Στεφανία Γουλιώτη: «Οι άνθρωποι δίπλα μου δεν νιώθουν ασφαλείς μαζί μου...» - Η επαφή με τα σκοτάδια
Η Στεφανία Γουλιώτη ήταν καλεσμένη το απόγευμα (4/3) στο «Στούντιο 4» της ΕΡΤ, όπου μίλησε με ειλικρίνεια για την εσωτερική της διαδρομή και τη σχέση της με τη θλίψη, τις μεταπτώσεις και τα «σκοτάδια» της.
Η ηθοποιός εξήγησε πως η συμφιλίωση με τα δύσκολα συναισθήματα δεν είναι μια εύκολη ή σύντομη διαδικασία, αλλά απαιτεί χρόνο, επίγνωση και προσωπική δουλειά.
«Διπλοθεσίτες» στη μικρή οθόνη - Οι ηθοποιοί που παίζουν σε πάνω από μία σειρές φέτος!
«Μέχρι να μάθεις και να αναγνωρίσεις τα σκοτάδια σου υπάρχει ένας μεγάλος χρόνος. Μέχρι τότε καίνε τα μέσα σου. Καίει το σύστημα, εγώ τουλάχιστον καίω. Μέχρι να συνειδητοποιήσω και να βάλω σε μια τάξη τις σκέψεις μου και τη λογική μου, να τα βγάλω έξω και να μπορώ να συνομιλήσω μ’ αυτά είναι ένας μεγάλος κόπος. Εντάξει, υπάρχουν και άνθρωποι που δεν το έχουν αυτό γιατί έζησαν με άλλες προσλαμβάνουσες.
Υπάρχουμε και άνθρωποι που είμαστε σε μια διαρκή συνομιλία μ’ αυτό, το αποδέχεσαι. Εγώ ενοχοποιούσα τον εαυτό μου πάρα πολύ γιατί έχουμε μια ταμπέλα ότι το να είσαι θλιμμένος σημαίνει ότι είσαι αυτοκαταστροφικός. Όχι, είναι απολύτως φυσιολογικό να είσαι θλιμμένος και να είσαι μες στη θλίψη και να το αγκαλιάζεις αυτό. Χρειάζεσαι ανθρώπους δίπλα σου που θα το αγκαλιάσουν αυτό, μαζί σου» ανέφερε αρχικά η Στεφανία Γουλιώτη.
Στη συνέχεια στάθηκε στην πίεση της εποχής της εικόνας και της διαρκούς «φωτεινότητας», σημειώνοντας πως αυτή η συνθήκη δεν αφήνει χώρο για αυθεντική έκφραση. «Αυτή η εποχή της εικόνας που ζούμε, στην παγίδα της οποίας έχω πέσει και εγώ, δεν βοηθάει σ’ αυτό που λέω. Αυτό είναι που λέω ότι πάει τον κόσμο πίσω όλο αυτό, το να μην βλέπουμε και να μην εκφραζόμαστε. Να είμαστε δηλαδή μόνο μες στο χρώμα. Περισσότερη δυστυχία είχα όταν προσπαθούσα να κάνω ότι δεν υπάρχουν τα σκοτάδια μου και να ενοχοποιώ τον εαυτό μου γι’ αυτά παρά τώρα, που ζω και τους δίνω χώρο και χρόνο» πρόσθεσε η ηθοποιός.
Μιλώντας πιο προσωπικά, παραδέχτηκε ότι ακόμα και στις όμορφες στιγμές της ζωής της δυσκολεύεται να αφεθεί χωρίς ενοχές ή δεύτερες σκέψεις. «Κάνω δουλειά στο να δέχομαι ότι τις ωραίες στιγμές που ζω στην προσωπική μου ζωή, τις αξίζω. Έχω μια δυσκολία. Ζω πάρα πολύ ωραίες στιγμές. Πάρα πολύ όμορφες στιγμές. Και έρχεται το σαμποτάζ αμέσως. Εγώ το σαμποτάρω. Μπορώ να βρω ό,τι θες. «Ναι αλλά τα παιδάκια στη Γάζα πεθαίνουν». Εγώ θα σου πω. Μπορώ να βρω άπειρους λόγους να σαμποτάρω κάτι και νομίζω ότι, ξέρεις, είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου που πρέπει να το αποδεχτώ πια, ότι είναι και έτσι. Έχω διώξει ασυνείδητα ανθρώπους από δίπλα μου για αυτό το λόγο, γιατί σου λέει «κάτσε ρε, εμείς τώρα περνάμε ωραία». Και εσύ πώς πας αμέσως σε ένα σκοτάδι; Νομίζω ότι είναι, πέρα από την προσωπική μου ιδιοσυγκρασία, είναι και ένα κομμάτι καλλιτεχνικό.
Χρειάζομαι εναλλαγές. Και είμαι καλά μέσα στις εναλλαγές. Δηλαδή να μη βαλτώνω. Είναι δύσκολο, ναι. Όχι, οι άνθρωποι δίπλα μου δεν νιώθουν ασφαλείς μαζί μου, να το πω έτσι. Επειδή έχω αυτές τις μεγάλες… Καλά δεν φτάνεις στα όρια του διπολισμού αλλά έχω μια ιδιοσυγκρασία που αλλάζει πολύ εύκολα, γίνεται από άσπρο μαύρο πολύ γρήγορα. Μα τι είναι η καταστροφή; Αυτοκαταστροφικό και καταστροφικό θεωρώ μόνο κάτι που σε κάνει μη λειτουργικό κοινωνικά. Απ’ τη στιγμή που είσαι λειτουργικός, δεν έχεις addictions που σε καταστρέφουν, νομίζω ότι τίποτα δεν είναι αυτοκαταστροφικό.
Είναι μια επαφή με τα σκοτάδια μου που είναι πολύ ωραία, που είναι πολύ ζωντανά, που είναι πολύ εκεί και θεωρώ ότι τα ακούω πολύ περισσότερο από ανθρώπους οι οποίοι θα βγουν να τα σπάσουν για να μην τα ακούσουν ή θα πάνε κατευθείαν σε μια σχέση…» κατέληξε η γνωστή ηθοποιός στο «Στούντιο 4» της ΕΡΤ.
