Χρανιώτης: «Μέχρι τα 40, για μένα δεν υπήρχε ως πλάνο η πατρότητα. Τους λυπόμουν τους γονείς»

Σε μια ειλικρινή εξομολόγηση στο In Style, μιλά για τις προκλήσεις των πρώτων χρόνων με ένα παιδί, τη δοκιμασία του ζευγαριού χωρίς βοήθεια, αλλά και την απρόσμενη χαρά που γεννιέται μέσα από την καθημερινότητα.

Αλέξανδρος Χρανιώτης: Για σκι στον Παρνασσό με τον μπαμπά του – Το cute χειμερινό σύνολο

Με λόγο προσωπικό και στοχαστικό, ξεδιπλώνει σκέψεις για την αγάπη, την ευθύνη και τη σιωπηλή μεταμόρφωση που φέρνει η γονεϊκότητα.

Πώς επιβιώνει ένα ζευγάρι τα πρώτα χρόνια που έρχεται ένα μωρό;

Νομίζω υπάρχουν διάφορες πίστες. Υπάρχει η πίστα ότι έχουμε βοήθεια, γιαγιά, παππού, αδερφή, οποιοδήποτε άνθρωπο είναι εκπαιδευμένος ως γονέας, και υπάρχει και η άλλη πίστα, που δεν έχουμε βοήθεια. Εμείς ανήκαμε στη δεύτερη κατηγορία. Αυτή, κατά τη γνώμη μου, είναι η πιο δύσκολη πίστα και η πιο ενδιαφέρουσα, γιατί πρέπει να βρεις τον τρόπο να αντλείς ευχαρίστηση από την εξελικτική καθημερινότητα που κυρίως αφορά το παιδί. Δηλαδή να βλέπεις αυτό το πλάσμα, μέρα με τη μέρα, να αλλάζει.

Όμως, κάποιες στιγμές είναι σαν ένα μεγάλο κρεβάτι. Και στο κρεβάτι αυτό πρέπει να κοιμηθούν οι δύο άνθρωποι και όχι τρεις ή τέσσερις. Το ζευγάρι πρέπει να μείνει ακέραιο. Οπότε ένας μεγάλος αγώνας είναι να κρατηθεί η ακεραιότητα του ζευγαριού σε ερωτικό, σε συναισθηματικό, σε προσωπικό και σε ανθρώπινο επίπεδο.

Αυτό το έχεις όμως στο μυαλό σου όταν κάνεις παιδί;

Όχι, τίποτα δεν είχα στο μυαλό μου. Το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν ότι με αυτή τη γυναίκα θα κάνω παιδί. Και ευτυχώς αυτή τη βλακώδη μου αφέλεια την αγκάλιασα πάρα πολύ, γιατί δεν μπήκα σε καμία πρακτικότητα. Υπήρχε μια χαρά! Το ότι τώρα θα γίνουμε γονείς! Και ευτυχώς αυτή η χαρά ήρθε όταν πια ήξερα ότι ήθελα πάρα πολύ να κάνω ένα παιδί. Και αυτό το ήξερε και η Γεωργία.

Κι αυτό όμως πώς το ξέρεις; Το ξέρεις πάντα;

Δεν ξέρω πώς το ξέρεις. Μέχρι τα 40, για μένα δεν υπήρχε ως πλάνο. Τους λυπόμουν τους γονείς! Δεν καταλάβαινα το concept. Δεν καταλάβαινα για ποιο λόγο πρέπει να χαρώ που θα γίνεις εσύ μαμά κι ο άλλος μπαμπάς. Υπάρχουν άνθρωποι πιο ευφυείς που καταλαβαίνουν ότι το παιδί θα σου δώσει μια ενδιαφέρουσα αποστασιοποίηση από τον εαυτό σου και το «εγώ» σου, την οποία κάθε άνθρωπος μάλλον τη χρειάζεται. Ίσως κάποιοι μοναχοί δεν κάνουν παιδιά γιατί αυτό το έχουν από μόνοι τους, έχουν τη σοφία να αγαπάνε όλο τον κόσμο. Εγώ δεν ήμουν τόσο σοφός, ούτε τόσο ευφυής, γι’ αυτό μάλλον το χρειαζόμουν το παιδί.