Ιωάννα Μαυρέα: «Δεν νιώθω ότι η ζωή είναι και πολύ ωραία... Έχω χάσει τον άντρα μου που ήταν φάρος»
Καλεσμένη στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον», η Ιωάννα Μαυρέα άνοιξε την καρδιά της σε μια σπάνια, βαθιά ανθρώπινη συνέντευξη, μιλώντας για τις ρίζες της, τη στροφή της ζωής της προς το θέατρο, αλλά και το πένθος που εξακολουθεί να τη συνοδεύει.
Η ηθοποιός αναφέρθηκε στα παιδικά της χρόνια, τα οποία χαρακτηρίστηκαν από διαρκείς μετακινήσεις λόγω του επαγγέλματος των γονιών της, αλλά και στη διαδρομή που την οδήγησε από το Μαθηματικό στη σκηνή του Θεάτρου Τέχνης.
Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι – Μαυρέα: Η κυρία Στέλλα είναι λεβεντιά
«Τα παιδικά μου χρόνια δεν ήτανε ό,τι πιο εύκολο για ένα παιδί, γιατί ο πατέρας μου ήτανε στρατιωτικός, η μαμά μου ήταν δασκάλα, ακολουθούσε κι αυτή, και αλλάζαμε κάθε χρόνο ή κάθε δύο χρόνια. [..] Όταν τελείωσα το σχολείο μπήκα στο Μαθηματικό. Αρχίζω τις σπουδές μου στο Μαθηματικό και εκεί νομίζω ήξερα πλέον μέσα μου ότι και κάτι άλλο ήθελα. Είχε αρχίσει πλέον να σχηματοποιείται το θέμα του θεάτρου. Δίνω στο Θέατρο Τέχνης, στου Κάρολου Κουν, και περνάω και νομίζω ήταν η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής μου τότε», εξομολογήθηκε.
Με έντονη συγκίνηση θυμήθηκε την πρώτη της εμφάνιση στην Επίδαυρο, ενώ μίλησε και για τις συνεργασίες που τη σημάδεψαν καλλιτεχνικά και ανθρώπινα. «Η πρώτη παράσταση που έπαιξα ήτανε μαθήτρια ούσα στο πρώτο έτος, με τον Μίμη τον Κουγιουμτζή, οι «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη στην Επίδαυρο. Δεν είχα συνειδητοποιήσει πού βρισκόμουνα. Και νομίζω στη δεύτερη παράσταση λίγο έτσι έτριψα το πόδι μου κάτω και λέω “είσαι εδώ που… που δεν το ‘χες… δεν το φανταζόσουνα καν”. Και στην πορεία νομίζω ο άνθρωπος που με έχει στιγματίσει είναι η Λένα Κιτσοπούλου. Και βέβαια συνεργάστηκα και με άλλους ανθρώπους και ένας από αυτούς έτσι πολύ σημαντικός είναι ο Νίκος Μαστοράκης, που αυτός μου έδωσε μία πίστη, να πιστέψω στον εαυτό μου», ανέφερε.
Με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση «Ιεροτελεστία» του Γκιγιόμ Πουά, που παρουσιάζεται στο Εθνικό Θέατρο σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, η Ιωάννα Μαυρέα μίλησε για τη διαχείριση της απώλειας και τον καθοριστικό ρόλο του συζύγου της στη ζωή και την πορεία της. «Και είναι κάτι που νομίζω ότι παλεύουμε όλοι οι άνθρωποι μ’ αυτό, με την απώλεια. Εγώ έχω χάσει τον άντρα μου, που για μένα ήτανε φάρος στη ζωή μου και είναι φάρος στη ζωή μου. Δηλαδή χάρη στον άντρα μου εγώ μπόρεσα να ξαναβγώ στο θέατρο. Ήταν αυτός που από πίσω μου είπε: “είμαι εγώ τώρα εδώ για σένα και στηρίζω εγώ τα πράγματα, δεν έχεις να ανησυχείς για τίποτα”. Ο Ευθύμης μου».
Κλείνοντας, η ηθοποιός μίλησε με απόλυτη ειλικρίνεια για το πώς βιώνει σήμερα τη ζωή, χωρίς ωραιοποιήσεις ή ψευδαισθήσεις. «Δεν νιώθω εγώ ότι η ζωή είναι και πολύ ωραία. Δεν νομίζω ότι μπορείς να πεις ότι είμαι καλά. Δεν είναι εύκολο να πεις, έτσι όπως ζούμε, ότι είμαι καλά. Δεν μπορείς να είσαι καλά. Και αυτό πάντα που μου δίνει κουράγιο είναι το να σκέφτομαι ότι ζωή είναι, θα περάσει».