Το συγκλονιστικό αντίο του Ρέμου από τη σκηνή του NOX: «Είναι από τις πιο δύσκολες βραδιές για εμάς»
Υπάρχουν στιγμές που η μουσική σταματά να είναι διασκέδαση και γίνεται προσευχή...
Στιγμές που η σκηνή δεν φωτίζεται για να λάμψει, αλλά για να χωρέσει τον πόνο, τη μνήμη και την ευγνωμοσύνη. Μια τέτοια στιγμή ήταν και η χθεσινή στο Nox, μία βραδιά που κανείς δεν τραγουδούσε πραγματικά για να ακουστεί, αλλά για να αντέξει.
«Αισθάνομαι μία φρικτή ανακούφιση και μια ενοχή, η Μαρινέλλα έπρεπε να φύγει...»
Και ήρθε και μία εξομολόγηση ψυχής από τα χείλη του Αντώνη Ρέμου που από τη σκηνή του νυχτερινού κέντρου, θέλησε στο ξεκίνημα του προγράμματός του με τον Χρήστο Μάστορα, να πει δύο λόγια από καρδιάς:
«Σήμερα είναι από τις δύσκολες βραδιές μας καθώς απόψε αποχαιρετάμε σαν Ελλάδα τη Μαρινέλλα μας. Γιατί η Μαρινέλλα δεν ανήκει σε κανέναν, η Μαρινέλλα μας είναι η Ελλάδα μας, ανήκει σε όλους μας. Οπότε σήμερα τής λέμε αντίο και εμείς που προσωπικά ήμασταν κοντά της και πιο κοντινοί άνθρωποί της έχουμε σήμερα μέσα μας ένα πλάκωμα, ένα βάρος στην ψυχή μας»...
Μέσα σε αυτές τις φράσεις χωράει ένας αποχαιρετισμός που δεν ανήκει σε έναν άνθρωπο, αλλά σε όλους. Γιατί κάποιοι άνθρωποι όπως η Μαρινέλλα είναι σύμβολα, είναι αναμνήσεις, είναι κομμάτια της ζωής μας που δεν μπορούμε να αποχωριστούμε.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε εκείνη η φράση να ραγίσει ακόμη περισσότερο τις καρδιές:
«Είχε πει όμως Αντώνη η Μαρινέλλα ''να μη χαθείς ποτέ ποτέ απ’ τη ζωή μου'' και έτσι ποτέ αυτή δεν θα χαθεί ποτέ ποτέ από τη δική μας» είπε από την πλευρά του ο επίσης εμφανώς συγκινημένος Χρήστος Μάστορας, λέγοντας το δικό του αντίο στη μεγάλη κυρία του ελληνικού τραγουδιού.
Γιατί η αλήθεια είναι μία: κάποιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ. Μπορεί να σιωπήσει η παρουσία τους, αλλά η φωνή τους συνεχίζει να ζει μέσα μας, να μας βρίσκει στις πιο ευάλωτες στιγμές μας, να μας θυμίζει ποιοι είμαστε και τι έχουμε νιώσει.
Και εκεί, μέσα σε αυτή τη σιωπηλή συμφωνία πόνου και αγάπης, ήρθε η πιο βαθιά υπόσχεση από τον Αντώνη Ρέμο: «Αυτό είναι το σίγουρο. Θα ζει πάντα μέσα από τα τραγούδια της και της στέλνουμε ένα μεγάλο μεγάλο ''ευχαριστώ'' εκεί πάνω που πάει η ψυχή της και έχουμε καθήκον εμείς να συνεχίσουμε να τραγουδάμε τα τραγούδια τόσο μεγάλων καλλιτεχνών για να τους μάθουν και οι νεότερες γενιές… Μαρινέλλα σ’ αγαπώ πάρα πολύ και σ’ ευχαριστώ για όλα όσα μου έχεις δώσει».
Και ίσως αυτό να είναι το μόνο που έχει πραγματικά σημασία στο τέλος. Όχι το «αντίο», αλλά το «ευχαριστώ». Όχι η απώλεια, αλλά όσα έμειναν πίσω για να μας κρατούν συνδεδεμένους.
Γιατί όταν ένας άνθρωπος γίνεται τραγούδι, δεν πεθαίνει. Γίνεται ανάμνηση που δεν σβήνει, γίνεται συναίσθημα που δεν ξεθωριάζει, γίνεται φωνή που θα επιστρέφει ξανά και ξανά… κάθε φορά που τη χρειαζόμαστε.
.jpg?t=KY6zdfYeq99StQMN4uqrXw)
