Νίκος Χρηστίδης στο gossip-tv: «Μου πέταξε έναν δίσκο φαγητού επειδή είχε νεύρα πριν την παράσταση»
Ο Νίκος Χρηστίδης, έχοντας μεγάλη πορεία στο θέατρο, ανήκει σε εκείνη τη γενιά καλλιτεχνών που δεν αντιμετωπίζουν τη σκηνή ως μέσο προβολής, αλλά ως χώρο συνάντησης και επικοινωνίας. Μια εσωτερική ανάγκη.
Ο ηθοποιός μιλά στο gossip-tv για τα θεατρικά του βιώματα, τις δυσκολίες και τις ανασφάλειες του επαγγέλματος, τις στιγμές που δοκιμάστηκε, αλλά και για εκείνες που του επιβεβαίωσαν πως διάλεξε τον σωστό δρόμο. Αναφέρεται στις σημαντικές συνεργασίες του ενώ με αφορμή τη νέα παράσταση «Πορφυρό Ποτάμι», μας καλεί σε μια μοναδική διαδρομή.
«Έχω έρθει αντιμέτωπος με την απαξίωση»
- Τα τελευταία 15 χρόνια ασχολείσαι πολύ ενεργά με το παιδικό θέατρο, έχοντας πρωταγωνιστήσει σε μερικές από τις σημαντικότερες παραστάσεις που έχουν βγει στο φως. Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να γράψεις αλλά και να παίξεις για παιδιά;
Αρχικά η ανάγκη να επικοινωνήσω με ειλικρίνεια με το κοινό... Τα παιδιά δεν θέλουν “δήθεν”, θέλουν αλήθεια. Όταν κατάλαβα ότι μέσα από το παιδικό θέατρο μπορώ να μιλήσω ουσιαστικά, να πω πράγματα που με αφορούν χωρίς φίλτρα ήταν μονόδρομος. Και το γράψιμο προήλθε επίσης από την ίδια ανάγκη... να πω ιστορίες όπως τις είχα ακούσει κι εγώ μικρός.
- Μου έκανε εντύπωση διαβάζοντας για εσένα πως ουσιαστικά το μικρόβιο του θεάτρου διείσδυσε στην ψυχή σου στην ηλικία των εννέα ετών παρακολουθώντας μία παιδική εκπομπή στην δημόσια τηλεόραση.
Θυμάμαι πολύ έντονα και την στιγμή και το συναίσθημα. Συγκεκριμένα κρυφοκοίταζα από την μισόκλειστη πόρτα του σαλονιού την τηλεόραση... Ουσιαστικά τότε μου πέρασε η σκέψη ότι θέλω να κάνω αυτή τη δουλειά... Ήταν κάτι μαγικό χωρίς να μπορώ να το εξηγήσω. Ένιωσα ότι μου ανοιγόταν ένας άλλος κόσμος με αυτή την απόφαση...
Καλομοιράκης, Μπράβος, Χρηστίδης και άλλοι, σε περιοδεία με την παράσταση «Ηρακλής-Οι δώδεκα άθλοι»
- Είναι πολύ όμορφο ότι έχεις διατηρήσει ακόμα τα κοστούμια από την πρώτη παράσταση του σχολείου που έλαβες μέρος…
Ναι γιατί είναι κομμάτι μου. Δένομαι συναισθηματικά με τέτοια πράγματα.
- Στην παιδική και εφηβική ηλικία σου τι θεωρείς ότι προσέφερε το θέατρο;
Μου έδωσε χώρο να εκφραστώ. Με βοήθησε να καταλάβω τον εαυτό μου περισσότερο. Ήταν μια διέξοδος, ένα ασφαλές μέρος για μένα...
- Πιστεύεις πια σήμερα ότι άνοιξε ένα παράθυρο στα πιθανά αδιέξοδα, που αντιμετώπιζες ως έφηβος;
Σίγουρα. Αν δεν υπήρχε το θέατρο, πολλά πράγματα θα ήταν πιο δύσκολα. Μου έδειξε ότι υπάρχουν πάντα εναλλακτικοί δρόμοι.
- Από την ηλικία των δεκαπέντε που συνειδητά αποφάσισες ότι θα ασχοληθείς με το θέατρο πέρασαν σχεδόν 20 χρόνια. Πώς ήταν αυτή η διαδρομή στην ενήλικη ζωή αλλά και στις απαιτήσεις- και φαντάζομαι τα βαθιά προβλήματα- στο θεατρικό χώρο, ειδικά κατά την σχεδόν δεκαετή κρίση της χώρας…
Ήταν γεμάτη αγάπη για τη δουλειά αλλά και σκληρή πραγματικότητα. Η κρίση μας δοκίμασε όλους. Υπήρχαν περίοδοι αβεβαιότητας, απογοήτευσης αλλά και πείσματος. Έχω μάθει να αντέχω και να συνεχίζω.
Η ανασφάλεια και η έλλειψη σταθερότητας ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετώπισα στη δουλειά. Το να μη ξέρεις τι θα κάνεις τον επόμενο μήνα.
- Υπήρξαν στιγμές που δεν ήταν εφικτό οικονομικά να καλύψεις τις βασικές ανάγκες σου;
Ναι, υπήρξαν. Όπως σε πολλούς ανθρώπους του χώρου.
- Ποια είναι τα λιγότερα χρήματα που έχεις περάσει σε ένα μήνα;
Ήταν περίοδοι που μετρούσα τα πάντα πολύ προσεκτικά. Δεν έχει σημασία το νούμερο όσο το συναίσθημα της ανασφάλειας.
- Πώς το διαχειρίστηκες ;
Με υπομονή και με την πίστη ότι αυτή η φάση δεν θα κρατήσει για πάντα.
- Τι σου δίνει δύναμη τις στιγμές που έρχεσαι αντιμέτωπος με οδυνηρά γεγονότα;
Οι άνθρωποι γύρω μου και η δουλειά μου. Το να ανεβαίνω στη σκηνή πάντα με επαναφέρει.
- Τι έμαθες για τον εαυτό σου τα τελευταία 10 χρόνια ;
Ότι αντέχω περισσότερα απ’ όσα νόμιζα. Και ότι δεν χρειάζεται να αποδεικνύω συνεχώς κάτι.
- Έρχομαι στη δουλειά αλλά και στις σημαντικές συνεργασίες με το Μανούσο Μανουσάκη, τον Ηλία Λογοθέτη, το Δημήτρη Πιατά, την Ξένια Καλογεροπούλου, αλλά και πολλούς ακόμη σημαντικούς ανθρώπους θεατράνθρωπους. Τι έμαθες από τον καθένα ξεχωριστά ;
Από τον καθένα κάτι διαφορετικό. Σεβασμό στη δουλειά, πειθαρχία, ταπεινότητα, αγάπη για το θέατρο. Κυρίως έμαθα να ακούω. Δεν μπορώ να ξεχωρίσω συγκεκριμένα πράγματα για τον καθένα, αλλά υπάρχει για όλους αυτούς τους ανθρώπους μια συγκεκριμένη θετική αίσθηση που δεν μπορώ να περιγράψω με λέξεις.
- Η επαφή στη σκηνή με έναν ηθοποιό με διαδρομή ετών τι προσφέρει σε έναν καινούργιο επαγγελματία;
Ασφάλεια και γνώση. Μαθαίνεις χωρίς πολλά λόγια, απλά παρατηρώντας.
Ναι, υπάρχει. Αλλά προσπαθώ να μη με καθορίζει ούτε να με επηρεάζει.
- Ποια ήταν η χειρότερη συμπεριφορά με την οποία ήρθες αντιμέτωπος ;
Η απαξίωση. Η οποία βέβαια συνοδευόταν από έναν δίσκο φαγητού που πέταξε προς το μέρος μου επειδή είχε νεύρα πριν την παράσταση!
- Πώς λειτουργείς όταν αντιλαμβάνεσαι ότι οι συνεργάτες σου είναι ανταγωνιστικοί ;
Κρατάω απόσταση και συγκεντρώνομαι στη δουλειά μου.
- Σύντομα θα σε απολαύσουμε στην παράσταση «Πορφυρό ποτάμι» στο θέατρο Μεταξουργείο. Ποια είναι υπόθεση του έργου και τι μήνυμα θα λάβει ένας θεατής παρακολουθώντας την;
Θα έλεγα πως η παράσταση είναι μια ιαπωνική εκδοχή της «Ηλέκτρας» όπως συχνά έχει χαρακτηριστεί. Το «Πορφυρό Ποτάμι» είναι διασκευή του έργου «Το Δέντρο των Τροπικών» του Γιούκιο Μισίμα. Είναι ένα βαθιά ανθρώπινο έργο που κατά τη γνώμη μου δεν έχει σκοπό να δώσει εύκολες απαντήσεις αλλά να φωτίσει εσωτερικές συγκρούσεις και ηθικά διλήμματα. Ως ηθοποιό με αφορά πολύ γιατί η παράσταση δεν έχει στόχο να καθοδηγήσει τον θεατή... τον αφήνει να σταθεί μόνος του απέναντι σε δύσκολα ερωτήματα. Αυτή τη στιγμή βρισκόμαστε στην προετοιμασία της παράστασης και ξεκινάμε 19 Φεβρουαρίου στο Θέατρο Μεταξουργείο κάθε Πέμπτη και Παρασκευή.
