Αντιγόνη Κουλουκάκου: «Τα παράσημά μου σε αυτή τη ζωή είναι οι άνθρωποί μου»

Με ζωντάνια, χιούμορ και αμεσότητα, μιλά για τη σημασία του σπιτιού, της φιλίας και της αλληλεγγύης, αποκαλύπτοντας ότι για εκείνη, το πιο σημαντικό δεν είναι οι τίτλοι ή οι επιτυχίες, αλλά η αγκαλιά της οικογένειας και των ανθρώπων που την περιβάλλουν.

Αντιγόνη Κουλουκάκου: Με λευκά μαλλιά και χωρίς μακιγιάζ - Άφωνη η Σκορδά

Με το που τελείωσες το σχολείο, βρέθηκες στην Ιταλία για σπουδές Νομικής, όπου ξεκίνησες και την πορεία σου στο μόντελινγκ. Τι θυμάσαι έντονα από εκείνα τα χρόνια της μόδας;

Κατ’ αρχάς, στην Ιταλία έμαθα ότι στυλ και αισθητική δεν είναι μόνο τα ρούχα, αλλά τα πάντα: ο τρόπος που μιλάμε, που τρώμε, που χαιρετάμε. Τότε έζησα κυρίως στο Μιλάνο, αλλά αν επέστρεφα τώρα στην Ιταλία θα διάλεγα τη Νάπολη, την οποία λατρεύω. Ο πνευματικός, Ιταλός μπαμπάς μου μού δίδαξε πολλά, γνώρισε τη μητέρα μου και έγιναν φίλοι.

Όταν δούλευα στην Ιταλία ως μοντέλο, η μητέρα μου ήταν εκείνη που με στήριζε οικονομικά, και τα χρήματα που έβγαζα εγώ ήταν το έξτρα εισόδημά μου για να αγοράζω κυρίως ρούχα, παπούτσια, τσάντες και να κάνω μια ζωή ευχάριστη. Είχα πολλές φίλες μοντέλα από άλλες χώρες, που ήταν λιγότερο τυχερές από εμένα, δηλαδή δεν είχαν οικονομική στήριξη από την οικογένειά τους. Γι’ αυτές, το σπίτι μου ήταν πάντα ανοιχτό· ήταν το καταφύγιό τους. Το ψυγείο μου ήταν πάντα γεμάτο χάρη στη μητέρα μου, που μου έστελνε μέχρι και φαγητό με τα πούλμαν. Τα μοντέλα είχαμε ένα pocket money των 50 ευρώ. Τι να σου κάνουν τα 50 ευρώ; Το σπίτι μου ήταν καθαρό, με γεμάτο ψυγείο, φιλόξενο και ασφαλές για όλες τις φίλες μου.

Η μαμά μου και η γιαγιά μου ήταν πολύ δοτικές και γενναιόδωρες, και έμαθα να είμαι έτσι. Θυμάμαι όταν ήμουν μικρή, όταν ερχόταν ο ταχυδρόμος, είχαμε πάντα κέρασμα, κι ας μην είχαμε λεφτά για κάτι σπουδαίο· αλλά θα υπήρχε ο ελληνικός καφές κι ένα λουκούμι ή παξιμάδι, αναλόγως με το τι είχαμε στο σπίτι. Στο πατρικό μου, το τηλέφωνο χτυπούσε συνέχεια και η πόρτα του σπιτιού ήταν πάντα ανοιχτή για όλους. Θυμάμαι κιόλας όταν ερχόμουν στο πατρικό – ως μικρά διαλείμματα από τη ζωή στην Ιταλία – έλεγα στη μητέρα μου ότι το σπίτι ήταν κέντρο διερχομένων και ότι δεν μπορούσα να ησυχάσω πουθενά. Το έλεγα για να την πικάρω, παρότι μου άρεσε αυτή η ζωντάνια· απλώς ένιωθα τότε ότι χάρη σε αυτή την κοινωνικότητα έχανα την αποκλειστικότητα της μαμάς μου. Αντί να της πω ευθέως «μαμά σ’ αγαπάω, θέλω να ασχοληθείς περισσότερο μαζί μου», εστίαζα σε αυτό που με ενοχλούσε, που στην πραγματικότητα όμως δεν με ενοχλούσε.

Είναι και το δικό σου σπίτι τόσο ανοιχτό;

Ναι, έτσι είμαι κι εγώ, έτσι είναι και οι φίλες μου. Φροντίζουμε η μία τα παιδιά της άλλης· αν η μία φτιάξει κέικ, θα πάει και στις άλλες. Έχω ένα πολύ ωραίο «χωριό» γύρω μου και το θεωρώ σημαντικό για το παιδί μου. Θα έλεγα κιόλας ότι τα παράσημά μου σε αυτή τη ζωή είναι οι άνθρωποί μου, κι ότι έχω ανθρώπους που είναι κοντά μου εδώ και πολλά χρόνια.

Την αγαπάω πάρα, μα πάρα πολύ τη δουλειά μου, είμαι τυχερή και απίστευτα ευγνώμων που κάνω αυτή την παράσταση, που είμαι ηθοποιός και ζω από αυτό – πράγμα που δεν είναι αυτονόητο – όμως στο τέλος της ημέρας, το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι να γυρνάμε σπίτι μας. Δεν έχει σημασία αν στο σπίτι θα είναι ένα άτομο ή δέκα· σημασία έχει το πώς αισθανόμαστε μέσα σε αυτό. Όλοι οι άνθρωποι θα πρέπει να έχουν μια φωλιά, κάπου που θα νιώθουν ασφάλεια.

Πηγή: Marie Claire

• Κουλουκάκου: Ποζάρει με τον πρώην σύντροφό της, Νίκο στο πάρτι για τα 2α γενέθλια του γιου τους
• Αντιγόνη Κουλουκάκου: Οι σπουδές νομικής, η ζωή στην Ιταλία και τα παράσημά της
• Ερωτευμένη η Αντιγόνη Κουλουκάκου;