Κοκκίνου για Μαρινέλλα: Πάντα όταν την έβλεπα, γονάτιζα στα πόδια της, σαν να ήμουν ένα μικρό παιδί
Με βαθιά συγκίνηση και λόγια γεμάτα αγάπη, η Έλλη Κοκκίνου μίλησε για την απώλεια της Μαρινέλλας στην εκπομπή «Σαββατοκύριακο παρέα», περιγράφοντας τη μοναδική θέση που είχε στη ζωή της, τόσο ως καλλιτέχνιδα όσο και ως άνθρωπος.
Η τραγουδίστρια δεν έκρυψε τη συναισθηματική της φόρτιση, τονίζοντας πόσο έντονα έχει επηρεαστεί από τη φωνή, την παρουσία και τη συνολική πορεία της Μαρινέλλας, την οποία –όπως είπε– κουβαλά μέσα της από τα παιδικά της χρόνια.
Η Άντζελα Γκερέκου αποχαιρετά τη Μαρινέλλα: «Καλό ταξίδι στο φως...»
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά:
«Λίγα λόγια για τη Μαρινέλλα δεν αρκούν, φυσικά δεν μπορώ να πω πολλά. Όλος ο κόσμος έχει ταραχτεί, εμείς οι καλλιτέχνες ίσως λίγο περισσότερο. Εγώ προσωπικά μεγάλωσα με τη μορφή της, με τη μουσική της, με τη μαγική, ανεπανάληπτη, εκφραστική φωνή της. Τη θυμάμαι σαν τώρα, όταν ήμουν κοριτσάκι, να τη βλέπω στις ελληνικές ταινίες. Ήταν η πρώτη μου αγάπη αυτή. Μόνο να τη λατρέψεις μπορούσες.
Η φωνή της, η προσωπικότητά της, η μοναδικότητά της, η αγάπη της για τον κόσμο, η αγάπη της για αυτό που έκανε. Ήταν μια αιώνια έφηβη. «Έφυγε» όπως εκείνη ήθελε, με ένα μικρόφωνο στο χέρι, πάνω στη σκηνή που υπεραγαπούσε, μαζί με τον κόσμο που υπεραγαπούσε, που ήθελε πάρα πολύ να δίνει στον κόσμο»
Στη συνέχεια, η Έλλη Κοκκίνου μοιράστηκε μια πιο προσωπική ανάμνηση από τις συναντήσεις τους, αποκαλύπτοντας τη συγκίνηση που ένιωθε κάθε φορά που τη συναντούσε από κοντά:
«Ήταν η τελευταία φορά που εμφανίστηκε, που είχα πάει στο Nox, την είχα δει. Και αυτό που θυμάμαι ήταν ότι πήγα στα καμαρίνια… Πάντα όταν την έβλεπα, γονάτιζα στα πόδια της, σαν να ήμουν ένα πολύ μικρό παιδάκι, πολύ μικρή μπροστά της.
Πάντα μου χάιδευε το κεφάλι και τους ώμους, γέλαγε με αυτό που έκανα εγώ. Εγώ το έκανα γιατί ήθελα να τη νιώσω πολύ κοντά μου και λόγω σεβασμού. Και δάκρυζα, από πολύ μικρή την έβλεπα και δάκρυζα. Πόσο μάλλον όταν την έβλεπα προσωπικά»
Μέσα από τις λέξεις της, αναδεικνύεται όχι μόνο ο θαυμασμός μιας καλλιτέχνιδας προς μια σπουδαία μορφή, αλλά και η βαθιά, σχεδόν παιδική αγάπη που ένιωθε για εκείνη, μια αγάπη που δεν έσβησε ποτέ.
