Μαυρογεωργίου: «Η απώλεια του ελέγχου, ειδικά στην κωμωδία, είναι κάτι που αρέσει πολύ στον κόσμο»
Η επιτυχία μιας τηλεοπτικής σειράς μπορεί να επηρεάσει όχι μόνο τις προτιμήσεις του κοινού, αλλά και τη γενικότερη τάση της τηλεόρασης.
Σε συνέντευξή του, ο Βασίλης Μαυρογεωργίου μιλάει για το πώς η σειρά του επανέφερε τις οικογενειακές κωμωδίες στις οθόνες μας, αναλύοντας τις ιδιαίτερες προκλήσεις της δουλειάς με παιδιά ηθοποιούς, αλλά και τη μοναδική χαρά που προσφέρει η καθημερινή επαφή μαζί τους.
Βασίλης Μαυρογεωργίου: Τα μαθήματα που πήρε από τη σειρά «Έχω παιδιά» & το πιο δύσκολο γύρισμα
Μέσα από χιούμορ και στοχασμό, αναδεικνύει τη δύναμη της απώλειας του ελέγχου στην κωμωδία και τονίζει τη σημασία της μεταλαμπάδευσης θετικών αξιών στους νεότερους, υπενθυμίζοντας ότι τα παιδιά μπορούν να εμπνεύσουν τους μεγαλύτερους με την αθωότητά τους και την απέραντη δύναμη ελπίδας που κουβαλούν.
Η επιτυχία της σειράς επανέφερε τις οικογενειακές σειρές στις οθόνες μας. Πού οφείλεται αυτό;
«Νομίζω ότι το ενδιαφέρον του θεατή κάνει πάντα έναν κύκλο. Κι εγώ, σαν θεατής, ψάχνω τι να δω ανάλογα με τη φάση στην οποία βρίσκομαι: τώρα θέλω να δω θρίλερ, μετά από δύο μήνες θα θέλω να δω μια κωμωδία, να γελάσω. Επίσης, είχε καιρό να παιχτεί στην τηλεόραση μια οικογενειακή κωμωδία, άρα ήρθαμε σαν κάτι καινούργιο. Ακόμη παίζει ρόλο η πολύ έξυπνη συνθήκη της συνύπαρξης πολύ διαφορετικών χαρακτήρων, όπου ο καθένας έχει τις δικές του ανάγκες και τις δικές του παραξενιές. Αυτοί οι διαφορετικοί κόσμοι λειτουργούν με μια πολύ έξυπνη συνθήκη που έχει φτιάξει ο Λάμπρος Φισφής, σαν τον παιδικό νόμο του Μέρφι. Προφανώς ο Λάμπρος τα έχει ζήσει αυτά· δεν θέλω να πω κάτι κακό για τις κόρες του, αλλά συνέχεια λέει: "Νομίζεις ότι μπορείς να χειριστείς την κατάσταση, αλλά ο παράγοντας παιδιά πάντα δημιουργεί μια κατάσταση που χάνεις τον έλεγχο από τα χέρια σου". Νομίζω ότι η έννοια της απώλειας του ελέγχου, ειδικά στην κωμωδία, είναι κάτι που αρέσει πολύ στον θεατή, όταν πετυχαίνει βέβαια και λειτουργεί σωστά».
Τελικά, είναι πιο εύκολο να παίζεις με παιδιά ή να μεγαλώνεις παιδιά;
«Σίγουρα το να παίζεις μαζί τους σε μια σειρά» (γελάει). «Δεν νομίζω ότι υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα από το να μεγαλώνεις παιδιά, απ’ ό,τι δηλαδή έχω καταλάβει από τη σειρά. Η ευθύνη που έχεις απέναντί τους είναι μεγάλη. Το καταλαβαίνουμε και στα γυρίσματα, όπου περνάμε πολλές ώρες μαζί με αυτά τα τρία υπέροχα παιδιά. Τα παιδιά είναι σφουγγάρια και έχεις μια ευθύνη σε σχέση με το τι τους λες κάθε φορά. Με είχε πιάσει μια φάση με την Αμαρυλλίδα και τον Κωνσταντίνο, και ήθελα να τους βάζω «Λιλιπούπολη», γιατί δεν είχαν ακούσει πολύ — εντάξει, είναι και λίγο μακριά χρονικά. Νιώθεις λίγο μια αίσθηση "διαπαιδαγώγησης", αλλά ακριβώς επειδή τα παιδιά έχουν μια τρομερή δύναμη ελπίδας μέσα τους — τα βλέπεις να μεγαλώνουν και λες: αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να κάνουν τον κόσμο καλύτερο — αντιλαμβάνεσαι την ευθύνη που έχουμε οι πιο μεγάλοι ότι μπορούμε να τους μεταλαμπαδεύσουμε κάτι καλό. Σίγουρα οι γονείς έχουν στιγμές με τα παιδιά που κουράζονται. Τραβάνε ένα τρομερό κουπί. Δεν είναι εύκολο γι’ αυτούς να έχουν συνεχώς την προσοχή τους στραμμένη εκεί και πάντα να είναι η καλύτερη εκδοχή τους. Μαθαίνεις να σέβεσαι και να εκτιμάς λίγο και τους δικούς σου γονείς, όταν καταλαβαίνεις τι τράβηξαν για να σε μεγαλώσουν».
Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ
