Ρένη Πιττακή: Δεν υπάρχουν πια μύθοι, ζούμε σε μια εποχή απομυθοποίησης

Υπήρξε ένας ρόλος ή μια παράσταση μέσα από την οποία αισθανθήκατε μια ξεχωριστή δικαίωση;

Η πορεία μου, αυτά τα εξήντα χρόνια, έχει σταθμούς: επιτυχίες και αποτυχίες.

Πάντα όμως ξεχωρίζω, εκτός από τους ρόλους που έχω κάνει μέσα στα χρόνια, και μια παράσταση όπου δεν ήμουν πρωταγωνίστρια, αλλά συμμετείχα ως ηθοποιός στο Θέατρο Τέχνης: την «Αντιγόνη», το 1975, όταν πρωτανέβηκε στην Επίδαυρο.

Ήταν μετά τη Μεταπολίτευση, μια εποχή αλλαγής, και η παράσταση αυτή γνώρισε μεγάλη επιτυχία σε όλα τα φεστιβάλ, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Παρουσιάστηκε και στην Επίδαυρο, στην οποία πηγαίναμε πρώτη φορά.

Εκεί, εγώ ήμουν στον χορό.

Αλλά αυτή η στιγμή ήταν τόσο ιδιαίτερη που επιστρέφει συνεχώς στη μνήμη μου, παρότι υπήρξαν και άλλοι ρόλοι και άλλες στιγμές που με γέμισαν σε όλη αυτή τη διαδρομή.

Ήταν μια ιστορική στιγμή. Υπήρχε αυτή η αίσθηση αλλαγής, ότι κάτι μετακινείται.

Ήταν μια απογειωτική παράσταση, με τη μουσική του Μίκη Θεοδωράκη και με ένα κοινό που ήταν πραγματικά συγκλονισμένο.

Υπήρχε μια συλλογική αίσθηση ελπίδας, ότι κάτι μπορεί να αλλάξει. Και πραγματικά, ήταν σαν να πετούσαμε όλοι.

Ακόμη και η κίνηση προς τα καμαρίνια, οι αλλαγές ρόλων, η διαδρομή μέσα στη σκηνή — όλα είχαν μια ένταση και μια μαγεία.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος μύθος για εσάς τους ηθοποιούς;

Δεν υπάρχουν πια μύθοι — ζούμε σε μια εποχή απομυθοποίησης.

Ίσως για κάποιον νέο η υποκριτική να μοιάζει ακόμη με κάτι μαγικό: αυτό το «μπαίνω και βγαίνω στους ρόλους».

Για μένα, η εποχή της σχολής ήταν πραγματικά μια άλλη ζωή. Ένα άνοιγμα έξω από τους περιορισμούς της καθημερινότητας.

Μια είσοδος σε νέες περιπέτειες, σε νέους κόσμους.

Αυτό σήμαινε η υποκριτική τότε και αυτό σημαίνει και για μένα: μια διέξοδος, ένα άνοιγμα μέσα από την Τέχνη.

Πηγή Απογευματινή

Ρένη Πιττακή: «Δεν με προσεγγίζουν πολύ για δουλειές στην τηλεόραση»

Ρένη Πιττακή: «Ο Κάρολος Κουν ήταν παράφορος άνθρωπος. Φεύγανε τασάκια, τραπέζια»

Ρένη Πιττακή - Η σπάνια τηλεοπτική συνέντευξη & τα δάκρυα: «Μετά τα 50 δεν παίζεις πια... Είσαι»