Θοδωρής Ρωμανίδης: «Δεν μπορώ να παίξω στην Επίδαυρο. Δεν έχω αυτή τη θεατρική παιδεία»
Με αφορμή τη θεατρική του παρουσία στην παράσταση «Ό,τι πάρεις εκατό», η οποία παρουσιάζεται στο θέατρο Περοκέ στο πλευρό του Μάρκου Σεφερλή, ο Θοδωρής Ρωμανίδης μίλησε στην εφημερίδα On Time Σαββατοκύριακο.
Ο γνωστός ηθοποιός αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στην πολυετή πορεία του στον χώρο της υποκριτικής, στο πώς αντιμετωπίζει ο ίδιος την επαγγελματική του διαδρομή, αλλά και στη συζήτηση που συχνά ανοίγει στον καλλιτεχνικό χώρο γύρω από το αίσθημα της αδικίας που εκφράζουν αρκετοί ηθοποιοί.
Θοδωρής Ρωμανίδης: Θέλω να παίζω στο θέατρο αλλά με παύσεις για να απολαμβάνω τις χαρές της ζωής
Όπως χαρακτηριστικά τόνισε: «Στα επαγγελματικά μου δεν δικαιούμαι να παραπονεθώ. Είμαι από αυτούς που δουλεύουν συνεχώς και έχουν κερδίσει ό,τι έχουν με τη δουλειά τους. Είμαι καλά. Οπότε θα ήταν άδικο να παραπονεθώ ή να μην έχω το γέλιο, παρ’ όλες τις δυσκολίες. Εγώ κοιτάω πίσω μου και νιώθω γεμάτος με όλα τα συναισθήματα... Μάλιστα, τις προάλλες έκανα μια συζήτηση με τον Μάρκο (σ.σ. Σεφερλή). Όλοι νομίζουν ότι είναι αδικημένοι. Εγώ είμαι από αυτούς που λένε ότι δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην του έχει χτυπήσει η τύχη την πόρτα. Το θέμα είναι αν θα είσαι μέσα για να το ακούσεις. Και αν το ακούσεις, αν θα ανοίξεις. Σε κάποιους χτυπάει και δυο φορές η τύχη. Γι’ αυτό δεν νιώθω αδικημένος. Δεν με ένοιαξε ποτέ αν θα γίνω πρωταγωνιστής. Εμένα με ένοιαζε να υπάρχω στη σκηνή, να είμαι ηθοποιός».
Δηλαδή, πιστεύεις ότι δεν υπάρχουν αδικημένοι ηθοποιοί;
Πιστεύω ότι όσοι λένε ότι είναι αδικημένοι, δεν αξίζουν. Όσο και να είσαι πιο πίσω, κάποια στιγμή θα λάμψεις. Το θέμα είναι να ξέρουμε τι κάνουμε. Δεν είμαστε όλοι πρωταγωνιστές, πως να το κάνουμε. Υπάρχουν και οι δευτεραγωνιστές, οι οποίοι πολλές φορές είναι πολύ πιο σημαντικοί.
Πας και βλέπεις μια παράσταση και μπορεί να σου μείνει στο μυαλό και στην καρδιά ένας δεύτερος ρόλος που έπαιξε κάποιος και σε συγκίνησε. Συμβαίνει πολλές φορές αυτό. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Εγώ, ας πούμε, δεν μπορώ να παίξω στην Επίδαυρο. Δεν έχω αυτή τη θεατρική παιδεία. Που πλέον πάει ο κάθε πικραμένος στην Επίδαυρο, που βάλαμε μικρόφωνα. Αν είναι δυνατόν!»
