Γη της ελιάς – Διαμαντοπούλου: Ήταν ένα αρκετά τρομακτικό συναίσθημα όταν συνάντησα τη «Δάφνη»

Από το 2016 μέχρι και σήμερα, η παρουσία σας δεν έχει λείψει από τη μικρή οθόνη, έστω και με μικρότερους ρόλους. Η τηλεόραση θα λέγατε πως είναι το μέσο που σας εκφράζει περισσότερο;

«Από το 2020 που τελείωσα τη σχολή, η αλήθεια είναι ότι η τηλεόραση με συντρόφευε. Ωστόσο, το θέατρο δεν έλειπε από τη ζωή μου, είτε με παραστάσεις μέσα στη σεζόν είτε με περιοδείες. Με εκφράζει κάθε μέσο μέσα από το οποίο μπορώ να λέω ιστορίες. Το καθένα έχει τις δυσκολίες του, αλλά και τη γοητεία του. Όταν κάνω το ένα. μου λείπει το άλλο».

Βίκυ Διαναντοπούλου: Στην προσωπική μου ζωή είμαι μια κωμωδία από μόνη μου

Η πρόταση για τη «Γη της ελιάς» πώς προέκυψε;

«Ήταν καλοκαίρι, έφτιαχνα κέικ ανενόχλητη και, πριν το καταλάβω, φορούσα τα παπούτσια της Δάφνης».

Όταν τη συναντήσατε για πρώτη φορά, πώς αισθανθήκατε;

«Ήταν ένα αρκετό τρομακτικό συναίσθημα. Κάθε φορά που έχω στα χέρια μου έναν νέο ρόλο αναρωτιέμαι τι θα τον κάνω, από πού να ξεκινήσω. Ωστόσο, μετά φοράς άλλα ρούχα, άλλα παπούτσια, βρίσκεσαι σε έναν άλλο χώρο από τον δικό σου και έχεις το κείμενο για στήριγμα. Αυτές είναι οι πατερίτσες μου και σιγά-σιγά οι συνθήκες σε πάνε».

Από την αρχή πάντως, τη βλέπουμε να έχει μια παθητική στάση. Δεν επαναστατεί, δεν διεκδικεί, ούτε καν εκδικείται, θα λέγατε πως δέχεται απλά τη μοίρα της;

«Σε καμία περίπτωση. Η επανάστασή της ήταν να πάρει τη ζωή στα χέρια της, και το κατάφερε. Να πάρει το παιδί της και να το μεγαλώσει σε ασφαλές μέρος. Να βγει, για αρχή, ζωντανή από όλο αυτό. Φέρθηκε έξυπνα. Ακόμη και όταν ο έρωτας της φάνηκε εμπόδιο, τον απαρνήθηκε. Πολλές φορές η επανάσταση δεν φωνάζει και νομίζω ότι έτσι έγινε στην περίπτωσή της. Σίγουρα, όμως, έχει μακρύ δρόμο για να θεωρηθεί ψυχικά υγιής».

Ο Παυλής παραλίγο να χάσει τη ζωή του και η Δάφνη πήγε και τον είδε στο νοσοκομείο κρυφά. Στη συνέχεια, ο Παυλής έμαθε όλη την αλήθεια για εκείνη και τώρα είναι ξανά μαζί. Τι νιώθετε γι’ αυτό;

«Το ευτυχές είναι ότι ο Παυλής την κατανόησε όταν έμαθε την αλήθεια και τη δέχεται όπως είναι. Δεν είχε νιώσει ποτέ αυτό το κορίτσι την αποδοχή από κάποιον. Πάντα κρυβόταν -και η ίδια από τα ίδια της τα συναισθήματα. Είναι, λοιπόν, τρομερά λυτρωτικό για εκείνη»

Πηγή tv24

Βίκυ Διαμαντοπούλου: «Η υποκριτική είναι ένα επάγγελμα που ενέχει μια αίσθηση πρόσκαιρου»