Άννα Καλουτά: Δυο πράσινα μάτια με μπλε βλεφαρίδες- Οι 3 συμπτώσεις και ο θρύλος

Την έχουν αποκαλέσει η «βασίλισσα της Επιθεώρησης», «χιλιολατρεμένη», «τσολιά» κ.ά.. Μαζί με την αδερφή της έγιναν γνωστές ως «Τα Καλουτάκια», όταν σε ηλικία 4,5 και 5,5 ετών αντίστοιχα έκαναν το ντεμπούτο τους δίπλα στη Μαρίκα Κοτοπούλη το 1927 στο θεατρικό έργο «Στοργή» του Μπατάιγ. Τα «παιδιά θαύματα», όπως τις αποκαλούσαν, θα παίξουν με όλους τους μεγάλους ηθοποιούς, «τα ιερά τέρατα» του Ελληνικού θεάτρου και Κινηματογράφου. Μετά τον πόλεμο το 1945 φεύγουν για το εξωτερικό και κάνουν διεθνή καριέρα. Στη Νέα Υόρκη αναγνωρίζουν το ταλέντο τους και συνεργάζονται μαζί τους μεγάλοι ηθοποιοί. Συμμετείχαν σε παραστάσεις στα μεγαλύτερα θέατρα του κόσμου: στο Karnezi Hall της Νέας Υόρκης, στο Pallas Theatre στο Λονδίνο, στη Sale Gavaux στο Παρίσι, στο Mason In Table στο Ντιτρόιτ των ΗΠΑ. Έπαιξαν όλα τα είδη του θεάτρου- πρόζα, οπερέτα, μουσική κωμωδία, επιθεώρηση, τραγωδία.

Από τη Μικρασιατική Καταστροφή στη Μαρίκα Κοτοπούλη

Ο Γιώργος Λαζαρίδης στο βιβλίο του «Ένας θρύλος με το όνομα Άννα-Μαρία Καλουτά» γράφει για τις περίεργες συμπτώσεις που οδήγησαν στο ξεκίνημα του θεατρικού θρύλου: «Με κήρυξη της Μικρασιατικής Εκστρατείας ο πατέρας τους, ηθοποιός Στέφανος Καλουτάς, επιστρατεύτηκε ως έφεδρος αξιωματικός και βρέθηκε στη Σμύρνη να δίνει παραστάσεις _ για την ψυχαγωγία του ελληνικού στρατού. Η γυναίκα του, η Κατίνα Καλουτά, λόγω οικονομικών δυσκολιών τον ακολούθησε στη Σμύρνη. Κι έρχεται η Μικρασιατική Καταστροφή. Ο Στέφανος Καλουτάς πιάνεται αιχμάλωτος από τους Τούρκους (αργότερα απελευθερώθηκε και πέθανε από φυματίωση στην Κατοχή), ενώ η Κατίνα χάνει το ένα της κορίτσι, τη Μαρία, πάνω στον πανικό που επικράτησε εκείνες τις μέρες στη Σμύρνη. Επιστρέφει στην Αθήνα μόνο με την Άννα κι αρχίζει ο αγώνας για την επιβίωση. Με τη μεσολάβηση του Σωματείου Ηθοποιών παίρνει από το κράτος ένα μικρό βοήθημα ως γυναίκα αιχμάλωτου αξιωματικού, βολεύεται σε μια καμαρούλα και ξεκινάει την παλιά της τέχνη, να ράβει κεντήματα νύχτα μέρα με το φως ενός κεριού, γεγονός που ίσως συνετέλεσε στην κατοπινή πρόωρη τύφλωσή της.

Κι αρχίζουν οι συμπτώσεις...

Στο ίδιο σπίτι μένει ένας ηθοποιός, ο Κώστας Πομώνης. Μια μέρα ο Πομώνης βλέποντας τις δύσκολες συνθήκες διαβίωσης της Κατίνας Καλουτά αποφασίζει να τη συστήσει στην Μαρίκα Κοτοπούλη, με την οποία συνεργαζόταν. Γνώριζε ο Πομώνης την ευκολία με την οποία βοηθούσε η Κοτοπούλη άτομα που είχαν ανάγκη για βοήθεια. Η Κοτοπούλη, αλλά και η οικογένεια Μυράτ, συμπόνεσαν την άτυχη γυναίκα και πρόσφεραν στοργή και αγάπη τόσο στην ίδια όσο και στην κόρη της.

Δεύτερη σύμπωση

Ένας άλλος ηθοποιός, φίλος του Στέφανου Καλουτά ονόματι Φραγκόπουλος, βρισκόμενος στη Χίο ανακαλύπτει εκεί το χαμένο παιδί, τη Μαρία! Την είχε σώσει από την καταστροφή ένας Έλληνας φαντάρος και την είχε φέρει στη Χίο, όπου την πούλησε (!) για 300 δραχμές σε ένα άτεκνο ζευγάρι πρόσφυγες από τη Σμύρνη. Αμέσως ο Φραγκόπουλος στέλνει τηλεγράφημα στο Σωματείο Ηθοποιών στην Αθήνα, στο οποίο γράφει πως βρήκε την κόρη του Καλουτά. Το Σωματείο ειδοποιεί την Κοτοπούλη κι αυτή λέει τα ευχάριστα στην Κατίνα Καλουτά. Η επιστροφή της Μαρίας όμως δε θα είναι εύκολη υπόθεση, καθώς η Κατίνα Καλουτά δεν είχε χρήματα να πάει στη Χίο. Τελικά, μετά από μεσολάβηση της Κοτοπούλη πήγε στη Χίο- χρειάστηκε, μάλιστα, να πληρώσει 250 δραχμές στο ζευγάρι ώστε να πάρει πίσω το παιδί της και έτσι τα αδέλφια σμίγουν επιτέλους. Εννοείται πως η αγκαλιά της Κοτοπούλη, όπως και των Μυράτ, άνοιξε το ίδιο μεγαλόψυχα και για τη Μαρία. Διηγείται η Άννα Καλουτά: «Πότε η Κοτοπούλη έπαιρνε εμένα στο σπίτι της και πότε οι Μυράτ έπαιρναν τη Μαρίκα μας. Μας είχαν και μας περιποιόντουσαν σαν να ήμαστε παιδιά τους...Και τι δεν μας έδιναν; Φαγητά, του πουλιού το γάλα! Γλυκά! Παιχνίδια! Και το πιο σπουδαίο, που το είχαμε περισσότερο ανάγκη: Στοργή!»

Τρίτη και καθοριστική σύμπτωση

Και φτάνουμε στην τρίτη και καθοριστική σύμπτωση: στα 1927 η Κοτοπούλη αποφασίζει να ανεβάσει το έργο «Στοργή» του Ανρί Μπατάιγ και χρειάζεται για την παράσταση δύο κοριτσάκια. Φυσικά, το μυαλό της Κοτοπούλη πήγε στην Άννα και στη Μαρία. Η Κατίνα Καλουτά δίνει την άδειά της και η Κοτοπούλη αρχίζει το «φροντιστήριο» ηθοποιίας. Οι συμβουλές της επικεντρώνονται στο να καταφέρουν τα κορίτσια να μιλήσουν δυνατά ώστε να ακουστούν από το κοινό. Μάλιστα η Άννα πήρε τόσο τοις μετρητοίς τις συμβουλές της Κοτοπούλη, ώστε στην πρεμιέρα φώναξε τόσο δυνατά που οι θεατές ξέσπασαν σε γέλια. Πάντως, στο τέλος της παράστασης το χειροκρότημα και για τα δύο κορίτσια ήταν ιδιαίτερα θερμό και λίγο αργότερα, στα παρασκήνια, η αθυρόστομη Κοτοπούλη πήρε στην αγκαλιά της την Άννα και της είπε: «Μωρή κωλοθεατρίνα, ρεζίλι μ' έκανες! Από δράμα μου το ‘κανες κωμωδία. Έλα να σε φιλήσω!».

Εδώ τελειώνουν οι συμπτώσεις

Γιατί δεν μπορεί να θεωρηθεί σύμπτωση το γεγονός πως και στα δύο επόμενα έργα της Κοτοπούλη υπήρχαν επίσης ρόλοι για μικρά κορίτσια! Μετά από αυτά τα δύο έργα τα Καλουτάκια είναι πλέον διάσημα και αμείβονται με μισθό 6.000 δραχμών, ποσό τεράστιο για την εποχή. Με τα λεφτά αυτά η μητέρα τους έγραψε τα κορίτσια εσωτερικές στην Ιόνιο Σχολή για να αποκτήσουν μια αξιοπρεπή μόρφωση. Κάποια στιγμή, όταν εξαντλήθηκαν τα έργα με παιδιά, η Κοτοπούλη αποφασίζει να ανεβάσει έργο χωρίς παιδικούς ρόλους .Όμως τα Καλουτάκια δεν θα μείνουν άνεργα. Είναι πλέον διάσημα -είναι και καλοκαίρι και τα σχολεία έχουν κλείσει- και αρχίζουν μια πολύ πετυχημένη περιοδεία σε όλη την Ελλάδα με χαριτωμένα μουσικά νούμερα, θα ακολουθήσουν αμέτρητες θεατρικές εμφανίσεις στην Αθήνα με διάσημους πρωταγωνιστές της εποχής που θα βοηθήσουν να δημιουργηθεί ο θρύλος με το όνομα «Καλουτάκια».

«Τώρα τι να σας πω, ότι σας βλέπω με ένα μάτι;»

Για τα όμορφα πράσινα μάτια της Άννας Καλουτά έχει γραφτεί το τραγούδι «Δυο πράσινα μάτια με μπλε βλεφαρίδες». Όμως, όσο απίστευτο κι αν ακούγεται αυτό, η Καλουτά είχε μόνο ένα μάτι! «Όταν ήμουν μικρή παίζαμε με τα παιδάκια γύρω γύρω από το φουστάνι της μαμάς τους, που εκείνη τη στιγμή κουνούσε το αναμμένο σίδερο. Βρέθηκα μπροστά και την έφαγα στο μάτι. Και να σκεφθείτε με ένα μάτι έχω γυρίσει όλο τον κόσμο με αυτοκίνητο. Έχω κάνει 50.000 μιλιά! Μας κυνηγούσαν οι ιπποπόταμοι και τα λιοντάρια στην Αφρική!» θα πει γελώντας σε συνέντευξή της. Πηγή: Λοιπόν