Κώστας Χατζής: 90 χρόνια ζωής, μια κιθάρα και μια φωνή που τραγούδησε τις αλήθειες των ανθρώπων
Σήμερα, 13 Αυγούστου ο Κώστας Χατζής συμπληρώνει 90 χρόνια ζωής. Εννέα δεκαετίες γεμάτες μουσική, τραγούδια, αγώνες, ταξίδια και αμέτρητες στιγμές που σημάδεψαν το ελληνικό τραγούδι.
Με την κιθάρα του πάντα ως προέκταση της ψυχής του και με μια φωνή που έγινε αναγνωρίσιμη από τις πρώτες νότες, κατάφερε να δημιουργήσει έναν δικό του ξεχωριστό κόσμο.
Κώστας Χατζής: Η σχέση με την κόρη του, Δανιέλα, οι εξομολογήσεις και η συγκίνηση για τη Μαρινέλλα

Ο Κώστας Χατζής δεν υπήρξε ποτέ απλώς ένας ερμηνευτής. Υπήρξε ένας τραγουδοποιός με προσωπικό λόγο, ένας καλλιτέχνης που μέσα από τις μπαλάντες του μίλησε για την αγάπη, τη μοναξιά, την κοινωνική αδικία, την ειρήνη και την ανάγκη του ανθρώπου να παραμένει όρθιος.
Γεννήθηκε στη Λιβαδειά στις 13 Αυγούστου 1936 και μεγάλωσε σε οικογένεια μουσικών της κοινότητας των Ρομά. Η μουσική υπήρχε από νωρίς στη ζωή του. Ο παππούς του, Κώστας Καραγιάννης, ήταν ένας από τους σημαντικούς δημοτικούς κλαρινίστες της εποχής του, ενώ ο πατέρας του, Ευάγγελος Χατζής, ήταν δεξιοτέχνης στο σαντούρι.
Από μικρή ηλικία γνώρισε τον κόσμο της μουσικής μέσα από τις οικογενειακές εμφανίσεις. Σε ηλικία μόλις 16 ετών τραγουδούσε μαζί με τον πατέρα του σε γάμους, βαφτίσια και κοινωνικές εκδηλώσεις, ενώ παράλληλα άρχισε να γράφει τα πρώτα του τραγούδια.

Το 1957 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, κυνηγώντας το όνειρό του σε μια εποχή δύσκολη για έναν νέο καλλιτέχνη. Με επιμονή και πολλές στερήσεις κατάφερε να κάνει το πρώτο του σημαντικό βήμα το 1961, όταν εμφανίστηκε στην πλακιώτικη μπουάτ «Τιπούκειτος» του Μπουκουβάλα.
Σταδιακά η ιδιαίτερη φωνή του, η λιτή παρουσία του και ο τρόπος με τον οποίο συνόδευε τα τραγούδια του μόνο με την κιθάρα του άρχισαν να κερδίζουν το κοινό. Δημιούργησε το δικό του ύφος και έγινε ένας από τους χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του Νέου Κύματος, χωρίς όμως ποτέ να περιοριστεί σε μία μόνο μουσική ταυτότητα.
Το 1963 ηχογράφησε τον πρώτο του δίσκο, ενώ τα επόμενα χρόνια συνεργάστηκε με σημαντικούς δημιουργούς του ελληνικού τραγουδιού. Ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μίμης Πλέσσας, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Σταύρος Ξαρχάκος αναγνώρισαν τη μοναδικότητά του και του εμπιστεύτηκαν τραγούδια που ο ίδιος ερμήνευσε με το προσωπικό του στίγμα.
Ξεχωριστή θέση στη διαδρομή του έχει η συνεργασία του με τη στιχουργό Σώτια Τσώτου. Μαζί δημιούργησαν τραγούδια που αγαπήθηκαν από το κοινό και έμειναν διαχρονικά, όπως «Ο Στρατής», «Δε βαριέσαι αδελφέ», «Τι σήμερα, τι αύριο, τι χθες», «Η φωτογραφία», «Μη μας περιφρονάς» και πολλά ακόμη.
.jpg?t=YeeEnpxdFOHTWf26qy8OpQ)
Μια από τις κορυφαίες στιγμές της καριέρας του ήταν η συνεργασία του με τη Μαρινέλλα στην ιστορική παράσταση «Ρεσιτάλ» το 1976. Οι δύο καλλιτέχνες παρουσίασαν ένα πρόγραμμα με δεκάδες τραγούδια του Κώστα Χατζή, πολλά από αυτά σε στίχους της Σώτιας Τσώτου. Η ζωντανή ηχογράφηση κυκλοφόρησε σε τριπλό δίσκο και σημείωσε τεράστια επιτυχία, με τις πωλήσεις να ξεπερνούν τις 500.000 αντίτυπα.
Η φωνή του ταξίδεψε και πέρα από τα ελληνικά σύνορα. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 πραγματοποίησε συναυλίες στην Αμερική και η παρουσία του ως καλλιτέχνη που τραγουδούσε για την ειρήνη και την ανθρωπιά έφτασε μέχρι τον Λευκό Οίκο. Το 1979 ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών Τζίμι Κάρτερ τον προσκάλεσε για να τον γνωρίσει και να τον συγχαρεί για το έργο του.
Στην πορεία των δεκαετιών ο Κώστας Χατζής παρέμεινε πιστός στη μουσική του ταυτότητα. Δεν προσπάθησε ποτέ να ακολουθήσει τις μόδες της εποχής, αλλά συνέχισε να υπηρετεί το τραγούδι με τον δικό του τρόπο. Μελωδίες όπως «Τα καρφιά», «Χάσαμε», «Αντίο λοιπόν αντίο», «Να ’χαν όλοι οι άνθρωποι μια αγάπη όπως εγώ», «Και λεγόμαστε άνθρωποι» και «Η φωτογραφία» έγιναν κομμάτια της συλλογικής μνήμης.

Πέρα από τη μουσική, η ζωή του υπήρξε γεμάτη οικογενειακές στιγμές. Έχει αποκτήσει παιδιά από τους δύο γάμους του, ενώ ο γιος του Αλέξανδρος Χατζής ακολούθησε επίσης τον δρόμο της μουσικής και έχει συνεργαστεί μαζί του σε συναυλίες.
Στα 90 του χρόνια, ο Κώστας Χατζής παραμένει ένας από τους τελευταίους μεγάλους τροβαδούρους του ελληνικού τραγουδιού. Ένας καλλιτέχνης που δεν χρειάστηκε ποτέ πολλά μέσα για να συγκινήσει. Μια κιθάρα, μια χαρακτηριστική φωνή και στίχοι που μιλούν κατευθείαν στην καρδιά ήταν αρκετά για να αφήσει ανεξίτηλο το αποτύπωμά του.
Γιατί ο Κώστας Χατζής δεν τραγούδησε μόνο ιστορίες αγάπης. Τραγούδησε τον ίδιο τον άνθρωπο.