Λαμπίρη: «Πάθαινα τρομερές κρίσεις πανικού... Δεν ήμουν εγώ... Πέρναγα άσχημα... Ήμουν δυστυχισμένη»
Η Χριστίνα Λαμπίρη μίλησε ανοιχτά για την αποχώρησή της από τον τηλεοπτικό χώρο, σε συνέντευξή της στην εκπομπή Ήρθε κι έδεσε στο Sigma της Κύπρου.
Η παρουσιάστρια εξήγησε πως οι απαιτητικές συνθήκες και κυρίως οι προβληματικές συνεργασίες επηρέασαν σημαντικά την ψυχολογία της, οδηγώντας την ακόμη και σε κρίσεις πανικού. Όπως τόνισε, η τηλεόραση μπορεί να γίνει ιδιαίτερα επιβαρυντική όταν το περιβάλλον δεν είναι υποστηρικτικό, ανεξάρτητα από το πόσο αγαπά κανείς τη δουλειά του.
Χριστίνα Λαμπίρη: Δεν πάει ο νους σου πώς τη φωνάζει ο εγγονός της!
.jpg?t=FCMFaVBS4FuKthm37SRF5Q)
«Η δουλειά στην τηλεόραση είναι ψυχοφθόρα όταν δε σε βοηθούν οι συνθήκες και το περιβάλλον, όπως οποιοδήποτε τοξικό περιβάλλον είναι ψυχοφθόρο σε οποιαδήποτε δουλειά κι αν είσαι. Όλα τα χρόνια που την έκανα με την ίδια αγάπη, με την ίδια ένταση και την ίδια δοτικότητα, και την αδρεναλίνη να χτυπάει κόκκινο, ήμουν ένας υγιέστατος άνθρωπος.
Όταν οι συνθήκες γύρω μου άλλαξαν και δεν πήγαινα πολύ καλά με συνεργασίες μου, όχι με τον ανταγωνισμό, ο ανταγωνισμός πάντα με πίεζε θετικά, είναι πολύ σημαντικό να έχεις καλούς συνεργάτες. Δεν πέρασα πολύ καλά τα τελευταία χρόνια σε επίπεδο συνεργασιών και αυτό ψυχολογικά με διέλυσε», είπε αρχικά η Χριστίνα Λαμπίρη.
Στη συνέχεια, περιέγραψε πιο συγκεκριμένα τις δυσκολίες που αντιμετώπισε εκείνη την περίοδο, αποκαλύπτοντας πόσο έντονα επηρεάστηκε η καθημερινότητά της.
«Θυμάμαι ότι τα τελευταία χρόνια πριν σταματήσω το διάστημα 2016-2018, μου ήταν τρομερά δύσκολο να ταξιδέψω, να μπω σε αεροπλάνο, σε ασανσέρ, οπουδήποτε. Πάθαινα τρομερές κρίσεις πανικού και σε μια από τις πτήσεις μας, προς την Καβάλα, σε όλη τη διάρκεια, ήμουν πεσμένη μπρούμητα για να μη βλέπω και με ακουστικά για να μην ακούω. Όλο αυτό προέκυψε από την πίεση στη δουλειά.
Καταλάβαινα ότι δεν πάω καλά. Πέρα από τις κρίσεις πανικού, θύμωνα πολύ εύκολα, δε μπορούσε κάποιος να μου μιλήσει, είχα χάσει το χαμόγελό μου, δεν ήμουν εγώ. Πέρναγα άσχημα. Ήμουν δυστυχισμένη. Φαινόταν στο πρόσωπό μου».