Έχω παιδιά - Ανθή Ευστατιάδου: «Η μητρότητα με έχει προχωρήσει πολύ ως άνθρωπο»

Στην πραγματική ζωή, όμως, είναι μητέρα μιας κόρης και μιλά με ειλικρίνεια για τη μητρότητα, τις εσωτερικές συγκρούσεις, τις ενοχές και τις βαθιές αλλαγές που αυτή επιφέρει. Χωρίς ωραιοποιήσεις και εύκολα κλισέ, η ηθοποιός μοιράζεται σκέψεις για την ελευθερία, την ευθύνη και το πώς ένα παιδί μπορεί να σε οδηγήσει σε μια ουσιαστική ενηλικίωση.

Έχω παιδιά-Ανθή Ευστρατιάδου: Η ηλικία, το βραβείο Μελίνα Μερκούρη, ο ρόλος στη σειρά & η μητρότητα

G.: Στη σειρά δεν έχεις παιδιά και δεν θέλεις να αποκτήσεις. Ταυτίζεσαι κάπου, παρότι είσαι μητέρα μιας κόρης;

ΑΝ. ΕΥΣ.: Εννοείται. Δεν είναι ότι όταν κάνεις παιδί μεταμορφώνεσαι ξαφνικά σε έναν άλλον άνθρωπο. Υπάρχουν μέσα μου και στιγμές που θα ήθελα να μη σκέφτομαι τίποτα, να μην έχω συγκεκριμένο πρόγραμμα, να μπορώ να φύγω και να πάω στην Ιαπωνία και να καθίσω δύο εβδομάδες, που λέει ο λόγος. Να βγω ένα βράδυ και να πιω χωρίς να σκέφτομαι ότι πρέπει να ξυπνήσω στις 7 το πρωί. Αλλά αν με ρωτάς αν το μετανιώνω, σε καμία περίπτωση. Ίσα-ίσα, η μητρότητα με έχει προχωρήσει πολύ ως άνθρωπο.

G.: Με ποιον τρόπο;

ΑΝ. ΕΥΣ.: Με έκανε να βγω από τον εαυτό μου, από την ανάγκη να παίρνω μόνο. Θα έλεγα ότι είναι ένα στάδιο ενηλικίωσης. Με έκανε να αποχαιρετήσω το παιδί που έχει ανάγκες και να περάσω στο στάδιο του ανθρώπου που μπορεί να δώσει και να φροντίσει χωρίς να περιμένει κάτι πίσω. Αυτό για μένα είναι πολύ συγκινητικό, γιατί δεν είχα ξαναμπεί σε αυτή τη θέση με τέτοια ένταση και απολυτότητα. Επίσης, σου φέρνει πολύ γρήγορα στη μνήμη το δικό σου παρελθόν ως παιδί, οπότε γίνονται ψυχικές διεργασίες που σε προχωρούν. Γίνεσαι πιο ευαίσθητος — εγώ τουλάχιστον. Συγκινούμαι και χαίρομαι πολύ πιο εύκολα. Έχω γίνει πιο παρατηρητική όσον αφορά τα στάδια μεγαλώματος του παιδιού και το πόσο μπορείς να το επηρεάσεις. Είναι τεράστια ευθύνη.

G.: Υπάρχουν πράγματα που θα ήθελες να κάνεις ή να αποφύγεις στο μεγάλωμα της κόρης σου;

ΑΝ. ΕΥΣ.: Ναι, πάρα πολλά. Αυτό που με απασχολεί περισσότερο τον τελευταίο καιρό είναι πώς θα μπορέσω να τη βοηθήσω να αισθανθεί ελεύθερη, ασφαλής και δυνατή, ώστε να πατήσει στα πόδια της και να διεκδικήσει τον δρόμο που θέλει. Μπορεί να ακούγεται σαν τσιτάτο, αλλά από τη δική μου εμπειρία, το να στριμώξεις ένα παιδί, να το φοβίσεις, να του κόψεις τα φτερά ή να το μάθεις να σχετίζεται μέσα από εξαρτήσεις είναι κάτι δυστυχώς πολύ σύνηθες.

Πηγή: Gala

• Ανθή Ευστρατιάδου: Όσα δεν γνώριζες για την Αθηνά από τον «Σιωπηλό Δρόμο»
• Ανθή Ευστρατιάδου: «Είμαστε εγκλωβισμένοι στη συνθήκη ζωής που ζούμε»
• Ανθή Ευστρατιάδου: Όλα όσα είπε για το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη»