Γιώργος Περρής: Η αγάπη για τη μουσική και το bullying στο σχολείο

Ο Γιώργος Περρής είναι ένας νέος ταλαντούχος καλλιτέχνης στον χώρο της μουσικής, έχει ξεχωρίσει με τον δικό του μοναδικό τρόπο, προσπαθώντας κάθε φορά να γίνετε ακόμα καλύτερος, ενώ τα τελευταία δέκα χρόνια ταξιδεύει σε όλον τον κόσμο δίνοντας συναυλίες. Ο τραγουδιστής, μίλησε στο περιοδικό Marie Claire και αποκάλυψε για την δύσκολη παιδική ζωή που είχε.

Αποφασίσατε από πολύ μικρός να ασχοληθείτε με το τραγούδι. Τι ήταν αυτό που σας έσπρωχνε προς αυτή την κατεύθυνση;

Είχα τεράστια ανάγκη να τραγουδήσω. Το τραγούδι μάλιστα ήταν η μόνη μου διέξοδος σε μια πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου, που οφειλόταν στο πολύ σκληρό διαζύγιο των γονιών μου - ήταν πολύ κακοποιητικό ψυχολογικά για μένα και τον αδελφό μου. Μόνο με το τραγούδι ένιωθα ότι απλωνόταν μια κουρτίνα που με προστάτευε από τον πόλεμο που γινόταν στο σπίτι μου. Αργότερα, επειδή ήμουν ένα αρκετά απομονωμένο παιδί, που αρκετές φορές δεχόταν bullying στο σχολείο, συνειδητοποίησα ότι το τραγούδι ήταν το μέσον μου για να αγαπηθώ - τραβούσα την προσοχή τραγουδώντας και έβγαινα από το περιθώριο.

αντενάγκητες εκφοβισμός;

Ήμουν ένα πολύ διαφορετικό παιδί από τα υπόλοιπα. Όταν ένα παιδί στα οκτώ και στα δέκα του έχει ως πρότυπο τη Νανά Μούσχουρη και τη Μαρία Κόλλας, ενώ τα υπόλοιπα ακούν, ας πούμε, Metallica δημιουργείται η εντύπωση ότι ίσως κάτι δεν πάει καλά. Μεγαλώνοντας βέβαια και μετά από ψυχανάλυση, καταλαβαίνω ότι και εγώ ο ίδιος έβαζα τον εαυτό μου σε ένα περιθώριο, γιατί μάλλον δεν μπορούσα να επικοινωνήσω με αυτά τα παιδιά. Μέσα από το τραγούδι εξέφραζα την ανάγκη να αγαπηθώ και μετά να αγαπήσω - αυτό δεν έφυγε ποτέ. Όσο όμως περνάνε τα χρόνια τόσο πιο σαφές γίνεται.

Είναι πολύ συγκινητικό αυτό που λέτε και δεν μπορώ να φανταστώ τι μπορεί να περνούν κάποια παιδιά που δεν έχουν ένα χάρισμα-διέξοδο, αν και θα το χρειάζονταν.

Πιστεύω ότι δεν υπάρχει παιδί που δεν έχει κάποιο χάρισμα. Επίσης νομίζω ότι αν θέλεις κάτι πάρα πολύ, θα τα καταφέρεις. Προσωπικά δεν θεωρώ ότι έχω σπουδαία φωνή, αλλά δούλεψα σκληρά για να τα καταφέρω, δεν έβλεπα μπροστά μου τίποτε άλλο. Ξεκίνησα μαθήματα φωνητικής από την εφηβεία και μέχρι σήμερα, που είμαι 38 ετών, τρεις φορές την εβδομάδα θα κάνω τα μαθήματα μου, είναι νόμος. Επειδή μάλιστα μέσα στα χρόνια δεν μου χαρίστηκε τίποτα, έχει ριζωθεί στο υποσυνείδητο μου η σκέψη ότι πρέπει να προσπαθώ διαρκώς. Δεν έρχεται κάτι έτσι απλά, σαν δώρο από τον Θεό. Ευτυχώς, βλέπω κι άλλα νέα παιδιά γύρω μου που προσπαθούν πολύ και δουλεύουν σκληρά, όπως η νεαρή ερμηνεύτρια Μυρτώ Βασιλείου, που αυτή την περίοδο κάνουμε μαζί με τον Μάριο Φραγκοΰλη την παραγωγή του δίσκου της. Αυτά τα παιδιά τα εκτιμώ πολύ.

Πώς αποφασίσατε να ασχοληθείτε με θέματα που αφορούν τα παιδιά και δη με την αναδοχή;

Μπορώ να πω ότι λόγω του, διαζυγίου των γονιών μου, αισθάνθηκα πως γενικά πρέπει να κάνω κάτι για τα παιδιά. Όταν μου ζητούσαν να τραγουδήσω για έναν φιλανθρωπικό σκοπό που αφορούσε παιδιά, δεχόμουν πάντα. Υπάρχει ένας φιλανθρωπικός οργανισμός στην, Αμερική που δίνει υποτροφίες σε παιδιά που περνούν πολύ δύσκολα παιδικά χρόνια. Ήμουν πρέσβης αυτού του οργανισμού και ακούγοντας τις φοβερές ιστορίες τους, μου γεννήθηκε η επιθυμία να ασχοληθώ περισσότερο. Κάποια στιγμή με κάλεσε η υφυπουργός Εργασίας Δόμνα Μιχαηλίδου και με μεγάλη χαρά ανέλαβα τον ρόλο του πρεσβευτή νια το νέο Σύστημα Υιοθεσιών και Αναδοχών. Μου έκανε μεγάλη εντύπωση που άκουγα έναν άνθρωπο της γενιάς μου, με όραμα, με επιμονή και με πλάνο, γι’ αυτό δέχτηκα με ακόμα μεγαλύτερη προθυμία. Σε αυτό παίρνει μέρος και η Unisef κι έτσι ξεκίνησα μια συνεργασία και με αυτή την οργάνωση, όπου ως πρέσβης επέλεξα να ειδικευτώ ενάντια στην κακοποίηση των παιδιών.