Γενέθλια για τον Σταύρο Ξαρχάκο: Από τα καμαρίνια ως το φως της σκηνής δημιουργεί και γράφει ιστορία

Γεννημένος στις 14 Μαρτίου 1939, στην καρδιά της Αθήνας, μεγάλωσε σε μια εποχή όπου οι δρόμοι είχαν πάντα έναν ήχο, από κιθάρες σε αυλές, καντάδες σε μπαλκόνια μέχρι λαϊκές μελωδίες να ταξιδεύουν στις γειτονιές.

Απίθανο στιγμιότυπο: Η Ηρώ Σαΐα τραγουδάει σαν σταρ του Bollywood και ο Ξαρχάκος την αποθεώνει!

Η πρώτη σπίθα της μουσικής άναψε μέσα στο σπίτι του, από τη γιαγιά του που έπαιζε κιθάρα και τραγουδούσε άριες και παλιές καντάδες. Εκεί, ανάμεσα σε οικογενειακές στιγμές και παιδικά όνειρα, γεννήθηκε η σχέση του με τις νότες — μια σχέση που έμελλε να γίνει μοίρα.

Μεγαλώνοντας, άφησε τη φαντασία του να ταξιδέψει από τα ρεμπέτικα και τα λαϊκά ακούσματα μέχρι τη μεγάλη ευρωπαϊκή μουσική παράδοση. Σπούδασε στο Ωδείο Αθηνών και συνέχισε το ταξίδι της γνώσης στο Παρίσι και στη Νέα Υόρκη, στη φημισμένη Juilliard School, όπου είχε την τύχη να μαθητεύσει δίπλα σε σπουδαίους δημιουργούς, ανάμεσά τους και τον Leonard Bernstein. Η τεχνική του τελειοποιήθηκε εκεί, όμως η ψυχή του έμελλε να παραμείνει βαθιά ελληνική.

Το μεγάλο του βήμα ήρθε το 1963, όταν, μόλις 24 ετών, έντυσε με τη μουσική του την ταινία Τα Κόκκινα Φανάρια. Τραγούδια όπως η «Άπονη ζωή» και η «Φτωχολογιά» έγιναν σχεδόν αμέσως μέρος της συλλογικής μνήμης. Οι συνεργασίες του με τον Λευτέρη Παπαδόπουλο και τον Νίκο Γκάτσο χάρισαν στην ελληνική μουσική τραγούδια που δεν ανήκουν πια μόνο στον δημιουργό τους, αλλά σε ολόκληρο τον λαό.
Στα χρόνια που ακολούθησαν, ο Σταύρος Ξαρχάκος άπλωσε το έργο του σε κάθε μορφή έκφρασης, κινηματογράφο, θέατρο, συμφωνική μουσική, μπαλέτο. Ανάμεσα στις κορυφές της δημιουργίας του ξεχωρίζει η μουσική για την ταινία Ρεμπέτικο, ένα έργο που θεωρείται σήμερα σταθμός στην ιστορία του ελληνικού κινηματογράφου και της μουσικής του.

Κι όμως, παρά τις αμέτρητες επιτυχίες, ο ίδιος συνηθίζει να λέει πως το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής του δεν βρίσκεται στις παρτιτούρες, αλλά στο σπίτι του. Στο πλευρό του βρίσκεται η Ηρώ Σαΐα, με την οποία μοιράζεται μια κοινή πορεία ζωής γεμάτη αγάπη και αλληλοστήριξη. Μαζί έχουν δημιουργήσει μια οικογένεια που, όπως έχει πει ο ίδιος, άλλαξε τον τρόπο που βλέπει τον κόσμο.

«Τα δύο παιδιά μας», έχει εξομολογηθεί, «είναι τα πιο όμορφα ποιήματα που έχω γράψει ποτέ». Λόγια που φανερώνουν πως πίσω από τον σπουδαίο δημιουργό κρύβεται ένας άνθρωπος βαθιά ευαίσθητος, που μετρά την ευτυχία όχι μόνο με νότες αλλά και με στιγμές.

Και όμως, ακόμη και σήμερα, ύστερα από δεκαετίες γεμάτες συναυλίες και χειροκροτήματα, ο Σταύρος Ξαρχάκος ανεβαίνει στη σκηνή με το ίδιο τρακ που ένιωθε στην αρχή. Εκείνη η μικρή διαδρομή από τα καμαρίνια ως το φως της σκηνής εξακολουθεί να του φαίνεται ατελείωτη — ίσως γιατί η τέχνη, για εκείνον, δεν έγινε ποτέ συνήθεια.

Ο Σταύρος Ξαρχάκος είναι ένα ζωντανό κεφάλαιο της ελληνικής μουσικής ιστορίας. Από το «Ζεϊμπέκικο του Δία» που συγκίνησε τον κόσμο στους Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2004 μέχρι τις συμφωνικές του δημιουργίες και τα τραγούδια που τραγουδήθηκαν από γενιά σε γενιά, το έργο του παραμένει ένας πολύτιμος θησαυρός.

Σήμερα, στα 87 του χρόνια, συνεχίζει να δημιουργεί, να εμπνέει και να συγκινεί. Γιατί κάποιοι άνθρωποι δεν περνούν από τις σελίδες της ιστορίας αλλά τη γράφουν με νότες που δεν σβήνουν ποτέ.

Σταύρος Ξαρχάκος - Ηρώ Σαΐα: Η οικογενειακή φωτό για τα Χριστούγεννα! Τα δίδυμα & οι ασορτί πιτζάμες

Η «χρυσή» μπαγκέτα του Ξαρχάκου, η αγκαλιά στην Πίτσα Παπαδοπούλου & οι συγκλονιστικοί Μπάσης–Σαΐα

Σταύρος Ξαρχάκος: Στο πλευρό του οι δύο αδελφές του - Οι δυνατοί δεσμοί αίματος & οι σπάνιες φωτό