Παναγιώτης Γιαννάκης: «Ήμουν πάντα ένα μαύρο παιδί με πεταχτά αυτιά»

Παναγιώτης Γιαννάκης: «Ήμουν πάντα ένα μαύρο παιδί με πεταχτά αυτιά»

Ο Παναγιώτης Γιαννάκης μιλά για τα παιδικά του χρόνια και αποκαλύπτει πως έχει υποστεί… bullying λόγω της εξωτερικής του εμφάνισης.

«Ήμουνα ένα παιδί που κουρευόταν γουλί. Με κούρευε η μάνα μου με μηχανή. Έμενα σε ένα σπίτι προσφυγικό. Καμιά φορά έτρεχε λίγο το νερό μέσα γιατί δεν ήταν καλά τα κεραμίδια και έπρεπε να διορθωθούν. Η μητέρα μου και ο πατέρας μου κοιμούνταν σε ένα δωμάτιο, εμείς σε ένα άλλο και η κουζίνα ήταν έξω. Ήταν ένα από αυτά τα σπίτια τα δύσκολα, αλλά εγώ ήμουν χαρούμενος γιατί έβγαινα έξω και έπαιζα με τους φίλους μου. Όταν κάποιος είχε μια μπάλα, παίζαμε όλοι μαζί. Μια φορά είχε ένας μπάλα και τον παρακαλάγαμε να μας τη δώσει για να παίξουμε. Έφευγα από εκεί 8 χρόνων, πηδούσα τα κάγκελα, περνούσα την Πέτρου Ράλλη, πηδούσα τα κάγκελα της παιδικής χαράς και έμπαινα μέσα για να παίξω μπάσκετ ή ποδόσφαιρο. Πρώτα ποδόσφαιρο» τόνισε στα Παραπολιτικά.

-Με τη γυναίκα σας πόσα χρόνια είστε μαζί;

«Από το 1976. Έχει κάνει πολλά για μένα η Ευγενία, πολύ όμορφη κοπέλα. Βρήκαμε επικοινωνία και μου έφτιαξε μια ωραία οικογένεια. Παράτησε τα περισσότερα πράγματα που θα μπορούσε να κάνει. Ήταν έξυπνο παιδί. Ήξερε να ζωγραφίζει. Ήταν πολύ δραστήρια.»

-Πού γνωριστήκατε;

«Στο γήπεδο. Εκείνη έπαιζε βόλεϊ. Την κυνηγούσα. Τελικά, βρήκα τρόπο να βγούμε και να γνωριστούμε.»

-Σας έκαναν ποτέ bullying στα πρώτα χρόνια της καριέρας σας;

«Ήμουν πάντα ένα μαύρο παιδί, επειδή γύρναγα συνέχεια στους δρόμους, ήμουν και μελαχρινός, με πεταχτά αυτιά, και μου λέγανε: «Αυτόν τον… αντιτουριστικό πού να τον βάλουμε να παίξει;».

-Και πώς νιώθατε;

«Τον άκουσα αυτόν που μου το είπε αυτό και είπα: «Θα δεις τι θα πάθεις» (γέλια). Πλάκα σου κάνω. Εννοούσα μπασκετικά τι θα πάθει. Έξω από το γήπεδο ήμουν ένα παιδί ντροπαλό, δεν ζητούσα τίποτα. Όταν έμπαινα στο γήπεδο, ήμουν συμπαίκτης και δεν καταλάβαινα τίποτα. Μπουλντόγκ.»