Λάκης Λαζόπουλος: Οι μνήμες με τη μητέρα του, οι άνθρωποι-φίδια και η σχολή θεάτρου που δημιούργησε

Από το πατρικό του σπίτι στη Λάρισα και τις ανεξίτηλες εικόνες της μητέρας του, μέχρι τις σκέψεις του για τον χρόνο που περνά, τη δημιουργία, τους νέους ανθρώπους και όσα ελπίζει να φέρει το 2026, ο καλλιτέχνης μιλά χωρίς φίλτρα, με λόγο ζωντανό και βαθιά ανθρώπινο. Μια κουβέντα γεμάτη ιστορίες, παρατηρήσεις και αλήθειες, όπως μόνο εκείνος ξέρει να τις αφηγείται.

Λάκης Λαζόπουλος: «Οι απειλές που έχω δεχτεί ήταν πραγματικές»

Πηγαίνεις στη Λάρισα, στο πατρικό σου σπίτι;

Φυσικά. Και γίνεται κάτι περίεργο. Η μάνα μου έχει φύγει χρόνια από τη ζωή. Έχω βάλει μια γυναίκα πού και πού να το καθαρίζει. Όταν πηγαίνω, λοιπόν, το βλέπω πολύ καθαρό. Και λέω «δεν γίνεται το δικό μου σπίτι, με καθαρίστρια σε καθημερινή βάση, να έχει σκόνη και της μάνας μου, με καθαρίστρια ενίοτε, να λάμπει». Επειδή η μάνα μου ήταν μανιακή με την καθαριότητα πιστεύω ότι πηγαίνει στο σπίτι και καθαρίζει στη Λάρισα… (γέλια). Η μάνα μου ήταν άρρωστη και συγκρατούσε τους πόνους της για να σφουγγαρίσει τη σκάλα για να περπατήσει ο γιατρός σε καθαρά σκαλιά. Και από καθαριότητα μπήκε στο νοσοκομείο. Θυμάμαι ότι έσκυψε για να καθαρίσει ένα ντουλάπι που δεν είχε καθαρίσει σωστά η καθαρίστρια και μετά την έπιασε η μέση της και έτσι ξεκίνησε η περιπέτεια. Η μάνα μου έβλεπε την αράχνη από μακριά, πριν φτιάξει τον ιστό της. Ήθελε τις κουρτίνες κοντές για να βλέπει αν θα περάσει η κατσαρίδα. «Καλέ» της λέω «γιατί να δεις την κατσαρίδα, άσε πιο μακριά την κουρτίνα, να μη τη δεις», με τίποτα αυτή… Κυνηγούσε τις καθαρίστριες που τη βοηθούσαν αν έκαναν τις δουλειές σωστά. «Να παίρνουν τα λεφτά» μου έλεγε «αλλά να δουλεύουν». Όλες οι γυναίκες της γενιάς της μάνας μου έχουν μανία με την καθαριότητα. Έχουν ένα συγκεκριμένο ρεπερτόριο. Τι να πω; Έχουν πάει στο κρυφό σχολείο της καθαριότητας;

Η τελευταία ημέρα του χρόνου τι είναι για εσένα;

Είναι η ημέρα που σπάει το σπυρί. Αλλά την αλλαγή της χρονιάς την καταλαβαίνεις ενδιάμεσα, όχι στην αρχή του νέου χρόνου. Στην αρχή του νέου χρόνου εμφανίζονται οι ελπίδες σαν μπαλέτο. Οι ελπίδες καραδοκούν την 1η Ιανουαρίου, μέχρι και τα Φώτα, και θέλουν να χορέψουν και αυτές. Ολοι δίνουμε ευχές. Να αλλάξει η ζωή μας, να μας έρθει η φώτιση, να κερδίσουμε λεφτά, να βρούμε νέο έρωτα. Και μετά το ίδιο μπαλέτο εμφανίζεται στις αρχές του 2027. Είναι ακριβώς το ίδιο μπαλέτο.

Θα γράψεις κάποιο άλλο βιβλίο;

Ναι, θα γράψω ένα ακόμα βιβλίο, με τίτλο «Το φίδι δεν έφτασε ποτέ στη Χαβάη». Ξέρετε, στη Χαβάη δεν υπάρχουν φίδια. Είναι το μόνο μέρος στη γη που δεν έχει φίδια. Ονειρευόμουν από μικρός ένα μέρος που δεν θα έχει φίδια.

Πόσους ανθρώπους-φίδια έχεις συναντήσει στη ζωή σου;

Έχω συναντήσει πολλά, αλλά δεν τα φοβάμαι. Μέχρι τα 18 μου χρόνια φοβόμουν, από τα 19 και μετά, όχι. Πιστεύω ότι το 2026 θα γίνει αλλαγή και στον τόπο. Η Ελλάδα είναι ώριμη και έχει αρχίσει να καταλαβαίνει τι έχει γίνει. Εμένα μου λείπουν πολύ οι νέοι άνθρωποι που έχουν φύγει από τον τόπο. Μου λείπουν πολύ τα νεανικά μυαλά. Έφυγαν τα νεανικά μυαλά από τον τόπο και μας άφησαν τους influencers! Ακούω σημαντικά πράγματα από νέα παιδιά και τρελαίνομαι. Όλη η αναπνοή είναι από το μέλλον, από τους νέους. Δεν μπορείς να παίρνεις παλιές ανάσες. Πρέπει να βλέπεις τον ορίζοντα. Πρέπει να μπουν στην πολιτική νέοι άνθρωποι.

Τι θέλεις να φέρει το 2026 για εσένα;

Περισσότερες μέρες στην Πάρο, στο εξοχικό μου σπίτι. Θέλω να βρω άλλους τρόπους να βγάζω τη δημιουργικότητά μου, δεν είναι μόνο το θέατρο, μπορεί να είναι η ζωγραφική, να φτιάχνω αντικείμενα. Όπως λέει ο Ιλον Μασκ, η Τεχνητή Νοημοσύνη θα βοηθήσει τους δημιουργούς. Η φαντασία δεν είναι κάτι που εκπίπτει. Αυτό που εκπίπτει είναι το «να σε βάλω σε μια δουλίτσα να βολευτείς». Αυτή η Ελλάδα της δουλίτσας θα υποφέρει. Και μαζί θα υποφέρουν και οι πολιτικοί που τους τακτοποίησαν σε αυτές τις δουλειές. Οπότε, θέλω να δω πώς θα δημιουργήσω μεγαλύτερα πράγματα, που να μείνουν, όπως η σχολή θεάτρου που έφτιαξα. Σε αυτή τη σχολή τα παιδιά χαίρονται και αυτό είναι πολύ όμορφο και θα συνεχιστεί με καλούς δασκάλους. Δεν στέκομαι ωστόσο μπάστακας σε όσα δημιουργώ. Η σχολή που έφτιαξα είναι ένα όχημα που πάει τους νέους στον προορισμό τους.

Τι εύχεσαι, Λάκη, για το 2026;

Ό,τι είναι καλύτερο για τους ανθρώπους να συμβεί και σε προσωπικό επίπεδο και σε κοινωνικό επίπεδο. Η στενοχώρια και η χαρά κάνουν βόλτα στους δρόμους. Και μεταφέρονται και μεταδίδονται. Νιώθουμε ο ένας τον άλλον. Δεν είμαστε απομονωμένοι. Ο ελληνικός καιρός μας βγάζει έξω, γι’ αυτό και μπορούμε κόμη να έχουμε γνώση της κοινωνίας. Ο καιρός μας κάνει να σταματάμε στον δρόμο και να χαιρετάμε. Και αυτός ο καιρός μας κάνει να μη θέλουμε να οργανωθούμε και να κάνουμε βόλτες. Εγώ εύχομαι να φύγουν όλα αυτά τα σκούρα πρόσωπα, αυτή η μαφία που τη βλέπουμε καθημερινά σε πλάνα στην τηλεόραση, αυτή τη γραβατοασθένεια. Θέλω να απαλλαγεί η Ελλάδα από τη γραβατοασθένεια!

Πηγή: Εspresso