Συγκλονίζει η δημοσιογράφος Ιωάννα Κουλούρη: Αναγκάστηκαν να με δέσουν για να μη βλάψω τον εαυτό μου

Η δημοσιογράφος, γνωστή από τη συνεργασία της με μέσα όπως το Corfu TV, το MAD και το κανάλι της Panik Records, επέλεξε να μιλήσει για μια από τις πιο δύσκολες περιόδους της ζωής της, με αφορμή τον Αύγουστο, τον μήνα ευαισθητοποίησης για την υπερδοσολογία (Overdose Awareness Month).

Με ειλικρίνεια και δύναμη, αποκάλυψε πως στις 20 Ιουνίου πέρασε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, καθώς προχώρησε σε απόπειρα αυτοκτονίας, γεγονός που οδήγησε στη νοσηλεία της. Μέσα από τα λόγια της θέλησε να μοιραστεί την προσωπική της εμπειρία, αλλά κυρίως να απευθυνθεί σε ανθρώπους που μπορεί να βιώνουν αντίστοιχο πόνο, υπενθυμίζοντάς τους τη σημασία του να συνεχίζουν, ακόμη και μέσα από τις πιο δύσκολες ημέρες.

«Ο Αύγουστος είναι OD awareness month.
Με αφορμή αυτό θα μιλήσω για κάτι βαθειά προσωπικό. Παλεύω χρόνια με ψυχικές ασθένειες κι έχω γίνει ανθεκτική στην ψυχοθεραπεία και την αγωγή. Κάθε μέρα για μένα είναι ένα μαρτύριο και μια μάχη με τον εαυτό μου. 20 Ιουνίου ήταν η πιο πρόσφατη και πιο σοβαρή απόπειρα να δώσω τέλος στον πόνο, με έσωσαν κυριολεκτικά στο τελευταίο λεπτό αφού είχα λιποθυμήσει έχοντας πάρει όλη μου την αγωγή + ό,τι άλλο χάπι υπήρχε στο σπίτι πάνω στην απελπισία μου . Δεν υπήρχε καμία περίπτωση να επιβιώσω αν δεν μου έκαναν άμεσα πλύση στομάχου. Όσο ήμουν στο νοσοκομείο με τον άνθρακα, έπαθα τόσο κακό trip από το OD που έκλαιγα κοπανιόμουν και φανταζόμουν πράγματα μου δεν υπήρχαν. Λέω ως εδώ ήταν βλέπω τον θάνατο μου. Δεν ηρεμούσα με τίποτα και αναγκάστηκαν να με δέσουν χέρια - πόδια στο κρεβάτι της πτέρυγας για να μη βλάψω τον εαυτό μου. Αυτό επιδείνωσε τη κατάσταση αφού με έπιαναν συνεχόμενες κρίσεις πανικού από το γεγονός ότι δεν μπορούσα να κουνηθώ καθόλου. Ένιωθα το στόμα μου να στεγνώνει γιατί δεν έκανε να πιω τίποτα. Όταν συνήλθα ένιωθα τόση ντροπή και ενοχές. Έβλεπα τους γονείς μου να κλαίνε όσο εγώ θεωρούσα ότι θα ήταν καλύτερα χωρίς εμένα και τη δύσκολη καθημερινότητα που βιώνουν μαζί μου. Με διαβεβαιώνουν καθημερινά ότι καταλαβαίνουν κι ότι θέλουν απλώς να είμαι καλά. Δεν θα πω ψέματα, δεν ξέρω πως να είμαι καλά κι αν θα είμαι ποτέ 100%. Δεν ξέρω καν αν χαίρομαι που επιβίωσα ή όχι. Αλλά αν ξέρω κάτι είναι ότι σήμερα είμαι εδώ. Και ότι σίγουρα κάποια στιγμή γίνεται καλύτερο. Μπορεί σήμερα να μη βλέπεις το νόημα ή το σκοπό. Αλλά μείνε για ένα μικρό πράγμα, μέρα με τη μέρα. Θα μείνω για τον γάτο μου. Θα μείνω για τους ανθρώπους μου. Θα μείνω γιατί μέσα στο σκοτάδι, μια μικρή φλόγα που τρεμοσβήνει μου λέει «μείνε και πάλεψε το». Οσο δύσκολο κι αν είναι, μείνε. Μέρα με τη μέρα. Δεν είμαστε οι διαγνώσεις και ο πόνος μας. Η κατάθλιψη σε κάνει να τα βλέπεις όλα μέσα από μια γυάλα. Κάποια στιγμή αυτή η γυάλα σπάει με τη κατάλληλη υποστήριξη. Είμαι σίγουρη. Μείνε ❤️»