Ράντου: «Είναι πολύ αμήχανο να γίνεσαι γονιός του γονιού σου... Παλεύω ακόμη να είμαι καλή κόρη»

Σε μια ειλικρινή και βαθιά προσωπική συζήτηση, αναφέρεται στη μητρότητα, όπως τη βιώνει σήμερα, αλλά και στη δύσκολη ισορροπία ανάμεσα στη φροντίδα της κόρης της και της μητέρας της.

Μέσα από τη συνέντευξή της στο περιοδικό Vogue και τη δημοσιογράφο Γεωργία Φέκου, περιγράφει πώς είναι να καλείται κανείς να στηρίξει έναν γονιό που φθίνει, να διαχειρίζεται την επικείμενη απώλεια και ταυτόχρονα να επαναπροσδιορίζει τη σχέση του με το παιδί του και το παρελθόν του.

Πώς βιώνεις τη μητρότητα σήμερα;

Για μένα η μητρότητα έχει κάνει τον πλήρη κύκλο της. Φροντίζω το παιδί μου, αλλά και έναν γονιό που έχει γίνει πιο παιδί από το παιδί μου. Είναι πολύ αμήχανο να γίνεσαι γονιός του γονιού σου. Είναι μια άλλη μορφή μητρότητας, αφύσικη, για την οποία δεν προετοιμάζεσαι. Υπάρχουν στιγμές που η κόρη μου νιώθει παραμελημένη, γιατί δεν έχει μάθει να μοιράζεται τη μητρική φροντίδα.

Είναι δύσκολη συνθήκη, αλλά η παράσταση με βοηθάει πολύ. Τη δημιούργησα για να συμφιλιωθώ με το τέλος της μητέρας μου, αλλά δεν τα έχω καταφέρει. Όσο πλησιάζει, καταρρακώνομαι περισσότερο. Το να γνωρίζεις το πρόβλημά σου δε σημαίνει και πως το λύνεις.

Τη μητέρα σας την έχετε συγχωρήσει για όποια τραύματα μπορεί να προκάλεσε άθελά της;

Τη συγχώρησα, ναι. Παλεύω ακόμη να είμαι καλή κόρη. Η ασθένειά της μου έδωσε χρόνο να την καταλάβω καλύτερα. Ένα παιδί θέλει έναν παντοδύναμο γονιό, αλλά αυτό δεν είναι ρεαλιστικό. Ο γονιός δεν είναι θεός. Όταν καταρρέει αυτή η εικόνα, είμαστε άδικοι μαζί του. Πρέπει κι εκείνος να αγαπιέται, όχι μόνο να δίνει. Ο πατέρας μου είχε ένα φοβερό εύρος γνώσεων. Την πρώτη φορά που τον ρώτησα κάτι και δεν το ήξερε, έπεσε στα μάτια μου. Υπάρχει ωστόσο κάτι πιο ανθρώπινο από το να μην τα ξέρεις όλα;

Τώρα που η κόρη σας είναι πια ανεξάρτητη και η φροντίδα που χρειάζεται, αναρωτιέστε αν ήσασταν καλή μητέρα;

Παρατηρώ ό,τι κάνει. Πόσο δυνατή και ανθεκτική είναι ζώντας στο εξωτερικό, και αναμετριέμαι με τον φόβο μήπως δεν την ξέρω τελικά. Κάνουμε προβολές στα παιδιά μας και καταλήγουμε να βλέπουμε πως είναι άλλοι άνθρωποι από αυτό που είχαμε στο μυαλό μας.

Προσέξατε να μην κάνετε με εκείνη τα λάθη των δικών σας γονιών;

Ο ρόλος της μάνας εξαρτάται από τον χαρακτήρα και τα βιώματα. Εγώ επειδή δεν έλαβα τρυφερότητα, έδωσα υπερβολική. Ό,τι κουβαλάς, το μεταφέρεις. Ως δεύτερο παιδί, είχα πάντα μια αίσθηση πως δεν έχω τόσο χώρο, πως και αν έλειπα, δε θα γινόταν κάτι. Δεν ήθελα αυτό που ένιωσα εγώ να το νιώσει το παιδί μου. Θυμάμαι να λέω στην κόρη μου “σ’ αγαπώ” τόσο συχνά, που κάποια στιγμή, όταν ήταν τριών χρονών, μου είπε: «Το ξέρω, σταμάτα να μου το λες. Μου το έχεις πει χίλιες φορές».