Χρανιώτης: «Καθημερινά αναρωτιέμαι αν έκανα καλά που έφερα ένα παιδί σε αυτόν τον κόσμο»
Υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν χωρίς φίλτρα και καταφέρνουν να σε κάνουν να σταματήσεις για λίγο και να σκεφτείς. Ο Γιώργος Χρανιώτης ανήκει σε αυτή την κατηγορία.
Σε μια συζήτηση βαθιά προσωπική, σχεδόν εξομολογητική, ανοίγει την καρδιά του για την πατρότητα, τους φόβους για το μέλλον, αλλά και την ανάγκη του να βρίσκει καταφύγιο στη φύση και στη μοναξιά.
Αλέξανδρος Χρανιώτης: Για σκι στον Παρνασσό με τον μπαμπά του – Το cute χειμερινό σύνολο
Με λόγια απλά αλλά ουσιαστικά, μιλά για τις αντιφάσεις της σύγχρονης ζωής, την εσωτερική ισορροπία και εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην έκθεση και την ανάγκη να μένεις μόνος με τον εαυτό σου.
Τώρα που έχεις παιδί, σε πιάνει αυτό το «spiral» κακών σκέψεων για το μέλλον του;
Καθημερινά αναρωτιέμαι αν έκανα καλά που έφερα ένα παιδί σε αυτόν τον κόσμο. Αλλά τώρα είναι εδώ και πρέπει να δω πώς θα ζήσει. Όταν βλέπω τον Αλέξανδρο να παίζει στη θάλασσα, λέω «γιατί να μην είμαστε συνέχεια στη φύση;». Η φύση έχει μια minimum σοφία που δεν τη βαριέσαι ποτέ, ενώ η πόλη έχει μια maximum σκληρότητα που σε εγκλωβίζει. Είναι αισθητηριακό το ζήτημα: στη φύση ανοίγεις τα ρουθούνια σου για να αναπνεύσεις, στην πόλη βάζεις μάσκα. Στη φύση ανοίγεις τα αυτιά σου για να ακούσεις το θρόισμα, στην πόλη βάζεις ακουστικά για να γλιτώσεις από την ηχορύπανση. Γι’ αυτό το ένα μου πόδι είναι στην τέχνη και το άλλο στη φύση. Με τις αποδράσεις μου στη φύση καταφέρνω να αντέχω την πόλη.
Σε ξέρουν και οι πέτρες, παρότι δεν κάνεις συνέχεια τηλεόραση. Τι είναι αυτό που δεν φανταζόμαστε για σένα;
Ότι είμαι σχετικά μοναχικός τύπος. Μου αρέσει πάρα πολύ να είμαι μόνος μου. Να πάω σινεμά μόνος, θέατρο μόνος, ταξίδι μόνος. Όσο ενθουσιάζομαι που γνώρισα εσένα σήμερα, άλλο τόσο ενθουσιάζομαι στην προοπτική ότι θα περάσω το βράδυ μόνος μου βλέποντας μια ταινία, αφού κοιμηθούν όλοι. Έχω ταξιδέψει μόνος σε όλο τον κόσμο. Δεν θα χάσω μια συναυλία ή ένα ταξίδι στην Αυστραλία επειδή δεν βρήκα παρέα. Η εμπειρία μου δείχνει ότι στα ταξίδια γνωρίζεις τόσο κόσμο, που στο τέλος πάλι θα ζητάς τη μοναξιά σου. Το να επενδύεις και στην ατομικότητά σου είναι ευλογία.
Πηγή: In Style
