Συνέντευξη - Μιχάλης Βαλάσογλου: «Ένα παιδί είναι ίσως ο πιο απαιτητικός παρτενέρ. Είναι δύσκολο!»

Ο Νίκος, τον οποίο υποδύεται, είναι ένας οικογενειάρχης, που ερωτεύτηκε για δεύτερη φορά κι έχει δυο κόρες από την πρώτη του σύζυγο, τη Βιργινία ενώ προσπαθεί να κάνει παιδάκι με την καινούρια σύντροφο του, τη Στέλλα.

Είναι ο άνθρωπος που λέει σε όλα «ναι» γιατί δεν θέλει να στενοχωρήσει κανέναν, με αποτέλεσμα να τρέχει να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα. Η κόρη του, Σοφία, του έχει δώσει το παρατσούκλι «Μπαμπά-τρέχας» γιατί συνέχεια τρέχει να προλάβει να είναι «παρών» στις δύο οικογένειές του.

Ο Μιχάλης Βαλάσογλου ωστόσο, είναι στο... τρέξιμο και στην πραγματική του ζωή.

Ο ηθοποιός μιλά στο gossip-tv για τους λόγους που είπε το «ναι» στη σειρά, για τον Νίκο που υποδύεται, για το θέατρο, την αποτυχία, τις ταμπέλες, τη δημόσια εικόνα, αλλά και τη συνεργασία του με τους υπόλοιπους συντελεστές.

«Η αποτυχία δεν είναι σφάλμα του συστήματος – είναι συστατικό της, το παίρνεις σαν δεδομένο»

• Μπαμπά σ΄αγαπώ, αυτή την τηλεοπτική σεζόν…

Είμαι πάρα πολύ χαρούμενος γι΄αυτή την τηλεοπτική δουλειά. Κάποια πράγματα έρχονται την ώρα που είναι να έρθουν.

• Τι ήταν αυτό που σας έκανε να πείτε το «ναι» σε αυτή τη δουλειά;

Όταν μου έγινε η πρόταση διάβασα το κείμενο για να δω τι θα κληθώ να κάνω. Ήταν μια πολύ ωραία πρόταση από ανθρώπους που εκτιμώ πολύ. Όταν κάτσεις και βάλεις κάτω τα κομμάτια του puzzle και δεις τι μπορεί να προκύψει, λες «γιατί όχι;». Στο τέλος, τα πράγματα δεν τα κάνουν οι λέξεις στο χαρτί, αλλά οι άνθρωποι που καλούνται να τις πουν και να τις μετατρέψουν σε εικόνα και ήχο.

• Πείτε μας λίγα λόγια για τη σειρά.

Η αφήγηση έρχεται μέσα από την πλευρά των μπαμπάδων αλλά και των ανδρών θα έλεγα. Είναι μια τρυφερή και πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Ο τρόπος που μεταφέρεται δεν είναι συμβατικός και αναμενόμενος αλλά απροσδόκητος. Εκεί που στερεοτυπικά θα περίμενε κανείς σκληρότητα ή τα αποκαλούμενα «ανδρικά» χαρακτηριστικά, το σενάριο λέει: όχι, θα το δούμε αλλιώς. Αυτό ήταν κάτι που μου κέντρισε το ενδιαφέρον.

Τολμούν, διστάζουν, πέφτουν, ξανασηκώνονται. Παίρνουν θάρρος ο ένας από τον άλλον. Είναι άνθρωποι που τρώνε τα μούτρα τους. Είναι μια φροντισμένη παραγωγή σε όλα τα επίπεδα. Από το κάστινγκ μέχρι το πού θα μπουν οι πρίζες. Είμαστε πολύ τυχεροί, είναι όλοι διαμάντια, ένας κι ένας! Βλέποντας το πρώτο επεισόδιο, μου άρεσε πάρα πολύ και ο ρυθμός και το χρώμα και το μοντάζ. Μου άρεσε περισσότερο απ΄όσο περίμενα.

• Και λίγα λόγια για τον χαρακτήρα του Νίκου.
  
  

Ο Νίκος είναι ένας απλός, καθημερινός, λαϊκός άνθρωπος, με την επιχείρησή του. Αλουμινάς είναι, φτιάχνει κουφώματα. Είναι χειρώνακτας, οικογενειάρχης, με τη γυναίκα του από το σχολείο που είναι ο παιδικός έρωτας. Έχουν κάνει δύο παιδιά μαζί και ο Νίκος έχει μια συμβατική ζωή ενώ προσπαθεί να τους έχει όλους ευχαριστημένους. Αυτή είναι και η αδυναμία του, το μειονέκτημά του. Δεν αντέχει να βλέπει άνθρωπο στεναχωρημένο. Αυτό όμως έχει κόστος. Και πολλές φορές την πατάει και τις περισσότερες φορές αποτυγχάνει. Βρίσκει όμως λύση στα πράγματα και εξελίσσεται και ο ίδιος και οι γύρω του. Δυσκολίες υπάρχουν και για τους τρεις χαρακτήρες αλλά δεν μπορώ να δώσω spoiler.

• Πώς ήταν η συνεργασία σας με τον Βασίλη Μηλιώνη και τον Αναστάση Ροϊλό;

Δημιουργήθηκε σιγά σιγά μια πραγματική παρέα. Όσο εξελίσσονταν τα γυρίσματα και προχωρούσε το σενάριο, εξελίχθηκε και η σχέση μεταξύ μας. Και είναι ευτυχές πολύ. Είναι ιδιοσυγκρασιακό. Με κάποιους ανθρώπους συναντιέσαι και συμβαίνει πιο εύκολα, χωρίς πολύ κόπο. Δεν γνωριζόμασταν προσωπικά πριν. Τους γνώριζα ως συναδέλφους αλλά όχι προσωπικά, οι δυο τους γνωρίζονταν ήδη.

«Οι ταμπέλες υπήρχαν πάντα και θα υπάρχουν και καλώς υπάρχουν»

• Πόσο δύσκολη είναι η δουλειά με παιδιά στα γυρίσματα;
  
  

Ένα παιδί είναι ίσως ο πιο απαιτητικός παρτενέρ. Τα παιδιά δεν έχουν την πειθαρχία ενός ενήλικα ηθοποιού, αλλά είναι γεμάτα ζωή, να πάρει η ευχή! Και σου έρχεται από εκεί που δεν το περιμένεις. Και κατά τη διάρκεια του γυρίσματος, και κατά τη διάρκεια της λήψης. Είναι δύσκολο, δεν είναι εύκολο. Ένα γύρισμα έχει απαιτήσεις και χρονικούς περιορισμούς και για το παιδί δεν υπάρχει «σετ». Υπάρχει ένας τεράστιος παιχνιδότοπος, κι εμείς είμαστε οι σύντροφοί του στο παιχνίδι. Και έτσι πρέπει να είναι! Συνειδητοποιείς ότι το σημαντικό είναι να περνάει καλά το παιδί. Πρώτα αυτό. Αν μετά βγει και ωραίο αποτέλεσμα, ακόμα καλύτερα.

• Υπάρχει άγχος για το πώς θα ανταποκριθεί ο κόσμος;

Όχι, καλέ! Μην το λες! Γιατί; (Γέλια) Φυσικά και υπάρχει άγχος. Όσο το αγαπάμε εμείς και είναι το παιδί μας και το βλέπουμε και λιώνουμε, το ίδιο θέλουμε να το αγαπήσουν και οι τηλεθεατές.

• Σας ενοχλούν οι «ταμπέλες» στους καλλιτέχνες;

Δεν με ενοχλούν καθόλου. Οι ταμπέλες υπήρχαν πάντα και θα υπάρχουν και καλώς υπάρχουν. Εμείς ως καλλιτέχνες καλούμαστε να υποδυόμαστε χαρακτήρες και να μπαίνουμε σε κόσμους που δεν τους φτιάχνουμε εμείς. Αν ένας κόσμος που κατασκευάζει κάποιος άλλος με ελκύει, μπαίνω. Αν ένας άνθρωπος κλίνει προς τα κάπου νομίζω ότι είναι θέμα γούστου και ενδιαφερόντων. Είναι ιδιοσυγκρασιακό και αναπόφευκτα αν υπάρχει ένα εκφραστικό εύρος εγώ απολαμβάνω να βρίσκομαι σε ένα κομμάτι του. Αν αυτό αποκτήσει ένα «όνομα», μου φαίνεται πάρα πολύ νορμάλ και δεν με πειράζει καθόλου.

Το καλοκαίρι συνεργάστηκα με δεξιοτέχνες μουσικούς που είναι «αστέρια» και εγώ κλήθηκα να συνδράμω ως ηθοποιός και αφηγητής και φτιάξαμε μαζί έναν άλλο κόσμο που δεν περίμενα ποτέ. Τον χειμώνα ήμουν σε ένα κλασικό έργο όπως είναι ο Φάουστ που μόνο που το βλέπεις τρομάζεις.

Ο Φάουστ είναι ένας άνθρωπος πέντε αιώνες πίσω, αλλά με τα ίδια πάθη, τις ίδιες αγωνίες, τις ίδιες λαχτάρες. Είναι ο άνθρωπος που είναι βουτηγμένος στη λάσπη και γαβγίζει στα αστέρια. Μέσα σε αυτή την απόσταση νικάμε, χάνουμε, πολεμάμε, λαχταράμε. Επομένως δεν με επηρεάζουν καθόλου οι ταμπέλες. Σήμερα είναι αυτή, αύριο μια άλλη, εγώ απλά εκφράζομαι.

• Σας τρομάζει το φαινόμενο της «κλειδαρότρυπας»; Ότι δηλαδή μπορεί το κοινό να θέλει να μάθει περισσότερα πράγματα για την προσωπική σας ζωή από αυτά που θα θέλατε να γνωρίζουν. Έχετε αντιμετωπίσει κάποια τέτοια κατάσταση;

Όχι και δεν ξέρω αν θα κληθώ να το αντιμετωπίσω. Προς το παρόν δεν με νοιάζει καθόλου. Το μόνο που με νοιάζει είναι να καταλάβουμε λίγο καλύτερα τη διάκριση ανάμεσα στο ιδιωτικό και στο δημόσιο. Αυτά τα όρια είναι λογικό να θολώσουν όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την τεχνολογία, αλλά είναι η πρόκληση της εποχής. Κάποτε ήταν πιο ξεκάθαρο τι ήταν το ιδιωτικό και τι το δημόσιο. Τώρα, στον βωμό του like και του subscribe μας αρέσει κι εμάς λίγο να τα θολώνουμε τα όρια.

• Ασχολείστε με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης;

Ανεβάζω κυρίως τις δουλειές μου στα social media. Με ενδιαφέρει περισσότερο η δημιουργία – όχι το τι έφαγα ή πού πήγα βόλτα.

«Έχω βρεθεί σε δυσάρεστη θέση σε δουλειά»

• Σίγουρα θα έχετε ακούσει για σκηνοθέτες που παίρνουν στις δουλειές ηθοποιούς λόγω των followers…

Είναι πλάνη! Οι άνθρωποι αυτοί που με ακολουθούν θα έρθουν στο θέατρο; Αλήθεια τώρα; Υπάρχει μια σύγχυση με τη λέξη «ακόλουθοι». Η λέξη έχει χάσει το νόημά της. Άλλο το θέατρο, που απαιτεί δέσμευση και κόπο κι άλλο η τηλεόραση. Είναι πολύ διαφορετικό να βγαίνεις από το σπίτι σου για να συναντηθούμε και πολύ διαφορετικό να μπαίνω εγώ μέσα στο σπίτι σου. Σπίτι σου κάνε ό, τι θέλεις! Και να πάλι το ιδιωτικό και το δημόσιο! Σπίτι σου αν θες πάτα το mute και κοίτα μόνο την εικόνα, κάνε δουλειές και άκου μόνο την ιστορία. Στο θέατρο καλείσαι σε κοινωνικό συμβόλαιο. Συμφωνούμε στους ρόλους μας, τους αποδεχόμαστε και οι δύο και έτσι περνάμε 1,5 ώρα ή δύο ή τρεις. Εμένα μου αρέσει πολύ αυτή η δέσμευση και να ξεκαθαρίζονται οι ρόλοι. Αξίζει να δεσμευόμαστε. Να παίρνουμε θέση. Να συναντιόμαστε καθαρά. Είτε για να συμφωνήσουμε, είτε για να διαφωνήσουμε.

• Μιας και είστε άνθρωπος του θεάτρου έχει τύχει να παίξετε σε ένα άδειο θέατρο; Πώς είναι αυτό το συναίσθημα;

Είναι σκληρό! Ο σκοπός του θεάτρου είναι να επικοινωνήσει, αν δεν υπάρχει κοινό το εγχείρημα απέτυχε.

Καλλιτεχνικά, για εμάς, μπορεί να έχει πετύχει και να είναι ένα βήμα προς τα μπρος αλλά το εγχείρημα έχει αποτύχει. Και πάμε παρακάτω για το επόμενο. Επίσης, δεν το περιμένεις, μπορεί να σου έρθει στην αρχή, μπορεί να ξεκινήσεις με επιτυχίες και ύστερα από λίγο καιρό να συνειδητοποιήσεις ότι φθίνει. Με αυτή την αγωνία ζούμε, είμαστε λίγο εξαρτημένοι από αυτή την αδρεναλίνη.

• Το παίρνετε σαν προσωπική αποτυχία;

Όχι βέβαια, προχωράμε, πάμε παρακάτω! Η αποτυχία δεν είναι σφάλμα του συστήματος – είναι συστατικό της, το παίρνεις σαν δεδομένο. Το ξέρουμε ότι κάποια στιγμή θα αποτύχουμε. Τώρα; Σε λίγο; Μεθαύριο; Κάποια στιγμή θα αποτύχουμε. Αυτό δεν σου στερεί από την λαχτάρα και το πάθος σου.

• Η τέχνη λειτουργεί ψυχοθεραπευτικά για εσάς;

Όχι. Ψυχοθεραπευτική είναι η ψυχοθεραπεία και η ψυχανάλυση. Όλα τα υπόλοιπα που κάνουμε μας ηρεμούν, μας μαλακώνουν, μας γλυκαίνουν αλλά έχει σημασία να μη μπερδεύουμε τις έννοιες.

• Με τόση δουλειά, υπάρχει χρόνος για προσωπική ζωή;

Δεν υπάρχει τίποτα! Πολύ δύσκολα. Τα 10ωρα γυρίσματα, 3 ώρες το θέατρο, 2 ώρες οι μετακινήσεις, το διάβασμα για την επόμενη ημέρα και η ζωγραφική, μιας και είμαι και ζωγράφος σε μια εφημερίδα… Μιλάμε για 20 ώρες τη μέρα. Δεν περισσεύει χρόνος.

• Ποιες ήταν οι σκέψεις σας όταν πρωτομπήκατε στη δουλειά;

Όταν ξεκινούσα αυτό που με ενδιέφερε ήταν να με γεμίζει η επόμενη μέρα όσο η προηγούμενη, δεν με ένοιαζε τίποτα άλλο. Όταν το γνωρίζεις αυτό και σου δημιουργεί αυτό το συναίσθημα θέλεις να επαναλαμβάνεται, να βρίσκεσαι με ανθρώπους για να δημιουργείτε μαζί όλον αυτόν τον κόσμο από αέρα κοπανιστό, αυτό είναι το θέατρο!

• Έχετε βιώσει τοξικές συμπεριφορές σε συνεργασίες σας;

Δεν μου αρέσει η έννοια τοξικό. Συμπυκνώνει πολλά σημαίνοντα μέσα σε ένα και συνήθως αυτό δημιουργεί ασυνεννοησία και δεν ξέρουμε για τι πράγμα μιλάμε. Το να βρεθώ σε δυσάρεστη έως και πολύ δυσάρεστη θέση στη δουλειά, ναι, έχω βρεθεί.

• Υπάρχουν όνειρα για το μέλλον μέσα σε αυτή τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουμε;
  
  

Δεν γίνεται χωρίς όνειρα, δεν βγαίνει! Αλλά χρειάζεται και ένα μέτρο, ειδικά με την επικαιρότητα. Μου είναι αρκετό να μάθω ότι έγινε ένα δυσάρεστο συμβάν αλλά όχι να δω και την εικόνα. Μην κοροϊδευόμαστε ότι η κακή είδηση κάνει περισσότερα κλικ! Σε αυτό πρέπει να αντισταθούμε! Δεν μπορούμε να καταναλώνουμε όλη τη μαυρίλα του κόσμου καθημερινά. Πρέπει να βάζουμε όρια.

Διαβάστε επίσης:

Μπαμπά, σ’ αγαπώ: Χιούμορ και συναίσθημα στο trailer της νέας οικογενειακής κομεντί του Alpha

Αποκλειστικό: Από τη Μάγισσα του Αντ1 «κλείδωσε» στη νέα κωμική σειρά του Alpha

Μπαμπά, σ ’αγαπώ: Οι πρώτες εικόνες από τα γυρίσματα της νέας οικογενειακής σειράς του Alpha!