Λουδάρος: Η οντισιόν με την Αλίκη & τον Ζιλ Ντασσέν στα πρώτα βήματα & η βοήθεια που δεν θα ξεχάσει
Ο Αντώνης Λουδάρος ανήκει στους ηθοποιούς που δεν χρειάστηκε ποτέ να φωνάξουν για να ξεχωρίσουν. Με συνέπεια, ταλέντο και σκληρή δουλειά, έχτισε βήμα βήμα μια διαδρομή γεμάτη σημαντικές συνεργασίες, επιτυχίες στο θέατρο και αγαπημένους τηλεοπτικούς ρόλους.
Τίποτα, όμως, δεν του χαρίστηκε. Από τις πρώτες οντισιόν και τις ανασφάλειες ενός νέου ηθοποιού, μέχρι τις καθοριστικές συναντήσεις με ανθρώπους όπως η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο Κώστας Τσιάνος, η Μίνα Χειμώνα και ο Ζυλ Ντασσέν, ο ίδιος θυμάται σήμερα τις στιγμές που διαμόρφωσαν την πορεία του και αποκαλύπτει πώς μια σειρά από συγκυρίες, επιμονή και πολλή δουλειά τον οδήγησαν στη θέση που βρίσκεται σήμερα.
Αντώνης Λουδάρος: «Όταν διαγνώστηκα με καρκίνο γέλασα από την τρομάρα μου»
– Όταν βγήκατε στη δουλειά, τα βρήκατε δύσκολα;
Μου φαίνονταν δύσκολα, αλλά ταυτόχρονα είχα και την άγνοια κινδύνου της ηλικίας. Έκανα ό,τι μπορούσα, χωρίς να ξέρω πραγματικά πώς λειτουργεί ο χώρος. Δεν υπήρχε κάποιος να μου πει: «Πήγαινε εκεί, άφησε ένα βιογραφικό, κάνε αυτή την κίνηση». Τα πράγματα ήρθαν σιγά σιγά.
Κάποια στιγμή έμαθα ότι ο Βολανάκης έκανε οντισιόν για την «Αντιγόνη» με την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Πήγα να δηλώσω συμμετοχή, αλλά όταν διαπίστωσα ότι οι πρόβες συνέπιπταν με τις εξετάσεις της σχολής μου, ζήτησα πίσω την αίτηση και την έσκισα. Χρόνια αργότερα συνάντησα τον Βολανάκη και μου είπε: «Α, εσείς είστε που σκίζετε αιτήσεις...». Μου έκανε τρομερή εντύπωση που το είχε μάθει και το θυμόταν ακόμη.
– Πότε ήρθε η πρώτη μεγάλη ευκαιρία;
Λίγο αργότερα έγινε άλλη μία οντισιόν της Αλίκης, αυτή τη φορά για την «Ωραία μου Κυρία». Πήγα κι εκεί. Πολύ καιρό μετά έμαθα ότι η Ρούλα Πατεράκη δεν με ήθελε, ενώ η ίδια η Αλίκη με ήθελε στον θίασο.
Στην ίδια οντισιόν βρισκόταν και ο Κώστας Τσιάνος, ο οποίος με είχε δει στην «Όπερα της Πεντάρας», στο Θέατρο Αθήναιον, όπου είχα παίξει νωρίτερα. Εκεί με είχε στείλει η Μίνα Χειμώνα, όταν έμαθε ότι αναζητούσαν νέους ηθοποιούς για τους μικρούς ρόλους.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη βοήθειά της. Για την «Όπερα της Πεντάρας» πέρασα από οντισιόν με τον Ζυλ Ντασσέν και, για καλή μου τύχη, είχα ήδη διδαχθεί όλα τα τραγούδια του έργου στη σχολή. Όταν του το είπα, με δοκίμασε για να βεβαιωθεί ότι τα γνώριζα και τελικά με επέλεξε για την παράσταση.
Ο Κώστας Τσιάνος, λοιπόν, που με είχε δει τότε, με θυμήθηκε στην οντισιόν της Αλίκης και με πήρε στο Θεσσαλικό Θέατρο. Εκεί ανεβάσαμε τους «Φοιτητές» του Γρηγορίου Ξενόπουλου και την επόμενη χρονιά τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» του Μποστ.
Η παράσταση εκείνη συζητήθηκε πολύ. Όταν τη φέραμε στην Αθήνα, ήρθε σχεδόν όλος ο θεατρικός κόσμος να τη δει. Κάπως έτσι άρχισε η διαδρομή μου. Δεν ξέρω αν ήταν εύκολη ή δύσκολη. Εκείνο που ξέρω είναι ότι τα πράγματα ήρθαν με μια φυσική ροή.
– Αυτή η διαδρομή έφερε και την τηλεόραση;
Ναι, αλλά η αλήθεια είναι πως όλα αυτά τα χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά, η τηλεόραση δεν έχει καταλάβει μεγάλο μέρος της πορείας μου. Έχω συμμετάσχει μόλις σε τρεις ή τέσσερις σειρές.
Νομίζω πως αυτό που έμεινε περισσότερο στον κόσμο ήταν οι «Εντιμότατοι Κερατάδες», στον Alpha, μαζί με την Μπέττυ Μαγγίρα. Για κάποιο λόγο, εκείνη η δουλειά αγαπήθηκε πολύ και συνεχίζει μέχρι σήμερα να τη θυμάται ο κόσμος.
Πηγή: Espresso
