Κανελλοπούλου: «Εκείνο που μαθαίνεις από το πένθος είναι ότι η ζωή είναι πιο δυνατή από τον θάνατο»
Η Μαρία Κανελλοπούλου ήταν καλεσμένη στην εκπομπή «Καλύτερα αργά» με παρουσιάστρια την Αθηναΐδα Νέγκα, το βράδυ της Παρασκευής (8/5) στο Action 24, όπου προχώρησε σε μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση για τα δύσκολα χρόνια της παιδικής της ηλικίας.
Η γνωστή ηθοποιός μίλησε για τη ζωή στο χωριό, τη μετακόμιση στην Αθήνα την περίοδο της χούντας, αλλά και για το βαρύ αποτύπωμα που άφησε μέσα της η απώλεια της μητέρας της.
Μαρία Κανελλοπούλου: «Θα μπορούσα με λιγότερο άγχος να είμαι καλύτερη»
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, “έφυγα από το χωριό μου λόγω της χούντας, ήταν ένας συνδυασμός πραγμάτων. Ήταν καλύτερα να εξαφανιστείς στην Αθήνα, γιατί εδώ χανόσουν πιο εύκολα. Έτσι, ο πατέρας μου που ήταν ήδη χήρος, γιατί είχε μεσολαβήσει ο θάνατος της μητέρας μου, πήρε τα δυο του κορίτσια αποφασισμένος να πάμε στην Αθήνα όπου υπήρχαν άλλες δυνατότητες για σπουδές. Ήθελε πάρα πολύ να σπουδάσουμε”.
Στη συνέχεια, αναφέρθηκε με τρυφερότητα στον πατέρα της, λέγοντας: “Η αδελφή μου έκανε το “χρέος” της, εγώ εντάξει… Ο μπαμπάς μου ήταν θεατρόφιλος, πολύ γλυκός άνθρωπος, του άρεσαν οι τέχνες και μας έμαθε διάφορα πράγματα. Φτωχός άνθρωπος, δημοκράτης”.
Η Μαρία Κανελλοπούλου θυμήθηκε ακόμη τις γυναίκες που τη στήριξαν μετά τον χαμό της μητέρας της και τον τρόπο που σημάδεψαν την παιδική της ηλικία. “Το πένθος υπήρχε στη ζωή μου λόγω του θανάτου της μητέρας μου και έγινα ένα μικρό κορίτσι που ακολουθούσα τις χήρες. Τους χρωστάω πάρα πολλά γιατί ως μικρή μου έμαθαν πώς να ανάβω τα καντήλια, πως να μην τα παίρνει ο αέρας, πώς να στέκονται τα λουλούδια στα ανθοδοχειάκια και τα λοιπά. Αυτό είναι βασικό για μένα, τελετουργικό και θεμελιακό για τον τρόπο που μεγαλώνεις” εξομολογήθηκε.
Κλείνοντας, η ηθοποιός στάθηκε στο σημαντικότερο μάθημα που πήρε μέσα από την απώλεια και το πένθος, λέγοντας: “Εκείνο που μαθαίνεις και είναι σημαντικό είναι ότι η ζωή είναι πιο δυνατή από τον θάνατο. Γιατί μεγαλώνεις, ερωτεύεσαι, κάνεις σκανταλιές και κοπάνες από το σχολείο αλλά με ένα βαθύ τραύμα πάντα. Δηλαδή κλαίω πάρα πολύ εύκολα, με συγκινούν ιστορίες αγνώστων ανθρώπων”.
.jpg?t=zimgapTDiq9lhaIAjaII0A)
-Antigrafh.jpg?t=ums5wQrXFVRWiOw5WzoRAQ)
