Συγκλονίζει η ανάρτηση για τον Μαζωνάκη – «Μακάρι να μπορούσα να σε δω άλλη μία φορά...»
Μια σχέση που ξεπέρασε τα όρια μιας απλής συνεργασίας φαίνεται πως είχε δημιουργηθεί ανάμεσα στον Γιώργο Μαζωνάκη και τη Μαρίνα Μεμουσάι, μέσα από τη συμμετοχή τους στο «The Voice».
Οι δυο τους είχαν αναπτύξει μια ιδιαίτερη σύνδεση, ενώ ο γνωστός τραγουδιστής είχε εκφράσει την επιθυμία να γίνει νονός της κόρης της.
The Voice: Το συγκλονιστικό αφιέρωμα στον Μαζωνάκη, οι συντετριμμένοι coaches & η καθηλωτική Πάολα
Η μικρή είχε γνωρίσει τον Γιώργο Μαζωνάκη κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του talent show και η σχέση που δημιουργήθηκε μεταξύ τους φαίνεται πως είχε ιδιαίτερη σημασία για τον ίδιο.
Λίγο καιρό μετά το δημόσιο μήνυμα της Μαρίνας Μεμουσάι, μέσα από το οποίο θέλησε να ξεκαθαρίσει τη θέση της σχετικά με τις πρόσφατες εξελίξεις και να τονίσει πως δεν την ενδιαφέρουν ούτε τα χρήματα ούτε η δημοσιότητα, η ίδια έκανε μια νέα ανάρτηση στα social media. Αυτή τη φορά, το μήνυμά της είχε έντονα συναισθηματικό χαρακτήρα. Η Μαρίνα Μεμουσάι αναφέρθηκε στην απουσία του σπουδαίου καλλιτέχνη και στον τρόπο με τον οποίο βιώνει η ίδια αυτή την απώλεια.
«Από τις 9/9 νιώθω πως κάτι μέσα μου έσπασε… όχι κάτι που φαίνεται, αλλά κάτι βαθιά μέσα μου, σε ένα μέρος που κανείς άλλος δεν μπορεί να αγγίξει. Από τότε προσπαθώ να συνεχίσω, να κάνω τα καθημερινά, να χαμογελάω όταν πρέπει… αλλά μέσα μου υπάρχει συνεχώς η απουσία σου. Εσύ λείπεις. Και εγώ δεν ξέρω ακόμα πώς να υπάρχω με αυτό.
Σε ψάχνω παντού χωρίς καν να το καταλαβαίνω. Μέσα στο πλήθος, σε ένα βλέμμα, σε μια κίνηση, σε έναν άνθρωπο που περνάει δίπλα μου… Κάποιες φορές νομίζω πως βλέπω το πρόσωπό σου σε κάποιον άγνωστο και για ένα δευτερόλεπτο η καρδιά μου σταματά. Είναι σαν να μου ψιθυρίζει κάτι μέσα μου «να, εκεί είναι». Και για εκείνο το ένα δευτερόλεπτο ξεχνάω ότι έφυγες. Μετά θυμάμαι… και είναι σαν να σε χάνω ξανά. Και ξανά.
Σε είδα και στον ύπνο μου. Ήσουν τόσο αληθινός… τόσο κοντά μου, που για λίγο πίστεψα πως όλα ήταν ένα κακό όνειρο και πως τελικά δεν είχες φύγει ποτέ. Όταν ξύπνησα, χρειάστηκαν λίγα δευτερόλεπτα για να θυμηθώ την αλήθεια. Και εκείνα τα δευτερόλεπτα ήταν ίσως τα πιο όμορφα και τα πιο σκληρά μαζί. Γιατί για λίγο σε είχα πάλι… και μετά σε έχασα άλλη μία φορά.
Δεν μπορώ να το ξεπεράσω. Ίσως γιατί ένα κομμάτι μου δεν θέλει καν να το ξεπεράσει. Γιατί φοβάμαι πως αν κάποτε πάψει να πονάει τόσο, θα είναι σαν να απομακρύνεσαι κι άλλο από μένα. Κι εγώ δεν θέλω να φύγεις περισσότερο απ’ όσο ήδη έφυγες.
Μου λείπεις με τρόπους που δεν μπορώ να εξηγήσω σε κανέναν. Μου λείπεις στις ήσυχες στιγμές, στις ξαφνικές σκέψεις, σε όλα εκείνα που θα ήθελα να σου πω και τώρα δεν έχω πού να τα πω. Υπάρχουν τόσα «αν», τόσα «μακάρι», τόσα πράγματα που θα έδινα τα πάντα για να είχα κάνει ή πει διαφορετικά…
Μακάρι να μπορούσα να σε δω άλλη μία φορά. Όχι για πολύ. Μόνο για ένα λεπτό. Να κοιτάξω το πρόσωπό σου γνωρίζοντας ότι είναι η τελευταία φορά. Να ακούσω τη φωνή σου. Να σου πω όλα εκείνα που άφησα για «κάποια άλλη στιγμή», επειδή πίστευα πως είχαμε χρόνο.
Τελικά αυτή η άλλη στιγμή δεν ήρθε ποτέ.
Και τώρα έμεινα εγώ, να σε ψάχνω στα πρόσωπα των άλλων, να σε συναντώ στα όνειρά μου και να ξυπνάω σε έναν κόσμο όπου εσύ δεν είσαι πια εδώ.
Μου λείπεις. Και πονάει η ψυχή μου περισσότερο απ’ όσο ήξερα ότι μπορεί να πονέσει μια ψυχή. 🕊️🤍»
