Σεβδικαλής: Συγκλονίζει 14 χρόνια μετά το ατύχημα-«Βρέθηκα στις ράγες να παλεύω να κρατηθώ στη ζωή»
Μια ιδιαίτερα προσωπική ανάρτηση έκανε ο Γιάννης Σεβδικαλής χθες (10/10), γυρίζοντας πίσω στον χρόνο και στην ημέρα που, σε ηλικία μόλις 21 ετών, ένα σοβαρό σιδηροδρομικό ατύχημα άλλαξε για πάντα τη ζωή του.
Ο Παραολυμπιονίκης μοιράστηκε με τους διαδικτυακούς του φίλους τις δύσκολες στιγμές που ακολούθησαν, αλλά και τη διαδρομή που τον οδήγησε σε νέες κορυφές και στην αγάπη της ζωής του, τη σύζυγό του, Σοφία Κουρτίδου.
Τρυφερά λογία Σεβδικαλή για τη γιορτή της Κουρτίδου: «Είσαι το λιμάνι μου στις φουρτούνες της ζωή»
Με αφορμή τη συμπλήρωση 14 χρόνων από το ατύχημα, δημοσίευσε στον προσωπικό του λογαριασμό στο Instagram μια φωτογραφία και περιέγραψε όσα έζησε, από τη στιγμή που βρέθηκε στις σιδηροδρομικές γραμμές μέχρι τη μακρά και επίπονη προσπάθεια να σταθεί ξανά στα πόδια του.
«Σαν σήμερα πριν από 14 χρόνια. Ήμουν μόλις 21 χρονών όταν μία αμαξοστοιχία, που έτρεχε με διπλάσια ταχύτητα, με παρέσυρε ενώ ήμουν πεζός. Δύο βαγόνια τρένου πέρασαν από πάνω μου κι εγώ βρέθηκα ανάμεσα στις ράγες να παλεύω να κρατηθώ στη ζωή» έγραψε αρχικά ο Γιάννης Σεβδικαλής.
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στον διπλό ακρωτηριασμό, στις αλλεπάλληλες μολύνσεις και στα χειρουργεία που χρειάστηκε να αντιμετωπίσει, καθώς και στον μακρύ δρόμο της αποκατάστασης.
«Έφυγα από το σπίτι μου ως αρτιμελής, και ουσιαστικά δεν ξαναγύρισα σε αυτό, γιατί για πολύ καιρό το “σπίτι” μου έγιναν τα νοσοκομεία. Διπλός ακρωτηριασμός, αμέτρητες μολύνσεις, χειρουργεία. Χρειάστηκε να περάσει 1,5 χρόνος, μόνο για να καταφέρω να βάλω τα πρόσθετα μέλη και να αρχίσω να μαθαίνω να περπατάω από την αρχή. Μέχρι που τελικά ο δρόμος αυτός με οδήγησε σε κορυφές που δεν είχα καν φανταστεί αλλά κυρίως στον άνθρωπο της ζωής μου».
Ιδιαίτερη θέση στην εξομολόγησή του είχε η Σοφία Κουρτίδου, την οποία περιέγραψε ως τον άνθρωπο με τον οποίο η ζωή τον έφερε κοντά μέσα από δύο διαφορετικές διαδρομές, αλλά με κοινές αξίες και βαθιά σύνδεση.
«Σε μια γυναίκα που δεν σταμάτησε ποτέ να παλεύει για τα ανθρώπινα δικαιώματα, σαν η μοίρα να διάλεξε αυτούς τους δύο δρόμους για να συναντηθούν και να γίνουν ένα. Σήμερα, σβήνοντας αυτά τα κεράκια, κρατάω όπως πάντα το χέρι σου και συνειδητοποιώ ότι οι πιο δύσκολοι δρόμοι είναι αυτοί που τελικά σε οδηγούν στα πιο φωτεινά μέρη. Τα σώματα αλλάζουν, αλλά η βαθιά ανθρώπινη σύνδεση και η αγάπη είναι αυτές που μας κρατούν και μας ξαναχτίζουν ακόμα πιο δυνατούς από την αρχή».
Ολοκληρώνοντας την ανάρτησή του, ο Γιάννης Σεβδικαλής εξήγησε πως η επέτειος δεν αποτελεί για εκείνον γιορτή του ατυχήματος, αλλά μια υπενθύμιση της ίδιας της ζωής και της σχέσης που τον στηρίζει.
«Δεν γιορτάζω την ημέρα που άλλαξε η ζωή μου, αλλά τη ζωή την ίδια, κάθε ανάσα, που με έφερε κοντά σου. Ευγνώμων για εσένα, για εμάς και για όλους τους δρόμους που θα ανοίγονται γιατί θα τους περπατάμε μαζί».
