Τριανταφύλλου: Το ότι νέοι άνθρωποι παρομοιάζουν τον εαυτό τους με βουρτσάκια τουαλέτας με ξεπερνάει

Η τέχνη έχει καθήκον να σώσει την ψυχή της ανθρωπότητας· οτιδήποτε λιγότερο είναι χασομέρι την ώρα που η Ρώμη καίγεται, είχε πει ο Τέρενς Μακ Κίνα. Μπορεί η τέχνη να σώσει την ψυχή της ανθρωπότητας;

Καλός ήταν ο ΜακΚένα, αλλά, ως άνθρωπος περασμένης εποχής, φαίνεται σήμερα λίγο γραφικός. Δεν ξέρω αν στον σύγχρονο κόσμο ακούγονται προτάσεις εναλλακτικού βίου με λίγη βοήθεια από μαγικά μανιτάρια. Νομίζω ότι συμφωνούμε σχεδόν όλοι ως προς τη μη ελκυστικότητα της πρόσφατης περιόδου: εννοώ ότι νέοι και ηλικιωμένοι αναγνωρίζουν, όσο ξέρει ο καθένας, ότι έχουν υπάρξει πιο αισιόδοξες και παιγνιώδεις εποχές - τις οποίες πολλοί νοσταλγούν. Οπωσδήποτε, δεν μπορούμε να ζούμε σε μια ευθεία γραμμή ωραίων πραγμάτων - στον 21^ο αιώνα υπάρχουν υπέροχες τεχνολογικές προσφορές, όμως, κατά τ’ άλλα, είναι άχαρος. Η τέχνη, η ανάγνωση, όλα τα πνευματικά πράγματα φαίνονται στριμωγμένα. Αλλά ίσως αυτή η κατάσταση αλλάξει. Από μας εξαρτάται - εν πολλοίς.

Και η ομορφιά;

Είναι εκπληκτικό το πώς οι άνθρωποι, νέοι και μεγαλύτεροι, μαθαίνουν να ζουν μέσα στην ασχήμια. Ασχήμια για την όραση, για την ακοή, για όλες τις αισθήσεις. Στα έδρανα των αμφιθεάτρων στην Πανεπιστημιούπολη, τα οποία έχουν βανδαλιστεί όπως όλο το πανεπιστημιακό σύμπαν, υπάρχουν αυτοκόλλητα με το σύνθημα «Δεν είμαστε πιγκάλ» και με μικρότερα γράμματα κακότροπα και μίζερα συνθήματα κατά του «άγχους των εξετάσεων» κ.τ.λ. Το ότι νέοι άνθρωποι παρομοιάζουν τον εαυτό τους με βουρτσάκια της τουαλέτας με ξεπερνάει... Αλλά, όποιος μεγαλώνει μέσα στην ασχήμια, θεωρεί την ασχήμια φυσιολογική κατάσταση. Εγώ πάλι όχι.

Πηγή marieclaire