Ευαγγελία Μουμούρη: Τα είπε όλα στο φινάλε του Ριφιφί χωρίς να πει λέξη - Ο σπαρακτικός επίλογος

Αντίθετα, ο Σωτήρης Τσαφούλιας επέλεξε έναν δρόμο βαθιά ανθρώπινο, ωμό και αληθινό. Ένα φινάλε που δεν μιλά για χρήματα, ούτε για νίκες απέναντι στο σύστημα, αλλά για την απώλεια.

Στο κέντρο αυτής της σιωπηλής κορύφωσης βρίσκεται η Ευαγγελία Μουμούρη, η οποία παραδίδει μια από τις πιο σπαρακτικές ερμηνείες που έχουμε δει στην ελληνική τηλεόραση τα τελευταία χρόνια. Χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς εκρήξεις, χωρίς κραυγές. Μόνο με το βλέμμα, το σώμα και τη σιωπή της, λέει όσα δεν μπορούν να ειπωθούν όταν μια μάνα χάνει το παιδί της.

Το φινάλε του «Ριφιφί» δεν στηρίζεται σε εξηγήσεις. Δεν αποζητά δικαίωση. Δεν προσφέρει κάθαρση. Ο Τσαφούλιας αφηγείται το τέλος μέσα από την εικόνα μιας γυναίκας που μένει όρθια, όχι επειδή νίκησε, αλλά επειδή δεν έχει άλλη επιλογή. Η εκδίκηση έρχεται, αλλά δεν λυτρώνει. Δεν μπορεί. Γιατί τίποτα δεν μπορεί να καλύψει την υπέρτατη απώλεια.

«ΡΙΦΙΦΙ»: Φινάλε με ρεκόρ τηλεθέασης στην ιστορία της COSMOTE TV

Η τελευταία σκηνή λειτουργεί σχεδόν σαν πένθος. Και όταν λίγο πριν πέσουν οι τίτλοι τέλους εμφανίζεται η κάρτα που μας επαναφέρει στη σκληρή πραγματικότητα —ότι τα χρήματα που προορίζονταν για τη σωτηρία του μικρού Ιάσονα, εμπνευσμένα από την αληθινή ιστορία του μικρού Παναγιώτη Βασιλέλλη, παραμένουν μέχρι σήμερα δεσμευμένα από την τράπεζα— το βάρος γίνεται ασήκωτο. Οι ληστές του «ριφιφί του αιώνα» δεν βρέθηκαν ποτέ. Η αδικία αποκαταστάθηκε μόνο εν μέρει.

Το κοινό αποθέωσε τόσο τον σκηνοθέτη όσο και την πρωταγωνίστρια με δεκάδες σχόλια, μιλώντας για ένα φινάλε που «δεν ξεχνιέται», για μια ερμηνεία που «πονάει» και για μια σειρά που τόλμησε να μην χαϊδέψει τον θεατή.

Η Ευαγγελία Μουμούρη δεν χρειάστηκε να πει ούτε μία λέξη για να τα πει όλα. Και αυτό ακριβώς κάνει τον επίλογο του «Ριφιφί» τόσο σπαρακτικό, τόσο αληθινό και τόσο βαθιά ανθρώπινο.

Ο σπαρακτικός επίλογος - H σκηνή που ράγισε καρδιές

Οι σκηνές στο νοσοκομείο στο φινάλε του «Ριφιφί» δεν λειτουργούν ως κορύφωση μιας σειράς· λειτουργούν σαν τραύμα. Ένα παγωμένο δωμάτιο, ένας χρόνος που σταματά και ένα παιδί που φεύγει αργά, σχεδόν ήσυχα. Ο μικρός Ιάσονας ξεψυχά στα χέρια της μητέρας του. Όχι με κραυγές, αλλά με μια φράση που τσακίζει, λέει ότι θέλει «να κάνει νάνι». Λίγα λόγια, αρκετά για να ραγίσουν τα πάντα.

Δίπλα της, ο πατέρας καταρρέει. Λυγίζει, κλαίει, σωριάζεται. Εκείνη όχι. Η Ευαγγελία Μουμούρη δεν παίζει τη δύναμη. Παίζει το σοκ. Το βλέμμα της αδειάζει, το σώμα της παγώνει. Δεν αντέχει· απλώς δεν έχει προλάβει να καταλάβει τι συνέβη. Είναι από εκείνες τις σκηνές που δεν ξεχνιούνται, γιατί δεν «παίζονται». Τις θυμάσαι όπως θυμάσαι κάτι που σε πόνεσε πραγματικά. Και ναι, είναι η σκηνή που είδε όλη η Ελλάδα το 2000, χαραγμένη πια στη συλλογική μνήμη.

Η τελευταία της εικόνα έρχεται αθόρυβα, σχεδόν ταπεινά. Στο ζαχαροπλαστείο. Εκεί όπου κάθε μέρα έτρωγε μια κουταλιά πάστα αμυγδάλου, σαν τελετουργία, σαν υπενθύμιση, σαν υπόσχεση εκδίκησης. Εκεί όπου σκεφτόταν, περίμενε, άντεχε. Αυτή τη φορά, όμως, όλα έχουν τελειώσει. Η τράπεζα κατεβάζει ρολά. Η ιστορία κλείνει. Και εκείνη κάθεται και τρώει ολόκληρη την πάστα της.

Οι τελευταίες σκηνές στην παρακάτω Gallery:

Διαβάστε επίσης:

Προμηθέας Αλειφερόπουλος: «Το Ριφιφί δεν εγκλωβίζεται στα στερεότυπα του δράματος»

Το ΡΙΦΙΦΙ φτάνει στο τέλος του και ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος αποκαλύπτει αλήθειες και ψέματα

Η δεύτερη ιστορία του «Ριφιφί» που βασίζεται σε αληθινό δράμα - Η υπόθεση που σημάδεψε την Ελλάδα