Ασημένια Βουλιώτη: «Στην αρχή ένιωθα λίγο άβολα όταν κάποιος άγνωστος με σταματούσε στον δρόμο»
Με μια διακριτική παρουσία και λόγο ουσίας, η Ασημένια Βουλιώτη ανήκει στη γενιά των καλλιτεχνών που δεν επιδιώκουν τον θόρυβο, αλλά τη σύνδεση.
Από τις πρώτες της θεατρικές αναζητήσεις μέχρι τη συμμετοχή της στην τηλεόραση και την ταινία «Υπάρχω», η πορεία της μοιάζει να καθοδηγείται περισσότερο από την ανάγκη για δημιουργία και επικοινωνία παρά από τη φιλοδοξία της αναγνωρισιμότητας. Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για το πώς διαχειρίζεται τη δημοσιότητα, τη σχέση της με την τηλεόραση στη σύγχρονη εποχή και την απόφασή της να κρατά χαμηλό προφίλ, επιλέγοντας τη φυσική παρουσία και τον ουσιαστικό διάλογο αντί της διαρκούς έκθεσης στα social media.
Ο Αγαπητικός της Βοσκοπούλας - Το Μιούζικαλ: Από το Φεβρουάριο στο Θέατρο Ακροπόλ
Η αναγνωρισιμότητα, τόσο λόγω τηλεόρασης όσο και λόγω της ταινίας «Υπάρχω», ήταν εύκολα διαχειρίσιμη;
Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να αναζητά τη σύνδεση και το παιχνίδι. Παίζαμε παραστάσεις σε αυλές με φίλους και ξαδέρφια και καλούσαμε τη γειτονιά για να τους αφηγηθούμε την ιστορία μας. Αργότερα ανακάλυψα τον χορό και το τραγούδι· αυτά ήταν μερικά από τα κίνητρα που με οδήγησαν να σπουδάσω υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών. Στη διαδρομή υπήρξαν δάσκαλοι-σταθμοί και καλλιτέχνες που θαύμασα για την τέχνη τους, αλλά και για τη στάση ζωής τους. Βγαίνοντας από τη σχολή, με πολλή δουλειά, πίστη και τύχη, συνεργάστηκα με ανθρώπους που συνεχίζουν να μου μαθαίνουν καθημερινά πράγματα για τη ζωή, τη συνεργασία και τη δημιουργία. Γι’ αυτό νιώθω ευγνώμων.
Η αναγνωρισιμότητα δεν ήταν στόχος μου· ήρθε ως αποτέλεσμα των δουλειών στις οποίες συμμετείχα. Στην αρχή ένιωθα λίγο άβολα όταν κάποιος άγνωστος με σταματούσε στον δρόμο για να μου μιλήσει για κάτι που είχε δει, δεν μου ήταν οικείο. Πλέον, όμως, το εκτιμώ και χαίρομαι όταν κάποιος εκφράζει την άποψή του, ειδικά όταν αυτό ανοίγει τον δρόμο προς τον διάλογο και την επικοινωνία.
Η τηλεόραση είναι, τελικά, όσο γοητευτικά εθιστική φαίνεται;
Προσωπικά, στο σπίτι μου δεν έχω τηλεόραση. Νομίζω, όμως, ότι η γενιά μου έχει σε μεγάλο βαθμό απομακρυνθεί από την τηλεόραση. Το Διαδίκτυο και οι πλατφόρμες έχουν μπει στη ζωή μας και οι νέοι τα προτιμούν για να βλέπουν περιεχόμενο με τον δικό τους ρυθμό. Σίγουρα η τηλεόραση παραμένει ένα μέσο με μεγάλη δύναμη, που μπορεί να επηρεάσει το ευρύ κοινό. Έχοντας δουλέψει δύο σεζόν στην τηλεόραση, κατάλαβα πόσο σημαντική μπορεί να είναι· σε βλέπει πολύς κόσμος και σου δίνει τη δυνατότητα για δημόσιο λόγο. Εύχομαι η τηλεόραση, με αυτήν τη δύναμη που έχει, να χρησιμοποιείται όλο και περισσότερο για δουλειές που αφυπνίζουν, που διασκεδάζουν, που προκαλούν σκέψη.
Κρατάς χαμηλό προφίλ, παρά το νεαρό της ηλικίας σου, αποφεύγοντας την έκθεση στα social media, που για κάποιους αποτελεί πλέον εργαλείο δουλειάς. Είναι συνειδητή επιλογή;
Μου αρέσει να βρίσκομαι από κοντά με τους ανθρώπους που αγαπώ, να συζητάμε, να γελάμε, να αγγιζόμαστε, να παίζουμε μουσική. Θα μιλήσω διαδικτυακά μόνο όταν η περίσταση το απαιτεί. Για εμένα, η σύνδεση με τους ανθρώπους μου έχει μια φυσική παρουσία. Όσον αφορά τη δουλειά μου, δεν έχει χρειαστεί ποτέ να μου ζητηθεί κάτι από τα social media. Εξάλλου, στο θέατρο είσαι πάνω στη σκηνή, στο σινεμά ή στην τηλεόραση πίσω από την κάμερα, και αναρωτιέμαι: το Instagram, για παράδειγμα, πώς θα βοηθήσει;
Πηγή: ΤΥΠΟΣ TV
.jpg?t=hFqBTH7ldT8Hrnj9IwA0Gw)
