Βούλα Πατουλίδου: «Δεν θυμώνω με τον θάνατο. Θυμώνω με τη σιωπή »
Η σημερινή ημέρα της ονομαστικής εορτής της Βούλας Πατουλίδου κουβαλάει ένα ιδιαίτερα βαρύ και φορτισμένο συναισθηματικά φορτίο, καθώς συμπίπτει σχεδόν με τη συμπλήρωση ενός έτους από τον θάνατο του πολυαγαπημένου της συζύγου, Δημήτρη Ζαρζαβατσίδη.
Με αφορμή αυτή την επέτειο, η χρυσή Ολυμπιονίκης προχώρησε σε μια συγκινητική εξομολόγηση μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Instagram, ανεβάζοντας μια παλιά κοινή τους φωτογραφία.
Βούλα Πατουλίδου: «Με πήγαν στα δικαστήρια... Δεν δέχομαι να παίξει κανείς με την υπόληψή μου»
.jpg?t=cBJDN0EBhqBK-kOlEnVT-Q)
Στο κείμενο που συνοδεύει την ανάρτηση, εκφράζει την αίσθηση ότι εκείνος επέλεξε συνειδητά να περιμένει να περάσει η γιορτή της πριν φύγει από τη ζωή για το μεγάλο ταξίδι. Παρόλο που έχει κυλήσει ένας ολόκληρος χρόνος, η ίδια ομολογεί ότι υπάρχουν στιγμές που ο χρόνος μοιάζει παγωμένος και ανίκανος να νικήσει τα αληθινά συναισθήματα, καθώς το μόνο που καταφέρνει τελικά είναι να μαθαίνει στους ανθρώπους πώς να κρύβουν τον πόνο τους.
Η απώλεια γίνεται ακόμα πιο αισθητή μέσα από τις απλές καθημερινές λεπτομέρειες, αφού όπως επισημαίνει η ίδια, δεν της λείπουν οι μεγάλες ή οι έντονες στιγμές της κοινής τους πορείας, αλλά οι μικρές, πολύτιμες συνήθειες.
Η οικεία φωνή του, το γνώριμο βλέμμα του και εκείνη η απόλυτη σιγουριά πως, ό,τι και αν συνέβαινε κατά τη διάρκεια της ημέρας, στο τέλος της υπήρχε πάντα ένα καταφύγιο, ένα σπίτι και η δική του παρουσία. Στο κλείσιμο της ανάρτησής της, η Βούλα Πατουλίδου στέλνει ένα τρυφερό μήνυμα προς τον ουρανό, αναφέροντας πως αν υπάρχει έστω και ένα παράθυρο που να ενώνει τον κόσμο των ζωντανών με εκείνον των αγγέλων, θέλει εκείνος να γνωρίζει καλά πως δεν έχει περάσει ούτε μία ημέρα που να μην τον κουβαλάει βαθιά μέσα στην ψυχή της.
Στην ανάρτηση της έγραψε:
«Περίμενες να περάσει η γιορτή μου για να με αποχαιρετήσεις...Ένας χρόνος..… Κι όμως υπάρχουν μέρες που ο χρόνος μοιάζει να μην έκανε ούτε ένα βήμα.
Μου λένε να είμαι δυνατή. Δεν ξέρουν πως η δύναμη δεν είναι να μη λυγίζεις. Είναι να ξυπνάς κάθε πρωί, να φοράς ένα χαμόγελο που δεν νιώθεις και να συνεχίζεις, ενώ μέσα σου έχει γκρεμιστεί ολόκληρος ο κόσμος.
Δεν μου λείπουν τα μεγάλα. Μου λείπουν τα μικρά. Η φωνή σου. Το βλέμμα σου. Η σιγουριά πως, ό,τι κι αν γινόταν, στο τέλος της ημέρας υπήρχε ένα σπίτι… κι εσύ.
Ξέρεις ποιο είναι το παράλογο; Ότι ο κόσμος συνεχίζει. Οι δρόμοι γεμίζουν κόσμο. Τα φανάρια ανάβουν και σβήνουν. Οι εποχές αλλάζουν. Κι εγώ προσπαθώ να μάθω πώς γίνεται να αναπνέεις όταν σου λείπει ο άνθρωπος που ήταν η ανάσα σου.
Σήμερα μόνο η Άλκηστις με καταλαβαίνει από το ραδιόφωνο."Πώς μπορεί η γη να γυρίζει χωρίς εσένα;"
Δεν θυμώνω με τον θάνατο. Θυμώνω με τη σιωπή. Κι αν κάπου υπάρχει ένα παράθυρο που ενώνει τον ουρανό με τη γη, θέλω να ξέρεις μόνο αυτό: δεν πέρασε ούτε μία μέρα που να μη σε κουβάλησα μέσα μου. Ούτε μία διαδρομή που να μην περίμενα, έστω για ένα δευτερόλεπτο, να σε δω να στέκεσαι στην πόρτα. Γιατί η αγάπη η αληθινή δεν μπαίνει σε μνήματα. Δεν πεθαίνει. Αλλάζει μόνο διεύθυνση.
Κάθε φορά που βάζω το κλειδί στο αμάξι, σ' ακούω να μου φωνάζεις από την εξώπορτα: «Πατουλίδου, σ' αγαπώ». Και τότε, για μια στιγμή, ο κόσμος ξαναγίνεται ολόκληρος… μέχρι να κλείσει η πόρτα και να θυμηθώ πως αυτή τη φορά δεν θα ανοίξει ξανά.»
.jpg)
