Μαρίνα Καλογήρου: «Μόλις βγήκα από τη συνέντευξη, ναι, φοβήθηκα. Είπα, “Θεέ μου, τι έκανα”»

Η ηθοποιός εξηγεί τι ήταν αυτό που την ώθησε να μοιραστεί την προσωπική της ιστορία σε τηλεοπτική συνέντευξη, περιγράφοντας τα συναισθήματα που ένιωσε εκείνη τη στιγμή αλλά και όσα ακολούθησαν μετά τη δημοσιοποίηση της εξομολόγησής της.

Μαρίνα Καλογήρου για τα 30 της χρόνια στην υποκριτική: «Το μοναδικό πράγμα που ξέρω & μπορώ να κάνω»

Μεγαλώνεις έναν γιο. Τι αρχές του δίνεις;

Mακάρι να 'ξερα. Με πολλή αγάπη και ελευθερία τον μεγαλώνω. Προσπαθώ να ακολουθώ αυτό που είναι, να μην περιορίζω τη φύση του με δικές μου απόψεις. Να τον αφήσω να εξερευνήσει τον κόσμο ελεύθερος, όπως εκείνος τον νιώθει. Δεν έχω καθόλου “πρέπει”. Πιο πολύ τον ακολουθώ εγώ, παρά εκείνος εμένα. Ο μόνος όρος που έχω, το μόνο πράγμα που δε σηκώνω είναι το ψέμα.

Πριν από λίγους μήνες έκανες κάποιες πολύ βαθιά προσωπικές αποκαλύψεις, ενώ δε συνηθίζεις να μιλάς πολύ για τον εαυτό σου. Το έκανες επειδή ήθελες να το βγάλεις από μέσα σου; Να στείλεις κάποιο μήνυμα:

H απόφασή μου να μιλήσω, ήρθε τελείως αυθόρμητα και παρορμητικά μετά από μια αποκαλυπτική συνεδρία που είχα με την ψυχοθεραπεύτριά μου. Ήταν τέτοια η ανακούφιση και η απελευθέρωση που ένιωσα όταν αυτό το σκοτάδι που είχα μέσα μου βγήκε στο φως, που ήθελα να το μοιραστώ με όλο τον κόσμο. Να μοιραστώ την εμπειρία του πόσο όμορφα αισθάνεσαι όταν τολμάς να αγγίξεις τα σκοτάδια σου και να τα απελευθερώσεις.

Έγινε εντελώς αναπάντεχα, δεν ήταν μια απόφαση με συγκεκριμένο στόχο που ωρίμαζε μέσα μου. Ήθελα απλώς να μοιραστώ αυτή τη χαρά και αυτή την καινούργια γνώση.

Μετάνιωσες που το έκανες, δεδομένης της έκτασης που πήρε;

Η συνέντευξη ήταν προγραμματισμένη καιρό, και όταν πήγα, δεν ήξερα για ποιο πράγμα θα μιλήσω. Απλώς στην πραγματικότητα ήταν το πιο σημαντικό πράγμα που μου συνέβαινε εκείνο το διάστημα και αποφάσισα να είμαι ειλικρινής. Μετά, μόλις βγήκα από τη συνέντευξη, ναι, φοβήθηκα. Είπα, “Θεέ μου, τι έκανα”. Είχα μεγάλη αγωνία μέχρι να βγει, και τελικά αποδείχθηκε ότι ήταν όχι απλώς σωστή αυτή η ενστικτώδης παρόρμηση, αλλά λειτούργησε απίστευτα βοηθητικά και απελευθερωτικά για χιλιάδες ανθρώπους και στη συνέχεια οδήγησε και στην ίδρυση της οργάνωσης «Το Θάρρος».

Πρέπει να μιλάνε τα δημόσια πρόσωπα για πράγματα που τους συμβαίνουν; Θεωρείς ότι με αυτόν τον τρόπο βοηθούν να μιλήσουν και άλλοι γι’ αυτά που τους βαραίνουν;

Ναι. Έτσι πιστεύω. Γιατί το δημόσιο πρόσωπο θεωρείται πετυχημένο στη ζωή του, οπότε άνθρωποι που νιώθουν μειονεκτικά για άσχημα πράγματα που τους έχουν συμβεί, μπορούν να αντλήσουν δύναμη από αυτό. Καταλαβαίνουν ότι η προσωπική τους αξία δεν εξαρτάται από ένα άσχημο βίωμα και ότι υπάρχει πάντα η δυνατότητα υπέρβασης και μεταμόρφωσης. Υπάρχει πάντα μέσα σου αυτή η δύναμη.