεις.
Η επικαιρότητα εκείνη την ώρα είναι σε εξέλιξη, κάτι που σημαίνει ότι όλα μπορούν να ανατραπούν, καθώς προκύπτουν συνεχώς νέα γεγονότα. Όλα αυτά αποτυπώνονται στο δελτίο με ζωντανές συνδέσεις.
Αυτή η αδρεναλίνη που προκαλούν η ταχύτητα και η ροή της επικαιρότητας μού αρέσει. Φυσικά, αυτό προϋποθέτει να είμαι συνεχώς σε εγρήγορση, ώστε κατά τη διάρκεια του δελτίου όλα να έχουν θετική έκβαση.
Τα τελευταία χρόνια έχεις καταφέρει να πρωταγωνιστείς στον τομέα της ενημέρωσης. Άφησες τη ζωή στην Κύπρο, βούτηξες στα βαθιά στο MEGA και τώρα βρίσκεσαι στην ΕΡΤ. Πώς ήταν όλο αυτό το ταξίδι;
Αν κοιτάξω πέντε χρόνια πίσω —ήρθα στην Αθήνα τον Ιούλιο του 2021— ούτε εγώ δεν πιστεύω την «απόσταση» που έχω διανύσει. Αν σταθώ σε σημεία, θα σου πω ότι υπήρξαν στιγμές πολύ δύσκολες, επαγγελματικά απαιτητικές, στιγμές που ουσιαστικά ζούσα μέσα σε ένα κανάλι. Περνούσα μερόνυχτα εκεί. Θα σου πω όμως ότι συνάντησα ανθρώπους που «φώτισαν» τον δρόμο αυτό και πίστεψαν σε μένα. Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη ακόμη και για ανθρώπους που έβαλαν, με όποιον τρόπο μπορούσαν, εμπόδια. Τους ευγνωμονώ διπλά, γιατί με έκαναν να πεισμώσω περισσότερο, να προσπαθήσω περισσότερο και να ανοίξω τα φτερά μου για να πετάξω πιο ψηλά.
Θα φανταζόσουν ποτέ αυτή τη διαδρομή;
Όχι, με τίποτα. Με ακούς να επαναλαμβάνω τη λέξη «ευγνωμοσύνη» και στο λέω γιατί το νιώθω απόλυτα.
Νιώθω ευγνωμοσύνη για όλους όσοι συνάντησα στη διαδρομή αυτή και για όλα όσα έζησα και ζω. Καμιά φορά αισθάνομαι ότι έχω έναν άγγελο-προστάτη που, παρά τις δυσκολίες, στο τέλος με οδηγεί εκεί που είναι καλύτερα για μένα.
Θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου αυστηρό κριτή;
Θα με χαρακτήριζα «εργάτη».
Τι εννοείς;
Όποια κορυφή —μικρή ή μεγάλη, δεν έχει σημασία— κι αν έχω κατακτήσει, ποτέ δεν έκατσα να ξαποστάσω ή να απολαύσω τη θέα. Πάντα συνέχιζα αδιάλειπτα την πορεία μου, δηλαδή τη δουλειά μου. Έσκυβα το κεφάλι και συνέχιζα.
Έτσι έμαθα να πορεύομαι στη ζωή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αναγνωρίζω κάποια πράγματα για τα οποία έχω κοπιάσει και τα έχω κερδίσει με το σπαθί μου. Απλώς ούτε τα αναφέρω ούτε επαίρομαι ούτε βρίσκω τον λόγο να το κάνει κανείς.
Ο χρόνος για μένα είναι ο καλύτερος «τακτοποιητής».
Υπάρχει ακόμη κάτι που σε φοβίζει ή σε αγχώνει;
Όταν σταματήσω να αγχώνομαι, θα σταματήσω να κάνω αυτή τη δουλειά, γιατί αυτό θα σημαίνει ότι δεν θα με ενδιαφέρει. Θα ήθελα να έχω πάντα αυτό το εποικοδομητικό άγχος.
Ποια είναι η πιο δυνατή σου στιγμή;
Δυνατές στιγμές για μένα είναι αυτές στις οποίες ένιωθα μέσα μου έντονα συναισθήματα. Αν με ρωτάς επαγγελματικά, θα σου πω κάτι που μπορώ να ανακαλέσω γρήγορα στη μνήμη μου. Θα επιλέξω το πρώτο μου δελτίο στην ΕΡΤ, που ούτε κατάλαβα πώς ξεκίνησε ούτε πότε τελείωσε. Η μία ώρα μού φάνηκε σαν πέντε λεπτά. Όλα λειτουργούσαν στο κόκκινο. Και επίσης θυμάμαι πόσο όμορφα ένιωσα μετά το τέλος του δελτίου, όταν οι άνθρωποι της ΕΡΤ μού μίλησαν με πολλή ζεστασιά και μου έδωσαν ενθαρρυντικά λόγια. Αυτή τη στιγμή και αυτά τα λόγια θα τα θυμάμαι για πάντα.
Πηγή: TV ΤΥΠΟΣ
