Γιώργος Παπαδάκης: Οι δύο φορές που ο πατριάρχης της πρωινής ενημέρωσης ήρθε on air σε δύσκολη θέση
Η πορεία του Γιώργου Παπαδάκη δεν μοιάζει με καμία άλλη στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Δεν ήταν απλώς ένας παρουσιαστής που έγινε συνήθεια. Ήταν ένας άνθρωπος που μεγάλωσε μαζί με το κοινό του, ξημέρωμα με ξημέρωμα, επί δεκαετίες.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’60, σε ένα δημοτικό σχολείο στο Χαλάνδρι, ένα παιδί ξεχώριζε όχι για το ύψος ή τη δύναμή του, αλλά για το ένστικτο δικαιοσύνης. Όταν συμμαθητές του πείραζαν έναν πιο αδύναμο μαθητή, στάθηκε μπροστά τους χωρίς δεύτερη σκέψη. Ήταν ο Γιώργος Παπαδάκης. Εκείνη η αυθόρμητη πράξη έμοιαζε προμήνυμα του ανθρώπου που αργότερα θα υπερασπιζόταν φωνές, απόψεις και ανθρώπους στον δημόσιο διάλογο.
Συγκλονισμένος on air o Αρναούτογλου: «Ο Παπαδάκης δεν είχε στην τηλεόραση το τέλος που του άξιζε»
Τα παιδικά του χρόνια δεν ήταν εύκολα. Μεγαλωμένος σε οικογένεια με σοβαρές οικονομικές δυσκολίες, έμαθε νωρίς τι σημαίνει ευθύνη. Όσο άλλα παιδιά έπαιζαν στις γειτονιές, εκείνος δούλευε: σερβίριζε, κουβαλούσε, στεκόταν σε πάγκους και εργοτάξια για να στηρίξει το σπίτι του. Από τα 13 του χρόνια γνώρισε τη σκληρή πλευρά της καθημερινότητας, εμπειρία που τον σημάδεψε και τον κράτησε πάντα προσγειωμένο.
Παρότι υπήρχαν ευκαιρίες για σπουδές στο εξωτερικό, επέλεξε να μείνει στην Ελλάδα. Η οικογένεια, οι δεσμοί και οι αξίες του είχαν μεγαλύτερο βάρος από οποιοδήποτε όνειρο φυγής. Σε μια πολιτικά φορτισμένη εποχή, με αριστερές καταβολές στο σπίτι και έναν αδελφό που γνώρισε από κοντά τη βία της δικτατορίας, ο Παπαδάκης άρχισε να βρίσκει τον δρόμο του στη δημοσιογραφία.
Τα πρώτα του βήματα έγιναν στον έντυπο Τύπο και συγκεκριμένα στο δικαστικό ρεπορτάζ της εφημερίδας «Τα Νέα». Εκεί έμαθε να ακούει, να παρατηρεί και να σέβεται τη λεπτομέρεια. Όμως τα πολύ πρωινά ωράρια —αυτά που αργότερα θα γίνονταν σήμα κατατεθέν του— είχαν ήδη μπει στη ζωή του.
Η δεκαετία του ’80 τον βρήκε στην Κρατική Ραδιοφωνία και λίγο αργότερα στην τηλεόραση. Με εκπομπές που άφησαν εποχή, το πρόσωπό του άρχισε να γίνεται οικείο, ενώ δεν δίστασε να ανοίξει θεματικές που μέχρι τότε θεωρούνταν απαγορευμένες στην ελληνική τηλεόραση, σε χρόνια που υπήρχαν θέματα ταμπού.
Ωστόσο, το μεγάλο του έργο γράφτηκε στον ANT1. Το «Καλημέρα Ελλάδα» δεν ήταν απλώς μια εκπομπή· έγινε θεσμός. Για περισσότερα από τριάντα χρόνια, διαμόρφωσε την έννοια της πρωινής ενημέρωσης, ανέδειξε γενιές δημοσιογράφων και συνόδευσε εκατομμύρια ανθρώπους στον πρώτο καφέ της ημέρας.
Παρά τη φήμη του για ψυχραιμία και αυτοέλεγχο, υπήρξαν στιγμές που η ένταση ξέφυγε από τα συνηθισμένα. Μια τέτοια εκπομπή, με πολιτικούς καλεσμένους και έντονη αντιπαράθεση, έμεινε στην ιστορία όταν παραδέχτηκε δημόσια πως δεν μπορούσε να συνεχίσει τη συζήτηση. Ήταν μια σπάνια, ανθρώπινη ρωγμή σε μια κατά τα άλλα ατσάλινη τηλεοπτική παρουσία.
Η δεύτερη φορά ήταν τον Οκτώβριο του 2014 όταν κατά τη διάρκεια της εκπομπής του και ενώ είχε ανάψει η πολιτική συζήτηση με καλεσμένους, μεταξύ άλλων, τον Ηλία Κασιδιάρη, τη Λιάνα Κανέλλη και τη Ρένα Δούρου, ο πρώτος ξαφνικά πέταξε ένα ποτήρι νερό στη Δούρου και χαστούκισε δύο φορές την Κανέλλη προκαλώντας πανικό. Ο Γιώργος Παπαδάκης πετάχτηκε από την καρέκλα του για να υπερασπιστεί τις δύο κυρίες, προσπαθώντας να συγκρατήσει τον ασυγκράτητο καλεσμένο του ο οποίος βέβαια, μετά τα όσα συνέβησαν, αποχώρησε από το πλατό.
.jpg?t=V1Z8VK-GJX4OiJdEwPeqYQ)
Η αποχώρηση του Γιώργου Παπαδάκη από την ενεργό τηλεόραση ήταν φορτισμένη συναισθηματικά. Και η απώλειά του, λίγους μήνες αργότερα, ήρθε τη στιγμή που ίσως θα ξεκινούσε μια ζωή χωρίς ξυπνητήρια πριν χαράξει.
Όμως για το κοινό του, ο Γιώργος Παπαδάκης θα παραμείνει για πάντα εκεί: πάνω σε ένα μηχανάκι χαράματα, καθ’ οδόν προς το στούντιο, έτοιμος να πει την πιο γνώριμη καλημέρα της ελληνικής τηλεόρασης.
