Ζώζα Μεταξά: «Για υδραυλικά, μερεμέτια, στοκαρίσματα, βαψίματα, εγώ είμαι εδώ»

Ζώζα Μεταξά: «Για υδραυλικά, μερεμέτια, στοκαρίσματα, βαψίματα, εγώ είμαι εδώ»

Η Ζώζα Μεταξά είναι γελαστή και πρόσχαρη, αλλά ταυτόχρονα έχει την ικανότητα να κρατάει μια απόσταση από τον συνομιλητή της.

«Ολα τα χρόνια που δουλεύω στον καλλιτεχνικό χώρο -και ήμουν πιτσιρίκι όταν ξεκίνησα- ποτέ κανένας δεν μου έκανε σεξουαλική παρενόχληση. Κανένας!», λέει στο Πρώτο Θέμα η ίδια.

Δίνει την αίσθηση ότι δεν κρύβεται πίσω από τα λόγια της. Είναι έτσι;

«Δε με ενδιαφέρει να κρυφτώ. Με τις δημόσιες σχέσεις δεν τα πάω καθόλου καλά. Αν και είναι από τις δουλειές που έχω κάνει όταν δεν είχα κλείσει σε κάποια θεατρική παράσταση. Ξέρεις πόσες δουλειές έχω κάνει τα τελευταία δέκα χρόνια; Ποτέ δεν τα έχω πει αυτά. Σε περιόδους που δεν ήμουν στο θέατρο έχω δουλέψει ως τραγουδίστρια σε μουσική σκηνή και στα μπουζούκια. Ακόμη, έχω δουλέψει ως σερβιτόρα, πωλήτρια σε κατάστημα ρούχων, ταμίας, γκρουπιέρισσα σε καζίνο - μοίραζα τα χαρτιά. Δημόσιες σχέσεις σε μαγαζιά, δεν ήμουν τόσο καλή σε αυτό. Αλλά και baby sitter και κομμώτρια. Τις περισσότερες φορές με αναγνώριζαν και μου έλεγαν: "Πώς κι από εδώ;". Γούσταρα, όμως, γιατί είχα δουλειά και μεροκάματο. Πέρα από αυτά, επειδή πιάνουν τα χέρια μου, οτιδήποτε έχει να κάνει με ηλεκτρικά με φωνάζουν οι φίλοι μου για να τους τα φτιάσω. Ακόμη, για υδραυλικά, μερεμέτια, στοκαρίσματα, βαψίματα, εγώ είμαι εδώ! Αφού η μάνα μου μου λέει: "Γιατί δεν βγάζεις καρτούλες;»

Ο έρωτας τι ρόλο παίζει στη ζωή της;

«Τον πρώτο. Πάντα έπαιζε τον πρώτο ρόλο. Αν δεν είσαι ερωτευμένος, δεν είσαι καλά ψυχολογικά. Σε ανεβάζει! Μπορεί και να σε ρίξει κιόλας. Αυτή είναι η ομορφιά του έρωτα».

Πόσο την άλλαξε η περιπέτεια υγείας της;

«Δεν δίνω πια τόση σημασία στα μικροπράγματα. Ενα πράγμα μόνο θυμάμαι από εκείνη την περίοδο της ζωής μου και με βοήθησε πάρα πολύ. Καμιά φορά λειτουργούμε ενστικτωδώς - και είναι το καλύτερο τελικά, θυμάμαι, λοιπόν, ότι έκανα σχέδια για το μέλλον! Με φανταζόμουν να κάνω διάφορα πράγματα μετά από δύο και τρία χρόνια. Προς τα εκεί έτρεχε το μυαλό μου», καταλήγει.