Μπέττυ Αρβανίτη: «Aν αισθανθώ ότι δεν μπορώ να προσφέρω σ’ αυτό το χώρο, ασφαλώς και θα σταματήσω»
Η Μπέττυ Αρβανίτη μίλησε στον Γιάννη Βλαχογιάννη και την κάμερα της εκπομπής «Πρωίαν σε Είδον», σε ένα διάλειμμα από τις θεατρικές της υποχρεώσεις.
Η καταξιωμένη ηθοποιός αναφέρθηκε με ειλικρίνεια στη βαθιά σχέση που έχει με το θέατρο, αλλά και στην αγάπη που νιώθει για τον εγγονό της.
Μπέττυ Αρβανίτη: «Δικαιώθηκα καλλιτεχνικά στο πέρασμα του χρόνου αλλά δεν ήταν αυτό το στοίχημά μου»
«Εγώ τόσα χρόνια έχω κάποιους εθισμούς. Δηλαδή, έρχομαι στο θέατρο δύο ώρες πριν. Και όλη αυτή η ιστορία του καμαρινιού για μένα σημαίνει πολλά πράγματα. Σημαίνει μια συγκέντρωση, σημαίνει κάτι πολύ προσωπικό, πολύ χαλαρό, χαλαρωτικό, και ένα άδειασμα από όλα τα άλλα που υπάρχουν έξω από το θέατρο.
Πρέπει να πω ότι αυτό το διάστημα του καμαρινιού και του μακιγιάζ που το κάνω μόνη μου, που κάθομαι ώρες εκεί με τον καφέ, είναι για μένα, πώς να το πω, σαν γιόγκα λίγο. Μια συγκέντρωση και μια προσπάθεια χαλάρωσης και αφαίρεσης των άλλων πραγμάτων», περιγράφει η Μπέττυ Αρβανίτη.
Η ίδια μίλησε και για την ιδιαίτερη σχέση που δημιουργείται με το κοινό στον θεατρικό χώρο όπου εμφανίζεται:
«Αυτός δε ο χώρος, έχει ένα προσόν: να μπαίνει το κοινό μέσα στην παράσταση, δηλαδή παίζουμε όλοι μαζί. Είναι μια αγκαλιά το θέατρο αυτό και o κόσμος είναι τόσο κοντά που δημιουργείται μια σχέση οικειότητας, ιδιαίτερη. Αυτό το θέατρο είναι σπίτι μου. Είναι πραγματικά πολύ οικείος χώρος και αυτό το ένιωσα παίζοντας στο Εθνικό πέρσι, που δεν ήμουνα εδώ. Και βεβαίως ήμουνα πάρα πολύ ευτυχής που έπαιζα στο Εθνικό κι είχα όλη αυτή την δυνατότητα… Αλλά παρόλα αυτά, όταν ήρθα εδώ, αισθάνθηκα έτσι σα να γύρισα σπίτι μου», εξομολογείται χαρακτηριστικά η ηθοποιός.
Στη συνέχεια υπογράμμισε πόσο σημαντική είναι η παρουσία και η στήριξη του κοινού για την ύπαρξη ενός θεάτρου:
«Εάν δεν υπήρχε αυτή η συμπαράσταση του κοινού, πιθανόν να μην υπήρχε αυτό το θέατρο. Οπότε νιώθω μια συγκίνηση, θα ‘λεγα, και αισθάνομαι ότι αυτό είναι ένα στήριγμα που με κάνει να μπορώ να πάω παραπέρα και να προχωράω και να προσπαθώ σ’ αυτό το χώρο. Είναι πάρα πολύ σημαντικό το κοινό. Κάποτε είχα πει ότι το κάθε κοινό έχει την παράσταση που του αξίζει. Και είναι αλήθεια», σημειώνει.
Τέλος, αναφέρθηκε και στα προσωπικά της όρια αλλά και στη συνεχή ανάγκη για εξέλιξη μέσα από τη δουλειά της:
«Πάντα υπάρχουν κάποια όρια, τα οποία είναι ακριβώς αυτή η πρόκληση του να τα ξεπεράσει κανείς. Γιατί, αν απλώς επαναλαμβάνει τον εαυτό του, δεν έχει νόημα. Και είναι βαρετό, τουλάχιστον για μένα πάρα πολύ. Δηλαδή, η επανάληψη του εαυτού μας δεν μου λέει τίποτα. Και ασφαλώς είναι στόχος να ξεπεραστούν τα όρια, είναι λίγο σαν τον αθλητισμό, που θέλεις να σπάσεις το ρεκόρ κάθε φορά.
Δηλαδή, απ’ τη στιγμή που αισθάνομαι ότι μπορώ να λειτουργήσω, δηλαδή, δεν έχω πρόβλημα με τα λόγια, δεν έχω πρόβλημα με διάφορα τέτοια πράγματα πρακτικά και έχω ακόμα επιθυμία για κάτι, ναι, δεν καταλαβαίνω γιατί να σταματήσω κάτι που μ’ αρέσει. Αλλά από κει και πέρα, νομίζω ότι, αν αισθανθώ ότι δεν μπορώ να προσφέρω σ’ αυτό το χώρο, ασφαλώς και θα σταματήσω. Και το ‘χω σκεφτεί πολλές φορές ότι μπορεί να συμβεί αυτό. Και μάλιστα γρήγορα. Δεν ξέρω, θα δούμε. Θα δείξει», απαντά η Μπέττυ Αρβανίτη.
