Συγκινεί ο Νίκος Μπάρκουλης για τον πατέρα του, Ανδρέα: «Τι δεν θα έδινα να πάρω άλλη μια αγκαλιά»
Δέκα χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από την ημέρα που ο Ανδρέας Μπάρκουλης έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του μια σπουδαία παρακαταθήκη στον ελληνικό κινηματογράφο, αλλά και ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην οικογένειά του.
Με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα χρόνων από την απώλεια του πατέρα του, ο Νίκος Μπάρκουλης έκανε μια συγκινητική ανάρτηση στα social media.
Ανδρέας Μπάρκουλης: Δέκα χρόνια χωρίς τον αιώνιο ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου
Μέσα από τα λόγια του περιγράφει με αφοπλιστική ειλικρίνεια πόσο δύσκολη παραμένει η απουσία του πατέρα του, αλλά και πόσο έντονη είναι η ανάγκη του να τον ξαναδεί, έστω για λίγο.
Ο Νίκος Μπάρκουλης αναφέρεται στις αναμνήσεις που σιγά σιγά ξεθωριάζουν με το πέρασμα του χρόνου, αλλά και στις στιγμές που αναζητά τον πατέρα του μέσα από παλιές ταινίες και φωτογραφίες. Μιλά, επίσης, για όλα όσα θα ήθελε να είχε ζήσει μαζί του και για όσα χρειάστηκε να μάθει μόνος του μεγαλώνοντας.
Ιδιαίτερα συγκλονιστική είναι η εξομολόγησή του για την απουσία του Ανδρέα Μπάρκουλη από σημαντικές στιγμές της ζωής του, αλλά και η αναφορά στη μητέρα του, με την οποία, όπως γράφει, έμεινε μόνος μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Χωρίς να κρύβει ούτε τον πόνο ούτε τις σκέψεις που όλα αυτά τα χρόνια κουβαλά μέσα του, ο Νίκος Μπάρκουλης κλείνει το μήνυμά του με μια φράση που συμπυκνώνει όλη τη νοσταλγία του: την επιθυμία να μπορούσε να πάρει ακόμη μία αγκαλιά από τον πατέρα του.
Ολόκληρη η ανάρτηση του Νίκου Μπάρκουλη
«10 Χρόνια μετά..Και ακόμα όταν πάω να μιλήσω ή να γράψω για εσένα μέσα μου πονάω..Σιγά σιγά η εικόνα που είχα από εσένα αρχίζει και θολώνει όσο περνάνε τα χρόνια,μερικές φορές σκέφτομαι το πόσο τυχερός είμαι που μπορώ απλά να γράψω το όνομα σου στο ίντερνετ και απλά να σε δω ή να ανοίξω τυχαία την τηλεόραση και να πετύχω μια ταινία σου..έτσι λίγο να θυμηθώ το όμορφο πρόσωπο σου,το καθηλωτικό βλέμμα σου και αυτό το χαμόγελο που έφερνε χαρά σε όποιον το κοίταγε..κάθε χρόνο αντί να γίνετε πιο εύκολο καταλήγει να είναι η ίδια μέρα που ήταν πριν 10 χρόνια,αυτός ο εφιάλτης είναι σαν να μην σταματά ποτέ και αυτή η ημερομηνία είναι σκαλισμένη μέσα στην ψυχή μου.Ξέρεις μερικές φορές θέλω να γυρίσω και να σε κατηγορήσω για τα πάντα,το ότι έπρεπε να τα μάθω όλα μόνος μου,ότι έπρεπε να ξεπεράσω τόσα δύσκολα πράγματα μόνος μου,πώς να ξυριστώ πώς να φερθώ σε μια κοπέλα,να μου πάρεις το πρώτο μου αμάξι να με προστατεύσεις όταν όλα αυτά όρνια γύρω μου ερχόντουσαν να με κατασπαράξουν και πιο πολύ από όλα που με άφησες μόνο μου με την μαμά
Πόσο εγωιστής έστω που το γράφω αυτό ε ;Συγνώμη απλά μου λείπεις..και τι δεν θα έδινα να πάρω άλλη μια αγκαλιά ..Και τι δεν θα έδινα..🤍».
