Γιάννης Βαρδής: «Η αγάπη μας είναι αδιαπραγμάτευτη και μεγαλώνει κάθε χρόνο. Χρόνια πολλά μπαμπά.».
Η 7η Αυγούστου δεν αποτελεί πλέον μια τυπική ημερομηνία στο ημερολόγιο της ελληνικής μουσικής, αλλά μια διαρκή πύλη συναισθηματικής επιστροφής. Είναι η ημέρα που ο σπουδαίος συνθέτης και ερμηνευτής Αντώνης Βαρδής θα γιόρταζε τα γενέθλιά του, προκαλώντας μια συλλογική ανάγκη αναπόλησης.
Ο γιος του, Γιάννης Βαρδής, αποτύπωσε με αφοπλιστική ειλικρίνεια αυτή τη συνθήκη, αναφέροντας:
Γιάννης Βαρδής – Νατάσα Σκαφίδα: 14 χρόνια μαζί και οι αναρτήσεις του τραγουδιστή ήταν ευρηματικές!
«Να σου πω ότι δεν λείπεις θα είναι ψέμα. Αν ρωτήσεις πως περνάω ξέρεις τι θα σου πω, πολλά ψέματα. Δεν πίστευα ποτέ πως μπορεί να σταματήσει ο χρόνος. Συμβαίνει και πορεύεσαι με αυτό. Με την ζωή να προχωράει να έρχονται καλές και λιγότερο καλές στιγμές, αλλά να υπάρχει ένα κομμάτι της ζωής σου που έχει σταματήσει ο χρόνος. Και εκεί είναι που θα ήθελες να ξεκινήσεις διαπραγμάτευση με αυτόν τον χρόνο να σου έδινε έστω ένα λεπτό ακόμα. Δεν σε ξεχνάμε όμως. Και όπως ο χρόνος είναι αδιαπραγμάτευτος, εμείς θα του δείχνουμε πόσο περισσότερο σε αγαπάμε. Γιατί και η αγάπη μας είναι αδιαπραγμάτευτη και μεγαλώνει κάθε χρόνο. Χρόνια πολλά μπαμπά.».
Για την οικογένειά του, αλλά και για τους χιλιάδες πιστούς ακροατές του, η απουσία του παραμένει ένα ζωντανό μέγεθος που αρνείται να ξεθωριάσει παρά το πέρασμα των ετών.
Η διαδρομή του χρόνου μετά τον Σεπτέμβριο του 2014 μοιάζει για τους οικείους του με μια παράξενη συνθήκη διχοτόμησης. Από τη μία πλευρά η καθημερινότητα συνεχίζει την αέναη πορεία της, και από την άλλη υπάρχει ένα σταθερό, απροσπέλαστο σημείο όπου όλα έχουν μείνει ακίνητα.
Η κληρονομιά του δημιουργού συνεχίζει να αναπνέει μέσα από μελωδίες που σφράγισαν την εγχώρια δισκογραφία και καθόρισαν την πορεία σπουδαίων ερμηνευτών. Η δημιουργική του ευφυΐα, που χαρακτηριζόταν από μια μοναδική ικανότητα να συλλαμβάνει και να υλοποιεί αυτόνομα τις μουσικές του ιδέες, αποτυπώνεται ιδανικά σε έργα που διατηρούν την επικαιρότητά τους. Κομμάτια όπως το ντουέτο «Πού να εξηγώ» αποκτούν πλέον τη διάσταση ενός διαχρονικού διαλόγου που ξεπερνά τα όρια της φυσικής παρουσίας.
Πίσω από την εικόνα του μετρημένου και ενίοτε αυστηρού επαγγελματία, οι άνθρωποι που μοιράστηκαν την καθημερινότητα μαζί του θυμούνται έναν άνθρωπο προικισμένο με πηγαίο χιούμορ και μια σπάνια, λυτρωτική ειλικρίνεια.
