Λυδία Κονιόρδου: «Ο πρώτος μου μεγάλος ρόλος ήταν δίπλα στον Κουν, επί δέκα χρόνια»
Με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων στο θέατρο, η Λυδία Κονιόρδου κάνει μια αναδρομή στη μακρά και σημαντική πορεία της στη σκηνή.
Θυμάται τα πρώτα της βήματα δίπλα στον Κάρολο Κουν, μιλά για τους ανθρώπους που σημάδεψαν τη διαδρομή της, αλλά και για τις «εκκρεμότητες» και τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις που εξακολουθούν να την απασχολούν μέχρι σήμερα.
Κλείνετε φέτος 50 χρόνια στο θέατρο...
«Πράγματι. Απ’ το 1975 που έπαιξα πρώτη φορά, καλοκαίρι, στον Χορό της Ασπασίας Παπαθανασίου, μαθήτρια ακόμα της Δραματικής του Εθνικού, στην “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή. Ήταν πρωτοπόρα στην εποχή της η Ασπασία».
Λυδία Κονιόρδου: «Όσο μεγαλώνει η ηλικία μιας γυναίκας, η βία και ο ρατσισμός αυξάνονται»
Πρώτος μεγάλος ρόλος;
«Δίπλα στον Κουν, επί δέκα χρόνια, ήταν μια περίοδος μαθητείας. Η πρώτη φορά που όλα αυτά που έμαθα από τον Κουν τα ενέταξα σε έναν ρόλο ήταν, αναμφίβολα, στην “Ηλέκτρα” του Τσιάνου. Παίξαμε παντού, σε όλη τη Θεσσαλία, σε κάθε χωριουδάκι. Καταπληκτική εμπειρία - τη βάζω πάνω κι από της Επιδαύρου.
Το να παίζεις σε απλούς ανθρώπους, στο χωριό τους, αισθάνεσαι μια τέτοια ευθύνη, να τους δώσεις ό,τι πιο πολύτιμο και καθάριο έχεις μέσα σου - δεν μπορείς να πεις ψέματα. Το στοιχείο της αυθεντικότητας μέσα στη δουλειά είναι κάτι που προσπάθησα να κρατήσω. Το ζητούσε ο Κουν, το απαιτούσε - τιμιότητα, ειλικρίνεια. Με τον Τσιάνο ήταν και η φύση της δουλειάς τέτοια που δεν μπορούσες να κάνεις αλλιώς. Έπρεπε να δώσω το μεδούλι. Δεν πρόδωσα καμία παράσταση. Κι αυτό έγινε ο οδηγός μου στο θέατρο».
.jpg?t=qb-w6R6HNl5VFfzr8O3L1g)
Ποια γεύση κρατάτε ως τώρα;
«Είναι ένα πολύ μεγάλο ταξίδι. Υπήρξα πάρα πολύ τυχερή, πρώτα από ένα ένστικτο δικό μου που με οδηγούσε να κατευθυνθώ προς τις σωστές επιλογές και συνεργασίες - Κουν, Θεσσαλικό, Βογιατζής, Χατζάκης, Βασίλιεφ, Μπομπ Ουίλσον, Κούρκουλος. Και μαζί μια απέχθεια σε αυτό που αποκαλούμε θεατρινισμό.
Στη συνέχεια άρχισα να δουλεύω με την ενέργεια του σώματος για να μπορέσω να οδηγηθώ σε αυτό που εγώ αποκαλώ υπέρβαση του εαυτού μου. Από ένα σημείο και μετά δεν μου έφτανε η δική μου αλήθεια - να ξύνω τις πληγές μου και να τις ξαναματώνω. Έπρεπε να διαβώ το κατώφλι που με συνδέει με το συλλογικό - κι όχι με το προσωπικό μου δραματάκι. Κι όταν μπήκα σ’ αυτό το ποτάμι, άρχισαν να αναδύονται όλα, σαν ενδιάμεσος: Ένα είδος καλλιτεχνικής κατάληψης από ένα πνεύμα που σε οδηγεί και μιλάει μέσα από σένα».
«Εκκρεμότητες» έχετε;
«Είναι πολλά έργα, πολλά απ’ αυτά ανδρικοί ρόλοι. Αισθάνομαι ότι στο θέατρο δεν υπάρχει φύλο γι’ αυτό και θα μου άρεσε να δουλέψω ρόλους ανδρικούς - όπως φέτος η Γουλιώτη με τον Άμλετ. Μ’ αρέσουν οι πιο λοξές απόπειρες. Με αυτή την έννοια, ναι, υπάρχουν πράγματα. Απ’ την άλλη, όταν βλέπω κάτι καλό από άλλους, χαίρομαι, σαν να το κάνω εγώ. Αισθάνομαι γεμάτη», είπε η Λυδία Κονιόρδου στο Βήμα.
Λυδία Κονιόρδου: «Η εποχή που ζούμε είναι οδυνηρή και η απόγνωση καραδοκεί»
Λυδία Κονιόρδου : Οταν γνώρισα τη Μάρω Κοντού ήταν μία λεβέντισσα- έπαιρνα μαθήματα από εκείνη
Ένα κομμάτι της ψυχής τους στη Μάνη: Το συγκινητικό αντίο των πρωταγωνιστών στη Γη της Ελιάς
