Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου: Επώνυμοι Έλληνες πάλεψαν με το «θηρίο» και βγήκαν νικητές!
Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Καρκίνου, στρέφουμε το βλέμμα μας σε όλους εκείνους που βρέθηκαν αντιμέτωποι με τη νόσο και τόλμησαν να παλέψουν ανοιχτά, με θάρρος και αξιοπρέπεια. Άνθρωποι γνωστοί, που πίσω από τα φώτα, τους ρόλους, τα τραγούδια, τα γήπεδα ή τις οθόνες, έγιναν άνθρωποι με φόβους, ελπίδα και πείσμα για ζωή.
Η μάχη τους με τον καρκίνο δεν ήταν εύκολη. Είχε στιγμές σιωπής, αμφιβολίας και πόνου. Όμως είχαν και κάτι ακόμη, τη δύναμη να μη λυγίσουν. Να σταθούν ξανά όρθιοι. Να επιστρέψουν, όχι απαραίτητα ίδιοι, αλλά πιο δυνατοί, πιο αληθινοί, πιο συνειδητοποιημένοι.
Με το παράδειγμά τους απέδειξαν ότι ο καρκίνος δεν είναι ταμπού, δεν είναι ντροπή και —κυρίως— δεν είναι πάντα ανίκητος. Έδωσαν φωνή σε χιλιάδες ανθρώπους που δίνουν τη δική τους μάχη σιωπηλά. Έδειξαν ότι η πρόληψη, η έγκαιρη διάγνωση και η ψυχική δύναμη μπορούν να κάνουν τη διαφορά.
Σήμερα, τους τιμούμε. Όχι γιατί είναι διάσημοι, αλλά γιατί έγιναν σύμβολα ελπίδας. Γιατί μας θυμίζουν ότι ακόμα και στις πιο σκοτεινές διαδρομές, υπάρχει φως.
«Η μαμά μου πέθανε νέα και πέθανε από αυτό. Από καρκίνο του μαστού. Το περίμενα. Ήμουν στη θάλασσα, είδα ένα γρομπαλάκι κι είπα "καλώς ήρθες". Το περίμενα λόγω κληρονομικότητας. Έκανα κάποιες χημειοθεραπείες που με τσάκισαν. Καθόμουν στο μπαλκόνι του σπιτιού μου 24ωρα. Πονούσα, δεν μπορούσα να φάω, έκανα πολλούς εμετούς. Ήμουν 45 κιλά, επειδή δεν έτρωγα. Δεν έδινα σημασία και έλεγα ότι θα γίνω καλά και πότε θα πάω στο θέατρο. Σε όλα τα θέματα, η ψυχολογία μου ήταν ψηλά. Έκανα επέμβαση στον μαστό και μια βδομάδα μετά, πήγα και χόρεψα, μία βδομάδα μετά και κρυφά από τον γιατρό. Θύμωσα πολύ, αλλά δεν έκλαψα. Έλεγα "όχι, δεν θα σου χαρίσω ούτε ένα δάκρυ, να φύγεις από τη ζωή μου, δεν ανήκεις σε εμένα. Θέλω να παίξω και βιάζομαι". Έκανα πολλές χημειοθεραπείες, κοντά 40»
.jpg?t=bVdOwx-PWt5Y5bN8EldRhQ)
«Πλέον, είμαι καλά, δόξα τω Θεώ. Τα δύσκολα έχουν περάσει κι έχουν μείνει πίσω. Αυτό, το οποίο καλούμαι να διαχειριστώ είναι κάποιοι χρόνιοι πόνοι, που έχουν μείνει εξαιτίας των θεραπειών. Τις έχω ολοκληρώσει τις θεραπείες, τώρα απλά εξετάζομαι ανά εξάμηνο για να δουν σε τι κατάσταση βρίσκομαι και αν υπάρχει κάποιος κίνδυνος... Με όλο αυτό αναθεώρησα πράγματα για τη ζωή, έτσι γίνεται συνήθως. Κακώς όμως, που γίνεται έτσι γιατί δεν πρέπει να φτάνεις στο χείλος του γκρεμού για να επαναξιολογείς τις καταστάσεις και τα πράγματα. Δεν πρέπει να ζορίζεσαι πια σε τόσο μεγάλο βαθμό»
.jpg?t=4RQzhJ1R_awokzRMfB3ezQ)
«Δεν θα πω ποτέ πως ο καρκίνος ήταν δάσκαλος. Μακάρι να μην είχα πάρει ποτέ ένα τόσο σκληρό μάθημα. Από την στιγμή που αρρώστησα όμως κλήθηκα να το αντιμετωπίσω όσο καλύτερα γίνεται. Ακόμα παλεύω με τον φόβο, κι άλλες φορές νικάω εγώ άλλες όμως νικάει ο φόβος. Κάποιες στιγμές με κυριεύει, τις περισσότερες όμως του επιβάλλομαι.Εκπαίδευσα τον εαυτό μου γι’ αυτό, το πάλεψα πολύ και το παλεύω. Γιατί είναι μια διαρκής διαδικασία αυτή με τον φόβο που δεν έχει ούτε τέλος ούτε τέρμα. Φοβάμαι κάθε φορά που κάνω εξετάσεις, κάθε φορά και λιγότερο όμως· παρόλο που αυτό είναι κάτι που το έχω πάρει απόφαση · οτί δηλαδή για την υπόλοιπη ζωή μου θα εξετάζομαι τακτικά. Και κάθε φορά που παίρνω καλά αποτελέσματα παίρνω και μια βαθιά ανάσα, μια παράταση. Έχω συνειδητοποιήσει πλήρως πως η ζωή μου άλλαξε ριζικά, το βλέπω στην ουλή που έχω στο σώμα μου, το νιώθω κάθε φορά που κάποιος άνθρωπος χάνει τη μάχη με την ασθένεια, κι εκεί που ο καρκίνος ήταν απλώς μια πληροφορία , μια είδηση, τώρα αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης μου , της προσωπικής μου ιστορίας. Όμως δεν επέτρεψα στον καρκίνο να πάρει περισσότερα από αυτά που του αναλογούν. Ούτε κατά τη διάρκεια της θεραπείας ούτε τώρα. Προσπάθησα να διαφυλάξω εμένα, την ουσία αυτού που ήμουν · γιατί ήμουν και είμαι περισσότερα από τις ωοθήκες και τη μήτρα μου. Είμαι γυναίκα, κόρη, σύντροφος, αδερφή, φίλη, εργαζόμενη, καλλιτέχνης και ολα αυτά είναι ταυτοτικά της ύπαρξης μου , πολύ περισσότερο από τα 5 όργανα που μου αφαιρέθηκαν κατά την επέμβαση. Κι αν πρέπει να σκεφτώ τι πραγματικά μου στέρησε ο καρκίνος, δεν είναι η μήτρα και οι ωοθήκες αλλά η ξεγνοιασιά στη σχέση μου με τον χρόνο. Η συνειδητότητα του εύθρυαστου και του αιφνίδιου. Όμως ζω.κι ισως αυτή να είναι η μόνη απάντηση. Τα κατάφερα. Κι Είμαι ευγνώμων»
«Θυμάμαι ότι πάγωσε το αίμα μου. Δεν μπορώ να θυμηθώ κάτι καλύτερο. Είχα και έχω πολύ ωραίο στήθος. Ήταν σήμα κατατεθέν το στήθος μου. Πάντως δεν πρόλαβα να κάνω δεύτερη σκέψη. Δεν μίλαγα καταρχάς, μουγκάθηκα» παραδέχτηκε η αγαπημένη ηθοποιός και παρουσιάστρια και συνέχισε μιλώντας για τον τρόπο που κατάφερε να ξεπεράσει την ασθένειά της: «Ήταν καθαρά το DNA που κληρονόμησα από τον μπαμπά μου και τη μαμά μου. Δεν τον γούσταρε τον καρκίνο το DNA μου και του είπε «άι χάσου!».
.jpg?t=TsJs0QahIEt_kIWwsUBQRA)
«Υπήρξε χρόνος που έζησα όλα όσα μπορεί να ζήσει άνθρωπος σε δέκα διαφορετικές ζωές. Το 2008 έμεινα έγκυος, παντρεύτηκα, γέννησα, αρρώστησα. Δυνατές χαρές και δυνατές λύπες μέσα σε ένα χρόνο» είχε παραδεχτεί σε συνέντευξή της η Γωγώ Μαστροκώστα. Το 2010, έχοντας πλέον ξεφύγει τον κίνδυνο και έχοντας ακολουθήσει ένα πρωτόκολλο που της έδωσε ξανά πίσω τη ζωή και την καθημερινότητά της, η ίδια είχε εξομολογηθεί: «Κι ας μην είχα μαλλιά, κι ας μην ήμουν καλά, για τον Τραϊανό ήμουν θεά. Μακάρι όλες οι γυναίκες να είχαν έναν σύντροφο σαν τον δικό μου».
«Στην αρχή νόμιζα πως όλη η συμφορά του κόσμου έχει πέσει στο κεφάλι μου. Όταν συνειδητοποιείς ότι σχεδόν σε κάθε οικογένεια υπάρχει ένας καρκινοπαθής, λες ότι αξίζει να το προσπαθήσεις, να το πολεμήσεις. Νιώθεις όμως μια περηφάνια, γιατί νίκησες. Σημασία έχει να προχωράς στη ζωή»
«Αυτό που παίρνεις από ένα τέτοιο γεγονός είναι η ταπείνωση, γιατί ποτέ δεν πιστεύεις ότι θα το πάθεις κι εσύ. Όταν λοιπόν χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου, βλέπεις ότι είσαι κι εσύ μια καρδούλα που έχει ανάγκη από φροντίδα»
«Δεν ξεπερνιέται αυτή η αρρώστια. Την αποδέχεσαι, ζεις με αυτήν και πορεύεσαι. Βέβαια, αλλάζει η ζωή σου. Από τη μέρα που έκανα εγχείρηση, μαζεύτηκα στο σπίτι μου. Το σώμα δεν αντέχει τα μακρινά ταξίδια, από την Ιαπωνία ως τη Βραζιλία, που έκανα πριν δίνοντας κοντσέρτα. Έκοψα το τσιγάρο και το αλκοόλ. Δεν τον ξεπέρασα τον καρκίνο, ακόμα έχω και ακόμα το παλεύω. Κάνω θεραπείες κατά καιρούς και όσο ο καιρός περνάει και δεν έχεις συμπτώματα, τόσο καλύτερα. Κοντεύω τα δέκα χρόνια τώρα. Πάντα έχεις την αίσθηση ότι δεν θα συμβεί σε εσένα και εγώ ανήκω επίσης στην κατηγορία πολλών που δεν δίνουμε σημασία σε ένα σύμπτωμα, το περνάμε στο ντούκου και δεν πάμε στον γιατρό»
«Δε φοβήθηκα. Οι γιατροί δεν το πιστεύανε, νόμιζαν ότι υποκρίνομαι. Ένας λόγος που πήγα πολύ καλά ήταν ο ψυχολογικός» είχε πει ο αγαπημένος ηθοποιός και παρουσιαστής και πρόσθεσε: «Μου είπαν ότι έχω καρκίνο και θα κάναμε εξέταση να δούμε πόσο έχει προχωρήσει, αν έχει κάνει μετάσταση. Έχω μάθει να είμαι έτοιμος για όλα. Έπιασα το γιο μου, του είπα τι έχω και μιλήσαμε. Ο φόβος και η κατήφεια κάνει πολύ κακό στην υγεία. Είμαι τρομερά προετοιμασμένος και για τα καλύτερα και για τα χειρότερα. Κι ο γιος μου είναι σαν κι εμένα. Ήταν κοντά μου συνέχεια. Κάναμε καλαμπούρια και πλάκες»
«Πολλές φορές η αρρώστια μπορεί να είναι ευλογία. Σου δίνει τέτοιο χαστούκι που σε κάνει να εκτιμάς τα πράγματα διαφορετικά. Στη διάρκεια των χημειοθεραπειών έλεγα ότι όταν τελειώσει αυτή η ιστορία, θέλω να κοιτώ απλώς τη θάλασσα. Θα είμαι ευτυχισμένη μόνο με αυτό. Έγινα πολύ πιο δυνατός άνθρωπος»
«Μετά από μια οξεία παγκρεατίτιδα, διαπιστώθηκε ότι υπήρχε ένα πρόβλημα στην κεφαλή του παγκρέατος. Καρκίνος. Ηταν ένα ογκίδιο. Οι λέξεις δε με φοβίζουν. Οι γιατροί μου έδωσαν περιθώρια ελπίδας. Είχαν πει πως έπρεπε να πάω να χειρουργηθώ στο εξωτερικό. Είχα πολύ καλή διάθεση. Δεν πίστεψα ότι υπήρχε αυτό το πρόβλημα. Δεν αισθάνθηκα ποτέ ότι ήμουν άρρωστος».
.jpg?t=BUEQ73MpJdxIRernGFMCdQ)
«Θέλω να σας πω δύο πράγματα, σχετικά με δύο μηνύματα που έλαβα χθες. Πρώτον, ζω. Δεν έχω πεθάνει... Τα βίντεο αυτά που βλέπετε δεν είναι παλιά. Είναι Σεπτέμβριος του 2024 και βρίσκομαι έξω από τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης. Σας παρακαλώ, φάτε τη γλώσσα σας όσοι συνεχίζετε να το λέτε αυτό. Ζω. Είμαι εδώ... Δεύτερον, χωρίς να στοχοποιήσω κανέναν, θα σας πω το εξής. Θα ανεβάζω ό,τι θέλω. Θα είναι γυμναστική; Θα είναι βίντεο από τη ζωή μου; Θα είναι προωθητικά; Θα ανεβάζω ό,τι θέλω. Ο καθένας μπορεί να ανεβάζει ό,τι θέλει. Βάλτε το καλά στο μυαλό σας. Αν δεν θέλετε να το βλέπετε, κάντε unfollow και block. Σε οποιονδήποτε, όχι μόνο σε εμένα. Σταματήστε να λέτε στον κόσμο τι πρέπει να ανεβάζει»
«Μετά την περιπέτεια υγείας που είχα με τον καρκίνο του μαστού, πήγαν όλα πολύ καλά, δόξα τω Θεώ. Με τη φροντίδα των γιατρών μου, της οικογένειας, των φίλων, το ανακάλυψα σε προληπτικό έλεγχο. Αυτό είναι το μήνυμα που έχω να δώσω, ότι δεν πρέπει να παραμελούμε τον προληπτικό έλεγχο εμείς οι γυναίκες – όλοι βέβαια, αλλά τώρα μιλώντας για το συγκεκριμένο κομμάτι – ο προληπτικός έλεγχος σώζει ζωές»
«Ενώ εγώ ήμουνα ακόμα στο νοσοκομείο, απ’ την επέμβασή μου, έμαθα για τη μαμά ότι ξεκίνησαν οι πόνοι. Και άρα μάθαμε μετά από μία εβδομάδα ότι είχε και εκείνη καρκίνο. Εκείνη την ώρα, απλά δεν μπορείς να σκεφτείς. Νόμισα ότι μου κάνανε μία κακόγουστη φάρσα. Δεν ήξερα από πού να πιαστώ. Αλλά όλα γίνονται τελικά, αναγκαστικά μπαίνεις σε ένα χορό που… πρέπει να χορέψεις. Σ’ αυτές τις στιγμές όντως γίνονται κάποια μαγικά πράγματα. Ζεις στιγμές εντελώς διαφορετικές. Και πραγματικά τι να πω… το ευγνωμονώ, το ευγνωμονώ που μπορέσαμε με τη μαμά μου για δύο μήνες να πούμε πράγματα. Ακόμα ανατριχιάζω»
«Έχω ξεπεράσει τα όρια. Υπήρξαν φορές που κουράστηκα πολύ και το σώμα μου αντέδρασε. Παράδειγμα ένα καρκίνωμα που έβγαλα στις φωνητικές μου χορδές. Δεν ξέρω γιατί ακούστηκαν τόσα πικρόχολα σχόλια για μένα όταν ξεκινούσα. Αυτό που ξέρω είναι ότι μου έκανε πάρα πολύ καλό. Στην αρνητική δημοσιότητα ο κόσμος έρχεται από περιέργεια να σε δει και τότε κρίνει μόνος του το ταλέντο του. Δε νομίζω ότι έκαναν αυτή τη δυσφήμηση έχοντας κακία για μένα. Οι περισσότεροι δε με ξέρουν καν. Έχω ευχαριστήσει πολύ κόσμο που μπήκε στη διαδικασία να ασχοληθεί μαζί μου, έστω και αν τα σχόλια δεν ήταν καλά»
